All Chapters of คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 ใบหน้าที่โลกไม่มีวันลืมเสียงของชายคนนั้นเหมือนก้อนหินก้อนแรกที่ถูกโยนลงกลางผิวน้ำอันเงียบสงบ หลังจากคำว่าเขาเองหลุดออกมา ผู้คนตรงสี่แยกก็เริ่มส่งเสียงพร้อมกัน ความสับสนในแววตาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพ บางคนถอยหนีจนชนรถที่จอดขวางอยู่ด้านหลัง ขณะที่บางคนกลับเดินเข้าใกล้ราวกับต้องการมองให้แน่ใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือคนเดียวกับที่ยืนอยู่เหนือซากโลกในนิมิตจริงหรือไม่ ธันวารู้สึกว่าลมหายใจของตนติดขัด เขามองใบหน้ารอบตัวทีละคน และสิ่งที่เห็นก็เหมือนกันทั้งหมด ไม่มีใครมองเขาเป็นมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ทุกสายตากำลังมองศัตรู มองภัยพิบัติ มองตัวตนที่ในอีกสิบปีจะยืนอยู่บนซากกรุงเทพฯ พร้อมกองทัพอสูรเบื้องหลัง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่องรอบบริเวณ ผู้คนแทบทุกคนหยิบอุปกรณ์ของตนขึ้นมาดูพร้อมกัน ธันวาเองก็รู้สึกถึงแรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่เขาไม่กล้าหยิบมันออกมา ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดยังคงชี้นิ้วมาทางเขา ปากสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ"ผมจำหน้าได้ เขาคือคนในภาพจริง ๆ"หญิ

ตอนที่ 4 อุโมงค์ของแม่อุโมงค์ใต้ดินทอดยาวไปข้างหน้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด แสงจากไฟฉายในมือแม่ส่องให้เห็นผนังคอนกรีตเก่าที่ชื้นและแตกร้าวเป็นทางยาว พื้นบางช่วงมีน้ำขังจนรองเท้าของธันวาส่งเสียงแฉะทุกครั้งที่ก้าวผ่าน อากาศภายในเย็นกว่าด้านบนมาก กลิ่นดิน กลิ่นสนิม และกลิ่นอับของสถานที่ที่ถูกปิดมานานปะปนกันจนหายใจได้ไม่เต็มปอด ทว่าแม่กลับเดินนำหน้าอย่างมั่นคงราวกับคุ้นเคยกับเส้นทางนี้เป็นอย่างดี นางไม่หยุดมองผนัง ไม่ลังเลเมื่อต้องเลี้ยวผ่านทางแยก และไม่ต้องค้นหาเครื่องหมายใดเพื่อบอกทิศทาง สิ่งนั้นทำให้ความสงสัยในใจธันวารุนแรงขึ้นทุกก้าว หญิงที่เขารู้จักมาตลอดชีวิตเป็นเพียงแม่ป่วยติดเตียง ผู้หญิงธรรมดาที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องแคบ คอยรอเขากลับจากงาน และกังวลเรื่องค่ายากับค่าเช่า แต่มารดาคนเดียวกันกลับรู้จักอุโมงค์ลับใต้บ้าน เตรียมทางหลบหนี และรู้ว่ามีคนสร้างสถานที่นี้ไว้เพื่อวันที่โลกจะตามล่าเขา ธันวาเดินตามเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ จนในที่สุดแม่หยุดตรงหน้าประตูเหล็กสีดำบานหนึ่ง นางคุกเข่าลง ใช้นิ้วกดจุดเล็ก ๆ บนผนังสามครั้ง จากนั้นหมุนวาล์วสนิมเขรอะไปทางซ้าย ประตูส่งเสียงครืดต่ำและเปิดออกช้า

ตอนที่ 6 พลังที่ตื่นขึ้นรถบรรทุกแล่นฝ่าความมืดด้วยความเร็วสูง เสียงเครื่องยนต์หนักสั่นสะเทือนผ่านพื้นเหล็กขึ้นมาตามร่างของธันวา ทุกครั้งที่รถกระแทกหลุม แท่งระเบิดซึ่งถูกรัดแน่นรอบหน้าอกและแผ่นหลังจะกระแทกกับลำตัวจนเขาเจ็บไปหมด ตัวเลขสีแดงบนเครื่องจับเวลาลดลงอย่างต่อเนื่อง เหลือเวลาไม่ถึงยี่สิบแปดนาที สายไฟหลายเส้นพาดผ่านเสื้อและเชื่อมเข้ากับกล่องจุดชนวนตรงกลางหน้าอก เพียงมองก็รู้ว่าไม่มีทางถอดออกได้ง่าย ยิ่งพยายามขยับ สายรัดยิ่งบีบแน่นจนหายใจลำบาก แม่ถูกมัดมืออยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ใบหน้าของนางมีรอยช้ำ เลือดไหลจากมุมปาก และแขนข้างหนึ่งบาดเจ็บจนแทบยกไม่ขึ้น แต่สายตายังจับจ้องอุปกรณ์บนตัวลูกอย่างไม่ยอมละไปไหน นักล่าค่าหัวหกคนนั่งกระจายอยู่ภายในรถ ทุกคนถืออาวุธพร้อมใช้ หัวหน้ากลุ่มนั่งใกล้ประตูด้านหลัง ในมือถือโทรศัพท์ซึ่งกำลังบันทึกภาพสด เขายิ้มทุกครั้งที่หันกล้องมาทางธันวา ราวกับสิ่งที่กำลังทำไม่ใช่การส่งเด็กหนุ่มไปตาย แต่เป็นการสร้างผลงานชิ้นสำคัญที่จะทำให้ชื่อของตนถูกจดจำไปทั่วโลก ธันวาพยายามควบคุมลมหายใจ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิดออกจากอก เขามองเครื่องจับเวลาแล้วมองแม่ซ้ำไปมา ส

ตอนที่ 8 ไม่มีที่ให้กลับเสียงปืนจากหลังคาอาคารดังต่อเนื่องไม่หยุด กระสุนเจาะผนังคอนกรีตแตกกระจาย เศษปูนปลิวว่อนทั่วโกดังเก่า กฤตภาสกดศีรษะของธันวาให้หมอบต่ำพร้อมยกปืนยิงตอบโต้ไปยังต้นทางอย่างแม่นยำ เสียงปืนของหน่วยอินทรีดำดังประสานกันจากด้านนอก ภาคินนำกำลังเข้าหาที่กำบังและพยายามระบุตำแหน่งมือสังหาร แต่ศัตรูเตรียมการมาดีกว่าที่คาดไว้ ควันสีขาวจากระเบิดควันหลายลูกถูกโยนลงมาจากหลังคา ปกคลุมพื้นที่ทั้งโกดังในเวลาเพียงไม่กี่วินาที การมองเห็นลดลงจนแทบไม่เหลือ กฤตภาสคว้าข้อมือธันวาแล้วตะโกนแข่งกับเสียงปืน"ทางนี้"ธันวารีบประคองแม่ขึ้นจากพื้น แม้ร่างของนางจะอ่อนแรงและมีบาดแผลจากการถูกจับตัวก่อนหน้านี้ แต่นางยังฝืนเดินตามทั้งสองไปยังประตูด้านหลังโกดัง กฤตภาสเปิดแผนที่ในอุปกรณ์ขนาดเล็กเพียงแวบเดียว ก่อนพาทั้งคู่วิ่งผ่านทางเดินแคบซึ่งเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำเก่า เสียงปืนด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป แต่เสียงวิทยุสื่อสารของทหารกลับดังขึ้นไม่ขาดสาย หลายหน่วยกำลังเคลื่อนเข้าปิดล้อมพื้นที่จากทุกทิศทาง กฤตภาสหยุดอยู่หลังผนังคอนกรีตที่พังครึ่งหนึ่งแล้วหันไปมองธันวา"นายเดินไหวไหม""ผมไหว""แม่นายต้องได้ร

ตอนที่ 10 เด็กบนดาดฟ้าภาพหมอภาคย์ถูกใส่กุญแจมือยังคงปรากฏอยู่บนหน้าจอขนาดเล็กในมือของกฤตภาส รถตำรวจหลายสิบคันปิดล้อมคลินิกจากทุกด้าน เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะยืนเรียงแถวหน้าประตู ขณะที่นักข่าวกับฝูงชนเบียดเสียดกันอยู่หลังแนวกั้น เสียงผู้ประกาศข่าวรายงานซ้ำว่าหมอภาคย์ถูกควบคุมตัวในข้อหาให้ความช่วยเหลือบุคคลอันตรายต่อความมั่นคง แต่ไม่มีใครพูดว่าเขาเพียงรักษาคนเจ็บ ไม่มีใครสนใจว่าแม่ของธันวาอาจเสียชีวิตหากไม่ได้รับการช่วยเหลือ และไม่มีใครถามว่าการปฏิเสธผู้ป่วยเพราะความหวาดกลัวเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ ธันวายืนมองภาพนั้นด้วยมือกำแน่น ความรู้สึกผิดกัดกินอยู่ภายใน หากหมอภาคย์ไม่มาช่วยแม่ เขาคงไม่ถูกจับ หากกฤตภาสไม่โทรหา ชีวิตของหมอก็คงไม่ถูกทำลาย และหากตัวเขาไม่เคยเกิดขึ้น คนที่กล้าทำสิ่งถูกต้องอาจไม่ต้องกลายเป็นอาชญากรในสายตาของโลก แม่ยังนอนพักอยู่บนฟูกเก่าภายในบ้านร้าง อาการของนางดีขึ้นเพียงเล็กน้อย ไข้ลดลงแต่ร่างกายยังอ่อนแรง บาดแผลที่แขนถูกพันไว้อย่างเรียบร้อย ข้างกายมีขวดยาและกระดาษเขียนตารางเวลาซึ่งหมอภาคย์ทิ้งไว้ ธันวาหันกลับไปมองแม่ก่อนตัดสินใจ"ผมจะไปช่วยหมอ"กฤตภาสปิดหน้าจอทันที"ไม่