บททั้งหมดของ คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: บทที่ 61 - บทที่ 70

ตอนที่ 61 หน่วยเก็บกู้หมายเลขเจ็ดประตูเหล็กของนครไร้ธงปิดลงด้านหลังด้วยเสียงหนักอึ้ง แรงสั่นสะเทือนแล่นผ่านพื้นอุโมงค์มาถึงฝ่าเท้าของทุกคน พร้อมตัดแสงอุ่นจากเมืองออกไปจนเหลือเพียงความมืดกับแสงจากอุปกรณ์พกพา ธันวายืนอยู่กลางทางเดินแคบ สูดกลิ่นชื้นปนคาวซึ่งลอยมาจากส่วนลึก วงแหวนควบคุมพลังรอบคอมีแสงสีแดงกะพริบช้า ๆ แกนระเบิดที่เพิ่งถูกติดตั้งยังแนบอยู่กับก้านคอ ทุกครั้งที่เขากลืนน้ำลาย โลหะด้านในจะกดผิวจนเกิดความเจ็บแหลมเล็กน้อย ราวกับเตือนว่าชีวิตของเขาไม่ได้อยู่ในมือของตนเองอีกต่อไป กฤตภาสตรวจหน้าจอควบคุมอยู่ด้านหน้า ค่าพลังของธันวาสูงกว่าปกติเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงระดับอันตราย เมษากำลังใช้เครื่องตรวจเสียงสแกนโพรงโดยรอบ ส่วนสมาชิกคนอื่นจัดแถวเตรียมเคลื่อนที่ตามแผนที่ซึ่งฝ่ายช่างส่งมาเดิมทีดารินทร์อนุมัติหน่วยรักษาการณ์หกคนให้เข้าร่วมภารกิจ แต่ก่อนประตูจะเปิด ฝ่ายอากาศพบว่าความเสียหายของระบบกรองรุนแรงกว่าที่คาด พวกเขาจำเป็นต้องมีช่างเทคนิคเฉพาะทางเข้าไปตรวจผลึกและคำนวณปริมาณพลังด้วย หน่วยจึงถูกปรับโครงสร้างใหม่อย่างเร่งด่วน คนที่มีภารกิจป้องกันเมืองถูกเรียกกลับไปประจำแนวชั้นใน เหลือกำลั

ตอนที่ 63 ห้องเก็บศพของสถาบันอรุณประตูหินเปิดกว้างขึ้นทีละน้อย เสียงเสียดสีของกลไกโบราณดังสะเทือนไปตามอุโมงค์ แสงสีดำจากรอยวงกลมบนพื้นผิวประตูค่อย ๆ ดับลงหลังฝ่ามือของธันวาถูกปล่อยออก เขาถอยกลับมาหนึ่งก้าว หายใจแรงราวกับเพิ่งยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก วงแหวนควบคุมพลังรอบคอยังคงกะพริบสีแดง แต่ค่าพลังที่กฤตภาสเห็นบนอุปกรณ์กลับลดลงอย่างผิดปกติ ไม่ใช่เพราะแก่นอนันต์สงบลง หากเป็นเพราะพลังจากอีกด้านกำลังปิดบังตัวเองจากเครื่องตรวจเบื้องหลังประตูไม่ได้มีเพียงโพรงผลึกตามที่ทุกคนคาด แสงจากผลึกจำนวนมากเผยให้เห็นพื้นโลหะ ทางเดินกระจก และกำแพงสีขาวซึ่งถูกฝุ่นกับคราบเลือดปกคลุม สิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมาถูกฝังอยู่ภายในภูเขา ราวกับมีใครสร้างสถาบันทั้งแห่งขึ้นก่อนเมืองไร้ธงถือกำเนิด แล้วใช้ชั้นหินนับพันตันซ่อนมันจากโลกภายนอกตรงกลางโพรงยังมีสิ่งที่คล้ายหัวใจขนาดใหญ่ถูกโซ่สีดำตรึงอยู่กับฐานโลหะ ดวงตาบนพื้นผิวของมันปิดลงอีกครั้งหลังกล่าวคำว่าให้กลับมารวมกัน ทว่าเสียงเต้นของมันยังดังผ่านพื้นเป็นจังหวะช้า ทุกครั้งที่มันเต้น ผลึกบนผนังจะสว่างขึ้น และแก่นอนันต์ในร่างธันวาจะตอบสนองตามต้นกล้าขยับไปหลบหลังภาคย์โดย

ตอนที่ 65 ฮีโร่ของเมืองใต้ดินประตูชั้นนอกของนครไร้ธงเปิดออกพร้อมเสียงเครื่องจักรหนัก หน่วยเก็บกู้หมายเลขเจ็ดเดินกลับเข้ามาทีละคนในสภาพที่แทบไม่มีใครเหมือนตอนออกเดินทาง ขุนเขามีผ้าพันแผลรอบหน้าอก เกราะหินบนแขนแตกจนเหลือเพียงเศษแร่เกาะผิว เมษามีเลือดแห้งติดข้างหูและต้องให้ภาคย์ช่วยพยุง กฤตภาสเดินกะเผลกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังจับอุปกรณ์ควบคุมระเบิดแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในฐานทดลองจะย้อนกลับมาอีกครั้ง ภาคย์แบกกล่องผลึกพลังงานไว้บนหลัง แม้ใบหน้าซีดและแขนสั่นจากความเหนื่อยล้า ส่วนต้นกล้าเดินอยู่ตรงกลางกลุ่ม ก้มหน้าเงียบผิดจากปกติ เขาไม่พูดถึงศูนย์หก ไม่พูดถึงสิ่งที่เห็นในห้องเก็บศพ และไม่สบตาธันวาแม้เพียงครั้งเดียว ส่วนธันวาเดินเป็นคนสุดท้าย เสื้อคลุมขาดหลายแห่ง บาดแผลบนไหล่กับสีข้างยังมีเลือดซึม วงแหวนรอบคอเต็มไปด้วยรอยขีดและแสงสีแดงยังไม่ดับสนิท แต่ในอ้อมแขนของเขามีกล่องโลหะซึ่งบรรจุผลึกพลังงานบริสุทธิ์ก้อนสุดท้าย ทั้งหกก้อนถูกนำกลับมาอย่างครบถ้วน ไม่มีผู้ใดถูกทิ้งไว้ในความมืดของฐานทดลอง แม้จะมีคนหนึ่งซึ่งไม่อาจกลับมาได้อีกแล้วก็ตาม เมื่อประตูด้านหลังปิดลง เจ้าหน้

ตอนที่ 67 ราคาของหนึ่งชีวิตเสียงฝนเทียมจากระบบควบคุมความชื้นดังอยู่เหนือหลังคานครไร้ธง มันเป็นเพียงเสียงจำลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้คนใต้ดินยังรู้สึกว่าตนเองมีท้องฟ้า แต่วันนี้เสียงหยดน้ำกลับไม่สามารถทำให้ใครสงบลงได้ ทุกคนรู้ว่าภายนอกภูเขากำลังมีบางสิ่งเคลื่อนตัวเข้ามา และทุกคนรู้ว่าชื่อของคนหนึ่งคนถูกวางไว้ตรงกลางของชะตากรรมเมืองทั้งเมืองธันวาห้องประชุมใหญ่ของสภาเมืองเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าปกติ ตัวแทนจากทุกเขตพักอาศัยเข้าร่วม ทั้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย ฝ่ายพลังงาน ฝ่ายแพทย์ และตัวแทนของผู้ลี้ภัยที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในนครไร้ธง เสียงพูดคุยดังต่อเนื่องตั้งแต่ก่อนเริ่มประชุม ไม่มีใครมีสีหน้าผ่อนคลายเหมือนเมื่อวานอีกแล้วเมื่อวานพวกเขาเพิ่งเรียกธันวาว่าผู้ช่วยชีวิตวันนี้พวกเขาต้องตัดสินใจว่าจะส่งเขาออกไปตายหรือไม่ดารินทร์นั่งอยู่หัวโต๊ะ เธอไม่ได้สวมชุดพิพากษาเหมือนในอดีต ไม่มีเครื่องหมายตำแหน่ง ไม่มีสิ่งใดแสดงว่าเธอเป็นผู้นำ นอกจากสายตาที่ทุกคนจับจ้องธันวานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้ถูกมัด ไม่ได้ถูกควบคุม แต่เจ้าหน้าที่รักษาการณ์ยืนอยู่รอบห้องเพื่อป้องกันเหตุรุนแรง เขาเข้าใจดีว่าการมี

ตอนที่ 69 ผู้เห็นอนาคตที่มองไม่เห็นทางรอดห้องข้อมูลของนครไร้ธงไม่เคยเงียบเท่านี้มาก่อนปกติแล้วที่นี่เต็มไปด้วยเสียงเครื่องประมวลผล เสียงเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ข้อมูล และเสียงสื่อสารจากหลายเขตของเมือง แต่คืนนี้เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องจักร กับเสียงหายใจหนักของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่กลางแสงจากหน้าจอนับสิบพิมพ์ชนกตั้งแต่เห็นภาพอนาคตของเมืองถูกเผา เธอยังไม่ได้ลุกออกจากห้องเธอไม่ได้บอกใครทันทีไม่ใช่เพราะไม่เชื่อในภาพที่เห็นแต่เพราะเธอกลัวว่า หากพูดออกไป สิ่งที่เธอเห็นอาจกลายเป็นจริงเร็วขึ้นพลังมองอนาคตของเธอไม่เคยแสดงเพียงเส้นทางเดียวตั้งแต่เด็ก เธอเรียนรู้ว่าทุกการตัดสินใจสร้างความเป็นไปได้มากมาย บางเส้นทางเกิดขึ้น บางเส้นทางหายไป และบางเส้นทางเปลี่ยนแปลงเพราะการกระทำเล็กน้อยของใครบางคนแต่ภาพครั้งนี้แตกต่างออกไปไม่ว่าเธอจะมองไปทางไหนจุดจบเหมือนเดิมเมืองไร้ธงถูกทำลายพิมพ์ชนกยกมือแตะหน้าจอ ข้อมูลอนาคตนับร้อยเส้นทางปรากฏขึ้น เธอเริ่มตรวจสอบตั้งแต่ต้นอีกครั้งเส้นทางที่หนึ่งธันวาถูกส่งตัวออกไปภาพปรากฏขึ้นกองกำลังภายนอกรับตัวเขาไปผู้คนในเมืองคิดว่าทุกอย่างจบล