ตอนที่ 56 ประตูที่ไม่มีอยู่บนแผนที่

ตอนที่ 56 ประตูที่ไม่มีอยู่บนแผนที่

เสียงไซเรนจากเกาะอรุณยังคงดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำของทุกคน แม้พวกเขาจะเดินทางออกจากชายฝั่งมาไกลแล้วก็ตาม ไม่มีใครพูดถึงภาพหลอดทดลองนับร้อยซึ่งเริ่มเปิดออกพร้อมกัน เพราะเพียงแค่คิดว่ามีตัวทดลองจำนวนมากกำลังตื่นขึ้นบนเกาะปริศนา ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนที่เหนื่อยล้าหมดกำลังใจ กฤตภาสเป็นผู้ตัดสินใจให้ทุกคนถอยกลับจากเกาะบริวารก่อนที่กำลังของสถาบันอรุณจะมาถึง พวกเขาไม่พร้อมบุกฐานขนาดใหญ่ ไม่มีเสบียง ไม่มีอาวุธเพียงพอ และที่สำคัญที่สุด ผู้ลี้ภัยหลายสิบคนซึ่งเดินทางตามมาจากเมืองไร้ธงยังคงรออยู่ฝั่งแผ่นดิน การบุกเกาะอรุณในสภาพเช่นนั้นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นการพาทุกคนไปตาย ธันวาไม่เห็นด้วยในตอนแรก แก่นอนันต์ในร่างของเขาตอบสนองต่อพลังบนเกาะรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เสียงหัวใจนับร้อยดวงยังเต้นอยู่ในความคิด ราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกให้เขากลับไปยังสถานที่ซึ่งตนไม่เคยรู้จัก แต่เมื่อพิมพ์ชนกจับมือเขาและบอกว่าผู้ลี้ภัยกำลังรออยู่ ธันวาจึงยอมถอย

พวกเขากลับผ่านอุโมงค์ขนส่งใต้ทะเลก่อนระบบของสถาบันจะปิดเส้นทางทั้งหมด เมื่อมาถึงโรงไฟฟ้าร้าง พงศกรกับผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ได้เข้ามารวมตัวกันแล้ว คนของเมืองไร้ธงใช้เส้นทางที่อาเสือเคยบอกไว้ก่อนตาย เป็นอุโมงค์เหมืองเก่าซึ่งเชื่อมต่อจากชายฝั่งไปยังเทือกเขาทางเหนือ เส้นทางนี้ไม่มีอยู่ในแผนที่ของรัฐบาล และแม้แต่มาลีก็ไม่พบมันในฐานข้อมูลของโครงการปฐมกาล พงศกรบอกเพียงว่าอาเสือเคยมอบแผ่นโลหะชิ้นหนึ่งให้เขา พร้อมกำชับว่าหากชุมชนเขตนอกถูกทำลาย ให้พาผู้รอดชีวิตไปยังสถานที่ซึ่งไม่มีธงโบกอยู่เหนือประตู

ไม่มีใครรู้ว่าปลายทางคืออะไร อาเสือจากไปก่อนอธิบายความจริงทั้งหมด แต่ผู้ลี้ภัยไม่มีทางเลือกอื่น รัฐบาลปิดเมืองหาดเงา กองกำลังของสถาบันอรุณกำลังออกค้นหา และข่าวการทำลายเมืองไร้ธงถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกในฐานะชัยชนะเหนืออาณาจักรแรกของราชันอสูร ภาพของธันวาถูกฉายซ้ำในทุกสถานีข่าว ผู้ประกาศกล่าวว่าเขาเป็นผู้นำกลุ่มผู้มีพลังผิดกฎหมาย เป็นผู้ก่อตั้งกองทัพใต้ดิน และเป็นต้นเหตุให้ประชาชนในเมืองไร้ธงเสียชีวิต ทั้งที่ความจริงเขาเป็นเพียงคนหนึ่งซึ่งพยายามช่วยทุกคนหนีออกมา

ขบวนเดินเข้าสู่อุโมงค์เหมืองในคืนเดียวกัน พวกเขาไม่สามารถจุดไฟสว่างมากนัก เพราะอาจถูกตรวจพบจากปากทางด้านหลัง ทุกคนจึงใช้เพียงตะเกียงเล็กกับแท่งเรืองแสงที่เหลือจากเมืองไร้ธง อุโมงค์แคบและชื้น ผนังเต็มไปด้วยรอยขุดเก่า บางช่วงเพดานต่ำจนต้องก้มเดิน บางช่วงพื้นพังเป็นหลุมลึกและมีน้ำสีดำขังอยู่ ผู้บาดเจ็บถูกหามไปบนเปล เด็กเล็กถูกอุ้ม ส่วนคนชราต้องใช้เชือกผูกเอวเข้ากับคนแข็งแรงเพื่อไม่ให้พลัดหลงในความมืด ขบวนยาวหลายสิบเมตรเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ไม่มีใครบ่น แม้เท้าจะพองและท้องจะว่างเปล่า เพราะทุกคนรู้ว่าหากหยุดเดิน กองกำลังด้านหลังอาจตามมาทัน

ธันวาเดินอยู่ท้ายขบวน เขาเลือกตำแหน่งนั้นด้วยตนเองเพื่อคอยระวังศัตรู แต่เหตุผลแท้จริงคือเขาไม่ต้องการเห็นสายตาของผู้ลี้ภัยทุกคน บางคนมองเขาด้วยความขอบคุณ บางคนมองด้วยความกลัว และบางคนยังคงลังเลว่าชายซึ่งถูกคนทั้งโลกเรียกว่าราชันอสูรควรได้รับอนุญาตให้เดินทางร่วมกับพวกเขาหรือไม่ หลังจากเมืองไร้ธงถูกทำลาย ความสงสัยเหล่านั้นยิ่งรุนแรงขึ้น ผู้คนสูญเสียบ้าน ครอบครัว และเพื่อน บางคนรู้ดีว่ารัฐบาลเป็นผู้โจมตี แต่ความเจ็บปวดมักต้องการคนรับผิด และธันวาคือใบหน้าที่โลกทั้งใบชี้ว่าเป็นต้นเหตุ

พิมพ์ชนกเดินช้าลงจนมาอยู่ข้างเขา

"นายตั้งใจเดินท้ายขบวนทุกครั้ง"

ธันวาไม่หันมอง

"ด้านหลังอันตรายกว่า"

"หรือด้านหน้ามีคนมองนายมากเกินไป"

ธันวาหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงนั้นไม่มีความขบขัน

"ข้าชินแล้ว"

พิมพ์ชนกมองใบหน้าด้านข้างของเขา

"คนที่พูดว่าชิน มักเป็นคนที่ยังเจ็บอยู่"

"ถ้าข้าเจ็บทุกครั้งที่มีคนเกลียด คงไม่มีแรงเดินมาถึงตรงนี้"

"การไม่แสดงไม่ได้หมายความว่าไม่เจ็บ"

ธันวาเงียบไปพักหนึ่ง เสียงหยดน้ำจากเพดานดังลงบนพื้นหินเป็นจังหวะ เขามองเงาผู้คนที่เดินอยู่ข้างหน้า เด็กชายกล้ายังคงกอดกล่องเมล็ดพันธุ์ของอาเสือไว้แน่น เด็กคนนั้นเสียบ้าน เสียคนที่ดูแล และยังต้องเดินตามชายซึ่งโลกกล่าวหาว่าเป็นผู้ทำลายทุกอย่าง

"บางทีผู้เฝ้าประตูปลายทางอาจไม่ยอมให้ข้าเข้า"

ธันวาพูด

พิมพ์ชนกถาม

"นายรู้ได้อย่างไร"

"ถ้าสถานที่นั้นซ่อนจากรัฐบาลมาหลายปี พวกเขาย่อมไม่เปิดประตูให้คนที่กองทัพทั้งโลกกำลังตามหา"

"ผู้ลี้ภัยคนอื่นจะพูดแทนนาย"

"แล้วถ้าพวกเขาต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของเมืองกับข้าเล่า"

พิมพ์ชนกตอบทันที

"ข้าจะอยู่ข้างนาย"

ธันวาหันมองเธอ

"ถึงแม้ต้องนอนนอกประตูหรือ"

"ถึงแม้ไม่มีประตูใดเปิดให้เรา"

คำตอบนั้นทำให้ธันวาเงียบไปอีกครั้ง เขาอยากบอกว่าไม่จำเป็น อยากบอกให้พิมพ์ชนกเลือกสถานที่ปลอดภัย แต่ลึกลงไปในใจ เขากลับรู้สึกอบอุ่นกับคำพูดเรียบง่ายนั้น ความรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว ตั้งแต่วันที่โลกทั้งใบเห็นอนาคตและตัดสินว่าเขาเป็นปีศาจ ทุกที่ที่ไปมีแต่ประตูปิด ผู้คนหวาดกลัว และเสียงเรียกร้องให้เขาตาย ความคิดเรื่องบ้านจึงกลายเป็นสิ่งไกลเกินเอื้อม บ้านไม่ใช่เพียงสถานที่หลบฝน แต่เป็นที่ซึ่งคนคนหนึ่งไม่ต้องอธิบายว่าตนสมควรมีชีวิตอยู่หรือไม่ ธันวาเคยคิดว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสความรู้สึกนั้นอีก

พวกเขาเดินต่อไปเกือบสองวันเต็ม ภายในอุโมงค์ไม่มีแสงอาทิตย์ จึงไม่มีใครรู้ว่าเวลาใดเป็นกลางวันหรือกลางคืน ทุกคนหยุดพักเมื่อคนส่วนใหญ่เดินไม่ไหว แล้วออกเดินต่อทันทีที่มีแรง พงศกรใช้แผ่นโลหะของอาเสือเทียบกับสัญลักษณ์ตามผนัง บนแผ่นมีเส้นสลักคล้ายแผนที่ แต่เมื่อมองผ่านแสงตะเกียงจะเห็นรหัสอีกชั้นซ่อนอยู่ แต่ละรหัสนำไปยังทางแยกซึ่งไม่เหมือนเส้นทางในเหมืองทั่วไป บางช่วงพวกเขาต้องลอดผ่านช่องแคบหลังผนังปลอม บางช่วงต้องหมุนเสาหินเพื่อเปิดประตูซึ่งถูกซ่อนมานานหลายสิบปี

อาคมตรวจรอยสร้างตามผนังแล้วบอกว่าทางเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากเหมืองเก่าเพียงอย่างเดียว มีการขยายและเสริมโครงสร้างในภายหลังด้วยเทคโนโลยีที่ซับซ้อนกว่าของรัฐบาลหลายยุค เสาค้ำบางต้นทำจากโลหะผสมซึ่งไม่ขึ้นสนิม ระบบระบายอากาศยังทำงานแม้ไม่มีแหล่งพลังงานให้เห็น และตามมุมต่าง ๆ มีเครื่องตรวจจับซ่อนอยู่หลังหิน สิ่งนี้หมายความว่าพวกเขาถูกมองเห็นมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าสู่อุโมงค์ แต่ไม่มีใครออกมาห้าม

วันที่สาม ขบวนมาถึงโถงใต้ดินขนาดใหญ่ เพดานสูงจนแสงตะเกียงส่องไม่ถึง พื้นเป็นหินเรียบซึ่งถูกขัดจนสะท้อนเงา ตรงกลางมีรางเหล็กเก่าทอดหายเข้าไปในความมืด ส่วนผนังด้านหน้าปรากฏภาพสลักของผู้คนหลายเผ่าพันธุ์ หลายเชื้อชาติ และหลายช่วงวัยยืนอยู่ร่วมกัน ไม่มีธง ไม่มีเครื่องหมายประเทศ และไม่มีรูปของผู้นำคนใด มีเพียงประโยคหนึ่งสลักอยู่ด้านล่าง

ที่นี่ไม่มีใครถามว่าเจ้าเคยเป็นอะไร

เด็กหลายคนอ่านประโยคนั้นออกเสียงเบา ๆ ผู้ใหญ่บางคนหยุดมองด้วยแววตาสั่นไหว รจนาใช้ปลายนิ้วสัมผัสตัวอักษร ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว นับตั้งแต่ชุมชนหินแดงถูกทำลาย เธอไม่เคยเห็นข้อความใดทำให้รู้สึกว่าตนยังเป็นมนุษย์เท่านี้มาก่อน

พงศกรเดินไปยังแท่นหินข้างราง บนแท่นมีช่องขนาดพอดีกับแผ่นโลหะของอาเสือ เขาสอดแผ่นลงไป เสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้น รางเหล็กเริ่มสั่น ก่อนรถขนส่งเก่าหลายคันจะเคลื่อนออกมาจากความมืดโดยไม่มีคนขับ ประตูรถเปิดออกเอง แสงสีเหลืองอ่อนภายในทำให้เด็กหลายคนร้องด้วยความตื่นเต้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เมืองถูกทำลาย

มาลีตรวจรถอย่างระมัดระวัง

"ระบบยังปลอดภัย ไม่มีคลื่นส่งออกไปด้านนอก"

กฤตภาสถาม

"มันจะพาเราไปที่ไหน"

อาคมมองรางซึ่งทอดผ่านกำแพงภูเขา

"คงเป็นปลายทางเดียวกับที่อาเสือต้องการให้เราไป"

ผู้ลี้ภัยทยอยขึ้นรถ แม้หลายคนยังลังเล แต่ความเหนื่อยล้าทำให้ไม่มีใครปฏิเสธที่นั่ง ธันวาขึ้นเป็นคนสุดท้าย เขายืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนมีสายตาจำนวนมากมองจากความมืดรอบโถง พลังในแก่นอนันต์สั่นตอบสนองต่อระบบบางอย่างซึ่งซ่อนอยู่ใต้พื้น แต่ไม่มีเสียงกระซิบ ไม่มีความหิวกระหาย มีเพียงความรู้สึกว่ากำลังถูกประเมิน

รถเคลื่อนตัวเมื่อทุกคนขึ้นครบ ความเร็วเพิ่มขึ้นช้า ๆ ก่อนพุ่งเข้าสู่อุโมงค์ลึก เส้นทางยาวกว่าที่คาด พวกเขาแล่นผ่านห้องโถงหลายแห่ง ผ่านสะพานซึ่งทอดข้ามเหวใต้ดิน และผ่านทะเลสาบมืดซึ่งมีแสงจากพืชเรืองแสงลอยอยู่เหนือผิวน้ำ เด็กหลายคนแนบใบหน้ากับหน้าต่าง มองภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คนชราบางคนพนมมือเพราะคิดว่าตนกำลังเดินทางเข้าสู่โลกหลังความตาย

หลังผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง รถจึงเริ่มลดความเร็ว แสงสีขาวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า อุโมงค์เปิดออกสู่พื้นที่กว้างมหาศาลจนทุกคนลืมหายใจ ภายในภูเขามีเมืองทั้งเมืองซ่อนอยู่ อาคารหลายชั้นตั้งเรียงตามผนังถ้ำ สะพานเหล็กเชื่อมแต่ละเขตเข้าด้วยกัน แม่น้ำใต้ดินไหลผ่านใจกลางเมืองและมีแสงจากโคมพลังงานสะท้อนเป็นประกาย พื้นที่เพาะปลูกขนาดใหญ่กระจายอยู่ตามชั้นต่าง ๆ มีต้นไม้จริง มีตลาด มีโรงพยาบาล และมีบ้านเรือนนับพันหลัง ผู้คนเดินไปมาตามถนน บางคนสวมเสื้อผ้าธรรมดา บางคนมีแขนกล บางคนมีดวงตาเรืองแสง และบางคนมีลักษณะผิดจากมนุษย์ทั่วไปอย่างชัดเจน แต่ไม่มีใครมองกันด้วยความรังเกียจ

เด็กชายกล้ากระซิบด้วยความตื่นตะลึง

"นี่คือเมืองไร้ธงหรือ"

พงศกรส่ายหน้าเบา ๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

"ที่เราเคยอยู่เป็นเพียงเขตนอก"

อาคมมองเมืองซึ่งซ่อนอยู่ใต้ภูเขา

"นี่ต่างหากคือนครตัวจริง"

รถหยุดก่อนถึงชานชาลาหลัก ประตูไม่เปิดทันที เสียงกลไกดังขึ้น แล้วกำแพงโลหะขนาดใหญ่เลื่อนลงมาปิดทางเข้าสู่เมือง แสงสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง ผู้คนบนชานชาลารีบถอยออกไป หน่วยรักษาการณ์หลายสิบคนปรากฏขึ้นพร้อมอาวุธ พวกเขาสวมชุดสีเทาเข้ม ไม่มีตราประเทศ มีเพียงแถบผ้าสีขาวว่างเปล่าพันอยู่รอบแขน

เสียงหนึ่งดังผ่านลำโพง

"ผู้เดินทางทั้งหมดอยู่ในรถ ห้ามเคลื่อนไหว"

เด็กหลายคนเริ่มร้องไห้ พงศกรยกมือแสดงว่าไม่มีเจตนาต่อสู้ กฤตภาสสั่งให้ผู้พิทักษ์วางอาวุธลงกับพื้นช้า ๆ มาลีมองระบบรอบตัวและพบว่าเครื่องตัดพลังจำนวนมากกำลังหันมาทางรถ

ประตูรถเปิดเพียงช่องแคบ ชายวัยสูงอายุคนหนึ่งเดินเข้ามา เขามีผมสีดำแซมขาว ใบหน้ามีรอยแผลยาวตั้งแต่คิ้วถึงคาง แขนขวาเป็นแขนกล และดวงตาซ้ายถูกแทนที่ด้วยเลนส์สีฟ้า เขามองผู้ลี้ภัยทีละคน ก่อนหยุดสายตาที่พงศกร

"ใครถือกุญแจของอาเสือ"

พงศกรยกแผ่นโลหะขึ้น

"ข้า"

ชายคนนั้นยื่นมือมารับ เขาตรวจรหัสบนแผ่นอย่างละเอียด ก่อนมองภาพจากกล้องบันทึกขนาดเล็กซึ่งซ่อนอยู่ด้านหลัง

"ชุมชนเขตนอกถูกทำลายแล้วหรือ"

พงศกรก้มหน้า

"เหลือผู้รอดชีวิตเท่านี้"

ชายคนนั้นหลับตาลงชั่วครู่ ความแข็งกระด้างบนใบหน้าสั่นไหวเพียงเล็กน้อย

"อาเสืออยู่ที่ไหน"

ไม่มีใครตอบ เด็กชายกล้ากอดกล่องเมล็ดพันธุ์แน่นขึ้น พงศกรจึงยกมือทำความเคารพ

"เขาอยู่ต้านหลังเพื่อเปิดทางให้พวกเรา"

ชายผู้เฝ้าประตูยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนยกมือทำความเคารพตอบ

"เมืองจะจดจำเขา"

คำพูดนั้นทำให้หลายคนร้องไห้ เสียงสะอื้นดังทั่วรถ ชายคนนั้นคืนแผ่นโลหะให้พงศกร แล้วมองไปทางธันวาซึ่งยืนอยู่ท้ายสุด

"แต่เขาพาคนที่ไม่ควรมา"

บรรยากาศเปลี่ยนทันที หน่วยรักษาการณ์นอกประตูยกอาวุธขึ้นพร้อมกัน เลนส์สีฟ้าในตาของชายคนนั้นสแกนร่างธันวา เส้นข้อมูลจำนวนมากปรากฏขึ้นกลางอากาศ ภาพใบหน้าจากประกาศทั่วโลก ชื่อราชันอสูร รายงานการใช้พลัง และเหตุการณ์เมืองไร้ธงแสดงต่อหน้าทุกคน

"ธันวา ผู้ถือแก่นอนันต์ ผู้ที่รัฐบาลเจ็ดสิบสองประเทศออกหมายสังหาร และเป้าหมายสูงสุดของสถาบันอรุณ"

ชายผู้เฝ้าประตูกล่าว

"เจ้าไม่สามารถเข้าเมืองได้"

พิมพ์ชนกก้าวออกมาทันที

"เขาเดินทางมากับเรา"

"นั่นไม่เปลี่ยนความเสี่ยง"

กฤตภาสถาม

"ที่นี่คือเมืองซึ่งรับผู้ถูกตามล่าไม่ใช่หรือ"

ชายคนนั้นมองเขา

"เรารับผู้ถูกตามล่า ไม่ได้รับสงครามทั้งโลก"

ธันวายืนนิ่ง เขาไม่โต้เถียง เพราะคำพูดนั้นตรงกับสิ่งที่คาดไว้ทุกประการ นครใต้ดินแห่งนี้ซ่อนตัวมาหลายปี ผู้คนหลายพันชีวิตอยู่รอดเพราะไม่มีใครภายนอกรู้ตำแหน่ง หากเขาเข้าไป สัญญาณจากแก่นอนันต์หรือผู้ติดตามจากสถาบันอรุณอาจนำกองทัพมาถึง ประตูที่ปกป้องทุกคนมานานอาจถูกทำลายเช่นเดียวกับชุมชนเขตนอก

พงศกรก้าวมายืนข้างธันวา

"เขาช่วยคนของเรา"

ผู้เฝ้าประตูตอบ

"ความกล้าหาญหนึ่งครั้งไม่ลบอันตรายที่เขานำมา"

รจนาก้าวออกมาเช่นกัน

"เขาไม่ได้เพียงช่วยครั้งเดียว หากไม่มีเขา พวกเราคงตายในช่องเขา"

ชายชราจากเมืองไร้ธงยกไม้เท้าขึ้น

"รัฐบาลเผาบ้านเรา ไม่ใช่เขา"

หญิงที่อุ้มทารกพูดด้วยเสียงสั่น

"เขาแบ่งน้ำส่วนของตัวเองให้ลูกข้า"

เด็กชายกล้าฝ่าผู้ใหญ่ออกมาข้างหน้า

"อาเสือบอกว่าพี่ธันวาไม่ใช่ปีศาจ"

ผู้เฝ้าประตูมองเด็ก

"อาเสือพูดเช่นนั้นหรือ"

กล้าพยักหน้า

"อาเสือบอกว่า พลังไม่ใช่สิ่งที่ตัดสินว่าใครเป็นคนดี"

เสียงสนับสนุนเริ่มดังขึ้นจากผู้ลี้ภัยทีละคน บางคนเล่าว่าธันวาช่วยยกผู้บาดเจ็บ บางคนเล่าว่าเขาอยู่ท้ายขบวนเพื่อป้องกันศัตรู บางคนยืนยันว่าในคืนเมืองไร้ธงล่ม ธันวาสามารถหนีคนเดียวได้แต่เลือกอยู่ช่วยทุกคน เสียงเหล่านั้นไม่ได้ดังเหมือนการประท้วง แต่หนักแน่นเพราะมาจากผู้ที่รอดชีวิตด้วยตนเอง

ธันวาก้มมองพื้น เขาไม่เคยคิดว่าคนเหล่านี้จะพูดแทนตน หลังถูกคนทั้งโลกกล่าวหา เขาเคยชินกับการยืนอธิบายความบริสุทธิ์เพียงลำพัง แต่ครั้งนี้มีคนหลายสิบคนยืนอยู่ข้างเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวในอก มันไม่ใช่ความโล่งใจทั้งหมด และไม่ใช่ความดีใจเพียงอย่างเดียว แต่คล้ายคนซึ่งเดินกลางพายุมานานจนลืมไปแล้วว่าความอบอุ่นของหลังคาเป็นเช่นไร

ชายผู้เฝ้าประตูยกมือ เสียงทั้งหมดจึงค่อย ๆ เงียบลง

"ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าพูดความจริง"

เขากล่าว

พิมพ์ชนกถาม

"ถ้าเช่นนั้นเปิดประตู"

"ความจริงไม่ได้ทำให้ความเสี่ยงหายไป"

ชายคนนั้นมองธันวา

"เจ้ามีพลังซึ่งระบบของเราไม่สามารถคาดการณ์ มีศัตรูซึ่งสามารถเผาเมืองทั้งเมืองเพื่อจับตัวเจ้า และมีนิมิตซึ่งทำให้มนุษย์ทั้งโลกเชื่อว่าเจ้าจะเป็นผู้ทำลายพวกเขา ข้าไม่มีสิทธิ์เอาชีวิตคนในนครหลายหมื่นคนมาเสี่ยงเพราะคำรับรองของผู้ลี้ภัยเพียงกลุ่มเดียว"

ธันวาเงยหน้าขึ้น

"ข้าเข้าใจ"

พิมพ์ชนกหันมองเขา

"นายจะทำอะไร"

"พวกเจ้าควรเข้าไป"

"แล้วนายล่ะ"

"ข้าจะอยู่ข้างนอก"

กฤตภาสขมวดคิ้ว

"ข้างนอกไม่มีอาหาร ไม่มีที่กำบัง และศัตรูอาจตามมาถึงทุกเมื่อ"

ธันวายิ้มบาง

"ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าต้องหนีคนเดียว"

พิมพ์ชนกจับแขนเขาแน่น

"แต่ครั้งนี้นายไม่ได้อยู่คนเดียว"

"เพราะอย่างนั้นข้าจึงไม่ควรลากทุกคนออกไปตายด้วย"

คำตอบของธันวาทำให้เธอนิ่ง ผู้ลี้ภัยหลายคนเริ่มพูดว่าหากธันวาไม่ได้เข้า พวกเขาก็จะไม่เข้าเช่นกัน พงศกรยืนยันว่าจะตั้งค่ายหน้าประตู รจนาบอกว่าชุมชนซึ่งปฏิเสธคนที่ช่วยชีวิตพวกเขาไม่อาจเรียกว่าบ้าน เด็กชายกล้านั่งลงกับพื้นและกอดกล่องเมล็ดพันธุ์ไว้แน่น แสดงชัดว่าจะไม่เดินผ่านประตูโดยไม่มีธันวา

ชายผู้เฝ้าประตูมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาหันไปหารือกับหน่วยรักษาการณ์ผ่านช่องสื่อสาร เสียงพูดคุยเบามากจนไม่มีใครได้ยิน ผ่านไปหลายนาที ประตูเหล็กขนาดใหญ่จึงส่งเสียงครางและยกขึ้นช้า ๆ แต่หยุดเมื่อเปิดได้เพียงครึ่งเดียว ช่องทางกว้างพอให้คนเดินผ่านทีละกลุ่ม ทว่าแนวอาวุธและกำแพงพลังด้านในยังคงทำงาน

เสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงซึ่งเย็นและหนักแน่น

"คนอื่นเข้าได้ แต่ราชันอสูรต้องวางอาวุธและพลังไว้ข้างนอก"

ทุกสายตาหันมาหาธันวา หน่วยรักษาการณ์นำกล่องโลหะออกมาวางบนพื้น อาวุธของเขาต้องถูกเก็บทั้งหมด ทั้งปืน มีด อุปกรณ์สื่อสาร และของทุกชิ้นซึ่งสามารถใช้ต่อสู้ได้ จากนั้นชายผู้เฝ้าประตูหยิบวงแหวนโลหะสีดำออกจากภาชนะป้องกัน มันมีขนาดพอดีกับลำคอ ด้านในฝังเข็มเล็กจำนวนมาก และมีสัญลักษณ์เตือนสีแดงกะพริบอยู่รอบขอบ

มาลีเห็นอุปกรณ์แล้วสีหน้าเปลี่ยน

"เครื่องควบคุมพลังระดับลึก"

ชายผู้เฝ้าประตูพยักหน้า

"มันจะตรวจจับการกระตุ้นแก่นอนันต์ หากพลังเกินค่าที่กำหนด ระบบจะปล่อยคลื่นตัดประสาทและปิดการเชื่อมต่อของแก่นทันที"

พิมพ์ชนกถาม

"อันตรายหรือไม่"

มาลีมองวงแหวนด้วยความกังวล

"หากแก่นต่อต้าน อาจทำให้เขาหมดสติ หัวใจหยุด หรือความทรงจำเสียหาย"

กฤตภาสจ้องผู้เฝ้าประตู

"นี่ไม่ใช่การวางพลังไว้ข้างนอก นี่คือการเอาชีวิตเขาเป็นตัวประกัน"

ชายคนนั้นตอบอย่างไม่หลบสายตา

"ใช่"

ความเงียบหนักอึ้งปกคลุมชานชาลา ประตูเมืองเปิดอยู่เพียงครึ่งเดียว แสงอุ่นจากนครใต้ดินส่องผ่านช่องลงมาบนพื้นตรงหน้าธันวา เขามองเห็นถนน บ้าน ตลาด และผู้คนซึ่งใช้ชีวิตโดยไม่ต้องซ่อนใบหน้า ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะจากด้านใน ได้กลิ่นอาหารอุ่นซึ่งลอยมากับลม และเห็นต้นไม้จริงเติบโตใต้แสงประดิษฐ์ ภาพเหล่านั้นเรียบง่าย แต่สำหรับคนที่ถูกไล่ล่ามานาน มันงดงามยิ่งกว่าสถานที่ใด

นี่อาจเป็นบ้านแห่งแรกที่ยอมเปิดประตูให้เขา แม้จะเปิดเพียงครึ่งเดียว

ธันวาปลดปืนจากเอว วางลงในกล่อง จากนั้นถอดมีด อุปกรณ์ และเสื้อเกราะออกทีละชิ้น ทุกครั้งที่ของชิ้นหนึ่งตกลงบนโลหะ เสียงกระทบจะดังชัดในความเงียบ เมื่อไม่มีอาวุธเหลือ เขาจึงก้าวไปหยุดตรงหน้าผู้เฝ้าประตู

พิมพ์ชนกเรียกเขา

"ธันวา"

เขาหันกลับมามอง

"ไม่เป็นไร"

"นายไม่จำเป็นต้องทำ"

ธันวามองผู้ลี้ภัยด้านหลัง เด็ก คนชรา ผู้บาดเจ็บ และผู้คนซึ่งเพิ่งยืนขึ้นพูดแทนเขา

"พวกเขาต้องการที่พัก"

"แต่นายอาจตาย"

"ข้าเคยเสี่ยงตายเพื่อคนที่เกลียดข้ามาแล้ว"

ธันวายิ้มอ่อน

"ครั้งนี้อย่างน้อยข้ากำลังทำเพื่อคนที่ยอมยืนอยู่ข้างข้า"

เขาหันกลับและคุกเข่าลงเล็กน้อย ชายผู้เฝ้าประตูยกวงแหวนโลหะขึ้น เส้นสีแดงบนอุปกรณ์สว่างวาบ แก่นอนันต์ในร่างธันวาตอบสนองทันที เส้นสีดำลามขึ้นมาตามลำคอราวกับรู้ว่ากำลังถูกคุกคาม เสียงกระซิบดังขึ้นในหัว เรียกร้องให้เขาฆ่าทุกคน ทำลายประตู และกลืนพลังของเมืองนี้ทั้งหมด ธันวากัดฟันแน่น มือกำจนเล็บจิกเนื้อ แต่ไม่ขยับ

วงแหวนถูกสวมลงรอบคอ

เสียงกลไกล็อกดังชัด

เข็มเล็กนับสิบแทงผ่านผิวหนัง คลื่นพลังเย็นจัดพุ่งเข้าสู่ระบบประสาท ธันวาเบิกตากว้าง ร่างกายเกร็งและทรุดลงกับพื้น เส้นสีดำบนลำคอสว่างขึ้นก่อนถูกกดกลับเข้าไป แก่นอนันต์ส่งเสียงคำรามอยู่ภายในราวกับสัตว์ร้ายถูกล่ามโซ่ พิมพ์ชนกรีบวิ่งเข้าไปรับร่างเขาไว้

สัญลักษณ์บนวงแหวนเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีขาว

ระบบควบคุมพลังทำงานสมบูรณ์

ประตูเหล็กเหนือศีรษะขยับเปิดกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย แสงจากเมืองส่องลงมาคลุมร่างธันวา ขณะที่เสียงจากภายในกล่าวอย่างไร้อารมณ์

"ยินดีต้อนรับสู่นครไร้ธง"