บทที่ 4

แม้ชีวิตใหม่จะเริ่มต้นอย่างยากลำบาก แต่นางไม่มีเวลามานั่งเสียใจ ในวังหลวงแห่งนี้ หากไม่อยากตาย ก็ต้องแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด

“องค์หญิง…”

เสียงชิงเอ๋อร์ดังขึ้นเบา ๆ จากหน้าประตู นางกำนัลตัวน้อยรีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน

“มีราชโองการเรียกพระองค์ไปตำหนักเฟิ่งอี๋เพคะ”

หลี่อันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ตำหนักเฟิ่งอี๋ คือที่ประทับของฮองเฮา หากคนจากที่นั่นมาเรียกหาองค์หญิงเก้า…ย่อมไม่มีเรื่องดีแน่นอน

“รู้หรือไม่ว่าเรื่องอะไร”

ชิงเอ๋อส่ายหน้า

“บ่าวได้ยินเพียงว่าเกี่ยวกับพระราชทานสมรสขององค์หญิงสามเพคะ”

หลี่อันชะงักเล็กน้อย จากความทรงจำเดิม นางรู้จักชื่อหนึ่งดี “เซียวจิ่นเหยียน” แม่ทัพหนุ่มผู้โด่งดังที่สุดแห่งแคว้นต้าเซิ่ง บุรุษผู้กุมอำนาจทหารชายแดนครึ่งหนึ่งของแผ่นดิน เขาเก่งกาจในการศึก จนประชาชนยกย่องเป็นวีรบุรุษ

แต่ในวังหลวง กลับมีข่าวลือว่าเขาเย็นชา โหดเหี้ยม และเกลียดราชวงศ์เข้าไส้ เพราะตระกูลเซียวเคยถูกหักหลังจากการเมืองในราชสำนัก ฮ่องเต้จึงต้องการ “เชื่อมสัมพันธ์” ด้วยการพระราชทานองค์หญิงให้แต่งงานกับเขา

และผู้ที่ถูกเลือกแต่เดิม…คือองค์หญิงสาม “หลี่เยว่” หลี่อันหรี่ตาลงเล็กน้อย ทันใดนั้น นางก็เข้าใจบางอย่าง

“ที่แท้…” มุมปากหญิงสาวยกขึ้นเย็น ๆ ดูเหมือนวันนี้จะมีคนคิดโยนปัญหามาให้นางอีกแล้ว ไม่นานนัก หลี่อันก็เดินทางมาถึงตำหนักเฟิ่งอี๋

ภายในโอ่อ่าหรูหราจนต่างจากตำหนักร้างของนางราวฟ้ากับดิน พื้นหินอ่อนสะอาดไร้ฝุ่น กลิ่นกำยานชั้นดีลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง เมื่อหลี่อันก้าวเข้าไป เสียงสะอื้นไห้ก็ดังขึ้นทันที

“เสด็จพ่อ…ลูกไม่อยากแต่ง…”

หลี่เยว่านั่งคุกเข่าอยู่กลางตำหนัก ดวงตาแดงก่ำ ร่างบางสั่นเทาอย่างน่าสงสาร ฮองเฮานั่งข้าง ๆ พลางลูบหลังปลอบโยน

“เยว่เอ๋อ เจ้าอย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวร่างกายจะทรุด”

ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ขมวดคิ้ว สีหน้าดูเหนื่อยหน่าย ทันทีที่หลี่อันเข้ามา ทุกสายตาก็หันมามองนาง ฮองเฮาเหลือบตามองอย่างเย็นชา

“องค์หญิงเก้ามาช้าเสียจริง”

หลี่อันย่อกายคำนับอย่างเรียบเฉย “ถวายบังคมเสด็จพ่อ ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ”

ฮ่องเต้เพียงพยักหน้าเบา ๆ สายตาที่มองนางยังคงห่างเหินและเฉยชา ราวกับกำลังมองขุนนางชั้นผู้น้อย ไม่ใช่ลูกสาวของตัวเอง หลี่เยว่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เมื่อเห็นหลี่อัน ดวงตาของนางก็วูบไหวด้วยความพอใจอยู่ลึก ๆ แต่ยังแสร้งทำเป็นอ่อนแอ

“น้องเก้า…” เสียงหวานสั่นเครือราวจะร้องไห้อีกครั้ง “พี่…พี่ขอโทษ…”

หลี่อันมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ ซูเยว่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาแล้วในโลกเดิม อ่อนโยนต่อหน้าแต่ลับหลังพร้อมเหยียบคนอื่นให้จมดิน ฮองเฮาถอนหายใจ

“แม่ทัพเซียวเป็นคนเย็นชาและดุดัน เยว่เอ๋อร์ร่างกายอ่อนแอ จะไปทนอยู่จวนแม่ทัพได้อย่างไร”

หลี่อันแทบหัวเราะออกมา อ่อนแอรึ? คนที่เคยสั่งโบยองค์หญิงเก้าจนไข้ขึ้นสามวันนี่หรืออ่อนแอ หลี่เยว่รีบพูดต่อ น้ำตาไหลอาบแก้ม

“เสด็จพ่อ ลูก…ลูกกลัว…”

“ได้ยินว่าท่านแม่ทัพฆ่าคนในสนามรบนับไม่ถ้วน ลูกไม่กล้าแต่งจริง ๆ…”

ฮ่องเต้สีหน้าเคร่งลง

“แต่ราชโองการประกาศไปแล้ว จะเปลี่ยนง่าย ๆ ได้อย่างไร”

ทันใดนั้น หลี่เยว่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ นางหันไปมองหลี่อันทันที

“จริงสิ…” น้ำเสียงของนางอ่อนโยนเหลือเกิน “น้องเก้าก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว อีกทั้งนางเองก็ไม่ค่อยได้ออกงานในวัง…”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งตำหนักเงียบลง หลี่อันยิ้มเย็นในใจ ในที่สุดก็เข้าเรื่องจริงเสียที ฮองเฮารีบรับคำทันที

“ถูกต้องเพคะ เสด็จพี่”

“หลี่อันเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย นิสัยเงียบสงบ เหมาะจะเป็นชายาแม่ทัพมากกว่าเยว่เอ๋อร์”

ว่านอนสอนง่ายหรือ?  หรือเพราะไม่มีใครสนใจว่านางจะเป็นหรือตายกันแน่ ฮ่องเต้หันมามองหลี่อันช้า ๆ สายตานั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

“หลี่อัน”

“ลูก…คิดเห็นอย่างไร”

แม้จะถาม แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่านางไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ตำหนักทั้งตำหนักเงียบกริบ หลี่อันมองใบหน้าของคนตรงหน้าไปทีละคน ฮ่องเต้ที่เห็นลูกเป็นเพียงหมากการเมือง ฮองเฮาที่ต้องการกำจัดนางออกจากวัง และหลี่เยว่…ผู้กำลังรอคอยให้นางรับเคราะห์แทน

หากเป็นองค์หญิงเก้าคนเดิม นางคงรีบคุกเข่ารับคำทั้งน้ำตา แต่ซูเยว่ไม่ใช่คนแบบนั้นอีกแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ยกสายตาขึ้น

“หากหม่อมฉันปฏิเสธ…” น้ำเสียงเรียบสงบจนทุกคนชะงัก “เสด็จพ่อจะยอมให้หม่อมฉันปฏิเสธหรือเพคะ”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าองค์หญิงเก้าจะกล้าถามกลับเช่นนี้ ฮองเฮารีบกล่าวเสียงเย็น

“หลี่อัน เจ้ากำลังเสียมารยาทต่อหน้าฮ่องเต้!”

แต่หลี่อันยังคงสบตาฮ่องเต้นิ่ง นางอยากรู้เหลือเกินว่า…บุรุษผู้นี้จะมีความรู้สึกผิดบ้างหรือไม่ สุดท้าย ฮ่องเต้ถอนหายใจยาว

“เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงราชสำนัก”