บทที่ 1

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็น เม็ดฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างของบ้านหลังเล็กจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง บรรยากาศภายในบ้านอับชื้นและเงียบงัน มีเพียงเสียงไอแผ่วเบาของหญิงวัยกลางคนที่ดังออกมาจากห้องด้านใน

ซูเยว่ยืนล้างจานอยู่ในครัวเล็ก ๆ มือทั้งสองแดงช้ำจากน้ำเย็นจัด แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะหยุดพัก

“ซูเยว่! ซักเสื้อผ้าฉันเสร็จหรือยัง!”

เสียงแหลมของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นจากชั้นบน ซูเยว่หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

“ใกล้เสร็จแล้ว…”

“เร็วหน่อยสิ! คืนนี้ฉันต้องใส่ไปงาน!”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ราวกับกำลังสั่งคนรับใช้ ไม่ใช่พี่สาวร่วมบ้าน ซูเยว่ก้มหน้าล้างจานต่อเงียบ ๆ นี่คือชีวิตที่นางอยู่กับมันมาหลายปีหลังจากมารดาแท้ ๆ ของนางแต่งงานใหม่ ซูเยว่ก็กลายเป็นส่วนเกินในบ้านทันที แม่เลี้ยงมองนางเป็นภาระ

ส่วน “ซูเหม่ย” น้องสาวต่างแม่ ก็ไม่เคยเห็นนางเป็นพี่สาวเลยแม้แต่น้อย ทุกวันนางต้องตื่นตีห้า ทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน ก่อนรีบไปทำงานที่บริษัท และเมื่อกลับมา…ก็ยังต้องทำงานบ้านต่อจนดึกทั้งที่เงินเดือนส่วนใหญ่ถูกพ่อเอาไปใช้จ่ายในบ้านและส่งเสียซูเหม่ยเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนราคาแพง

“ไอแค่ก ๆ…”

เสียงไอจากในห้องดังขึ้นอีกครั้ง ซูเยว่รีบเช็ดมือ ก่อนเดินเข้าไปในห้องเล็กด้านใน หญิงวัยกลางคนนอนอยู่บนเตียงสีหน้าซีดเซียว ร่างกายผ่ายผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก

“แม่ ดื่มน้ำหน่อยนะ”

ซูเยว่ประคองมารดาขึ้นช้า ๆ ก่อนยื่นแก้วน้ำให้ ดวงตาของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความสงสาร

“เยว่เยว่…ลูกเหนื่อยเกินไปแล้ว”

หญิงสาวฝืนยิ้ม “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ขอแค่แม่หาย…”

แต่คำพูดนั้นแม้แต่ตัวนางเองยังไม่เชื่อ ค่ารักษาพยาบาลเพิ่มขึ้นทุกเดือน เงินเก็บแทบไม่เหลือ และตอนนี้นางคือเสาหลักเพียงคนเดียวของครอบครัว

ทันใดนั้น ปัง! ประตูห้องถูกเปิดออกแรง ๆ แม่เลี้ยงเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าหงุดหงิด

“ยังไม่ทำอาหารอีกหรือ? มัวแต่นั่งอยู่กับคนป่วยทั้งวันจะได้เงินมาจากไหน!”

ซูเยว่เม้มริมฝีปาก “หนูกำลังจะไปทำค่ะ”

แม่เลี้ยงมองหญิงป่วยบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา

“ยาราคาแพงก็แพง ยังจะอยู่ให้เปลืองเงินอีก”

“คุณป้า!” ซูเยว่เงยหน้า แม่เลี้ยงแค่นหัวเราะ

“ทำไม? ฉันพูดผิดหรือ? ถ้าแม่แกไม่ป่วย บ้านเราคงไม่ลำบากแบบนี้”

“พอเถอะ…” มารดาของซูเยว่พูดเสียงแผ่ว “อย่าทะเลาะกันเลย…”

ซูเยว่กำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ความโกรธแล่นขึ้นมาจุกอก แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงก้มหน้า เพราะนางไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเถียง คืนนั้น หลังทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จ ซูเยว่ก็กลับขึ้นห้องของตัวเอง ห้องเล็กแคบ ๆ ใต้หลังคา ร้อนในหน้าร้อน หนาวในหน้าหนาว นางเพิ่งทิ้งตัวลงบนเตียง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอทำให้ดวงตาของนางอ่อนลงเล็กน้อย

“อาเฉิน…”

ซูเยว่รีบกดรับสาย

“ฮัลโหล?”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงชายหนุ่มจะดังขึ้นเรียบ ๆ “เยว่ เรามาคุยกันหน่อยเถอะ”

หัวใจของนางกระตุกแปลก ๆ “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“ฉันได้ยินเรื่องที่บริษัทแล้ว”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน “เธอขโมยเงินจริงหรือเปล่า”

ซูเยว่ชะงัก “นายก็ไม่เชื่อฉันเหรอ?”

“แล้วจะให้ฉันเชื่อยังไง ทุกคนในบริษัทพูดแบบนั้นหมด!”

หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากเตียง “ฉันไม่ได้ทำ! ซูเหม่ยต่างหาก”

“พอเถอะ!” เขาตัดบท “ฉันเหนื่อยแล้วนะเยว่”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นสาดใส่หัวใจ “หมายความว่าไง…”

ปลายสายถอนหายใจยาว “เราเลิกกันเถอะ”

โลกทั้งใบของซูเยว่เหมือนหยุดหมุน “อาเฉิน…”

“ฉันไม่อยากมีแฟนเป็นหัวขโมย”

ติ๊ด...สายถูกตัดไปแล้ว ซูเยว่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาค่อย ๆ แดงขึ้นช้า ๆ

เธอคบกับเขามาสี่ปี ช่วยเขาทำงาน ช่วยส่งเงินตอนเขาลำบากแม้แต่ค่าเช่าห้องช่วงแรก นางก็เป็นคนออกให้ แต่สุดท้ายเขากลับเชื่อข่าวลือมากกว่าคำพูดของนาง หญิงสาวก้มหน้าหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นสั่นเครือจนเหมือนเสียงร้องไห้

เช้าวันต่อมา ซูเยว่ถูกเรียกเข้าห้องประชุมของบริษัท ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สายตาของทุกคนก็มองมาที่นาง ทั้งดูถูก ทั้งรังเกียจ หัวหน้าแผนกโยนเอกสารลงบนโต๊ะ

“ซูเยว่ บริษัทตรวจสอบแล้ว เงินในบัญชีหายไปห้าแสนหยวน และวันที่เงินหาย เธอเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้องบัญชี”

“ฉันไม่ได้ทำค่ะ!” ซูเยว่รีบพูด

“กล้องวงจรปิดด้านหลังเสียวันนั้นพอดี มีคนจงใจ”