บทที่ 3

ซูเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ชีวิตนี้ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ต่อให้เปลี่ยนโลก เปลี่ยนร่าง แต่เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงยังถูกเหยียบย่ำไม่ต่างจากนาง

เอี๊ยด...ประตูไม้เก่าเปิดออกเสียงดัง หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาพร้อมถาดยาและอาหาร สีหน้าทั้งคู่เต็มไปด้วยความรำคาญ

“ยังไม่ตายอีกหรือ?”

นางกำนัลคนหนึ่งพูด พลางกลอกตา “ข้านึกว่าคราวนี้จะไม่ฟื้นเสียแล้ว”

อีกคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างแรง

“ตายไปก็ดี จะได้ไม่เปลืองข้าวในวัง”

ซูเยว่เงียบ ไม่ตอบอะไรแต่สายตากลับเย็นลงทีละน้อย จากความทรงจำเดิม นางจำได้ว่าทั้งสองคนนี้คือ “ชุ่ยหลาน” และ “อวิ๋นเอ๋อ” นางกำนัลที่ถูกส่งมาดูแลองค์หญิงเก้า

พูดว่า “ดูแล” ก็คงเกินไปเพราะความจริง ทั้งสองไม่เคยรับใช้นางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม พวกนางกลับขโมยของ ส่งอาหารเหลือเดนมาให้ และบางครั้งยังลงไม้ลงมือกับองค์หญิงเก้าอีกด้วย

“มองอะไร?”

ชุ่ยหลานเห็นสายตานั้นก็ขมวดคิ้ว

“หรือหัวกระแทกพื้นจนเสียสติไปแล้ว?”

อวิ๋นเอ๋อหัวเราะคิกคัก “เสียสติก็ดี จะได้ไม่ต้องมาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนทุกที”

ซูเยว่ยังคงเงียบแต่ดวงตาของนางกำลังกวาดมองทุกอย่างอย่างรวดเร็ว คราบแป้งสีขาวบนแขนเสื้อของชุ่ยหลาน กลิ่นสุราจาง ๆ จากตัวอวิ๋นเอ๋อรวมถึงรอยโคลนบนชายกระโปรง

พวกนางเพิ่งแอบออกไปเล่นพนันหลังวังมา หญิงสาวหัวเราะในใจเบา ๆ ต่อให้เปลี่ยนร่าง แต่สิ่งหนึ่งที่นางไม่เคยเสียไปคือ “การสังเกตคน” สมัยอยู่โลกเดิม นางต้องคอยดูสีหน้าผู้คนมาตลอด เพื่อเอาตัวรอดจากครอบครัวที่กดขี่ เพียงมองไม่กี่วินาที นางก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าคิดอะไร

“ยาเย็นหมดแล้ว” ชุ่ยหลานพูดห้วน ๆ “รีบดื่มเสีย”

ซูเยว่เหลือบมองถ้วยยา กลิ่นแปลกเกินไป เธอเคยดูแลมารดาที่ป่วยมานาน จึงพอรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง ในยานี้มีบางอย่างผิดปกติ

“ในนี้ใส่อะไรเพิ่ม?”

ชุ่ยหลานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตวาดกลับ “องค์หญิงหมายความว่าอย่างไร!”

“ข้าก็แค่ถาม” ซูเยว่ยิ้มบาง ๆ “หรือพวกเจ้ากลัวข้ารู้ว่ามีคนแอบใส่ผงทำให้ท้องเสียลงไป?”

สองนางกำนัลหน้าซีดเพราะพวกนางใส่จริง อวิ๋นเอ๋อรีบพูดเสียงแข็ง

“อย่ามาใส่ร้ายพวกข้า!”

“ใส่ร้าย?” ซูเยว่หัวเราะเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าลองดื่มก่อนสิ”

“เจ้า !” ชุ่ยหลานเริ่มโมโห ปกติองค์หญิงเก้าไม่เคยกล้าเถียงแม้แต่คำเดียว แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไปจนพวกนางเริ่มรู้สึกแปลก

“ดูท่าองค์หญิงคงอยากโดนสั่งสอน” ชุ่ยหลานกัดฟัน ก่อนหยิบกาน้ำร้อนจากเตาถ่านขึ้นมา น้ำเดือดส่งไอร้อนลอยฟุ้ง อวิ๋นเอ๋อร์หัวเราะเยาะ

“ราดลงไปสักหน่อย นางจะได้รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

ชุ่ยหลานยกกาน้ำขึ้นสูง ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ “องค์หญิงอย่างนั้นหรือ? …ก็แค่ตัวไร้ค่าที่ไม่มีใครเอา!” แล้วนางก็สาดน้ำร้อนใส่ทันที แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ซูเยว่ขยับแล้ว นางคว้าผ้าห่มขึ้นบังตัว พร้อมถีบโต๊ะไม้ข้างเตียงออกเต็มแรง

โครม! โต๊ะพุ่งกระแทกขาชุ่ยหลานอย่างจัง “อ๊ะ!” หญิงสาวเสียหลัก ร่างเซไปด้านหน้า น้ำร้อนทั้งกากลับเทราดใส่แขนตัวเองเต็ม ๆ

ฉ่า! “อ๊ากกกกก!” เสียงกรีดร้องดังลั่นตำหนัก ชุ่ยหลานล้มลงดิ้นทุรนทุราย แขนแดงเถือกทันที อวิ๋นเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีด รีบถอยหลังหลายก้าว

“นะ…นางทำได้อย่างไร…”

ซูเยว่ค่อย ๆ ลุกลงจากเตียงช้า ๆ แม้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่แววตากลับเย็นเฉียบจนน่ากลัว นางเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าชุ่ยหลานที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บ ก่อนย่อตัวลงเล็กน้อย

“เจ็บหรือ?” น้ำเสียงนุ่มนวลจนขนลุก ชุ่ยหลานเงยหน้ามองนางด้วยความหวาดกลัว นี่ไม่ใช่องค์หญิงเก้าคนเดิม ไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว

ซูเยว่ยิ้มบาง ๆ “จำไว้…ต่อไปนี้ หากคิดรังแกข้า…” นางกดเสียงต่ำลงช้า ๆ “ข้าจะคืนกลับเป็นสิบเท่า”

บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่เสียงลมด้านนอกยังเหมือนหยุดลง อวิ๋นเอ๋อร์รีบคุกเข่าลงทันที

“องค์หญิงไว้ชีวิตด้วยเพคะ! บ่าว…บ่าวไม่กล้าแล้ว!”

ซูเยว่หันมองนางช้า ๆ เพียงสายตาเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายตัวสั่น หญิงสาวยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนมองตำหนักทรุดโทรมรอบด้าน ชีวิตใหม่ของนางเริ่มต้นที่นี่ ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยคนเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ แต่ครั้งนี้… นางจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกแล้ว

ไม่มีวัน…เด็ดขาด…

ตัวแทนเจ้าสาว

เช้าวันต่อมา หิมะบาง ๆ เริ่มโปรยลงจากฟ้า ตำหนักร้างขององค์หญิงเก้ายังคงเงียบงันและหนาวเย็นเหมือนเดิม เพียงแต่บรรยากาศต่างออกไปเล็กน้อย อย่างน้อย…ตอนนี้ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะนางต่อหน้าอีกแล้ว

หลังเหตุการณ์ชุ่ยหลานถูกน้ำร้อนลวก ข่าวเรื่อง “องค์หญิงเก้าเปลี่ยนไป” ก็แพร่กระจายไปทั่ววังอย่างรวดเร็ว ขันทีและนางกำนัลหลายคนเริ่มหวาดกลัว บางคนถึงขั้นลือกันว่าองค์หญิงเก้าถูกผีสิง

ซูเยว่ หรือหลี่อันในตอนนี้เพียงนั่งเงียบอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่า มือเรียวเปิดดูตำราสมุนไพรที่หาได้จากในห้องเก็บของเก่า