บทที่ 2

“พอได้แล้ว!” ผู้จัดการตบโต๊ะดังปัง “หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่เธอ!”

ทันใดนั้น ซูเหม่ยที่นั่งอยู่มุมห้องก็ทำหน้าเศร้า ก่อนพูดเสียงสั่น “พี่…ถ้าพี่ลำบากเรื่องเงิน ทำไมไม่บอกฉัน…”

ซูเยว่หันไปมองทันที อีกฝ่ายกำลังแสดงละครอีกแล้ว “ซูเหม่ย!”

“พอเถอะพี่…” ซูเหม่ยทำเหมือนจะร้องไห้ “ฉันไม่โกรธพี่หรอก”

ทันทีนั้น เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทั่วห้อง

“น่าสงสารน้องสาวจัง”

“พี่แท้ ๆ ยังกล้าใส่ร้ายอีก”

ซูเยว่รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ไม่มีใครฟังนางเลย สุดท้าย หนังสือไล่ออกก็ถูกโยนมาตรงหน้า

“ออกไปจากบริษัทซะ ก่อนที่เราจะแจ้งตำรวจ”

ฝนเริ่มตกตอนที่ซูเยว่เดินออกจากบริษัท นางยืนอยู่หน้าตึกสูงใหญ่ มองกล่องกระดาษที่บรรจุของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้น ทั้งชีวิตทำงานหนักเพื่อที่นี่แต่สุดท้าย…กลับถูกโยนทิ้งเหมือนขยะ

ติ๊ง...โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากโรงพยาบาล

“หากยังไม่ชำระค่ารักษาภายในสามวัน ทางโรงพยาบาลจำเป็นต้องยุติการรักษา”

มือของซูเยว่าสั่นเล็กน้อย ยังไม่ทันตั้งสติ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก เป็นรูปถ่ายจากซูเหม่ย ในภาพ อดีตแฟนของนางกำลังนั่งดินเนอร์กับซูเหม่ยอย่างสนิทสนม ใต้ภาพมีข้อความสั้น ๆ

“ขอบคุณนะพี่ ที่ยกทุกอย่างให้ฉันง่าย ๆ แบบนี้”

ซูเยว่จ้องหน้าจอค้าง ก่อนเสียงหัวเราะแหบพร่าจะหลุดออกมา น้ำตาไหลลงอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

“ทำไม…”

“ทำไมต้องเป็นฉัน…”

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หญิงสาวเดินอย่างไร้จุดหมายอยู่กลางถนน สภาพเปียกปอนไปทั้งตัว รถราวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีใครสนใจหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังพังทลาย นางหยุดเดินกลางสะพานลอย มือกำโทรศัพท์แน่น ชีวิตทั้งชีวิตของนางไม่เคยได้รับความยุติธรรม ถูกใช้งาน ถูกเหยียบย่ำ หนำซ้ำถูกทรยศ แม้แต่ตอนที่ล้มลง ก็ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย

ซูเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้ม

“ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง…ฉันจะไม่ยอมให้ใครรังแกฉันอีก…”

ตอนที่ 2

ปี๊นนนนน!! เสียงแตรรถดังสนั่น หญิงสาวหันกลับไปช้า ๆ ไฟหน้ารถบรรทุกส่องทะลุม่านฝนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

โครม!!! ร่างบางถูกชนกระเด็นอย่างแรง โทรศัพท์หลุดจากมือ กระแทกพื้นแตกละเอียด เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลนองไปตามพื้นถนนปะปนกับน้ำฝน เสียงผู้คนกรีดร้องดังอยู่ไกล ๆ แต่ซูเยว่กลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ภาพสุดท้ายที่เห็น คือท้องฟ้ามืดดำและสายฝนเย็นเฉียบ หยาดน้ำตาไหลลงข้างแก้มช้า ๆ นางยังไม่ได้แก้แค้น ยังไม่ได้ปกป้องแม่ ยังไม่ได้ทำให้คนพวกนั้นชดใช้

“ถ้าชาติหน้ามีจริง…” เสียงแผ่วเบาหายไปพร้อมลมหายใจสุดท้าย “ฉันจะไม่เป็นคนอ่อนแออีก…”

องค์หญิงเก้าผู้ถูกลืม

ความมืดมิดอันเย็นเยียบค่อย ๆ จางหายไปช้า ๆ สิ่งแรกที่ซูเยว่สัมผัสได้คือ “ความหนาว”

หนาวจนเหมือนกระดูกทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำแข็ง ลมหายใจติดขัด หน้าอกเจ็บราวถูกหินกดทับ หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นสมุนไพรขมฝาดลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

เหนือศีรษะคือเพดานไม้เก่า ๆ ที่มีรอยแตกร้าว ผ้าม่านสีซีดขาดรุ่งริ่งปลิวไหวตามแรงลมเย็นจากหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท

ซูเยว่นิ่งค้างไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่ถนนที่เธอถูกรถชน และไม่ใช่ห้องใต้หลังคาแคบ ๆ ของนางแน่นอน

“ฉัน…ยังไม่ตายหรือ…”

เสียงที่หลุดออกมากลับแผ่วเบาและแหบพร่าอย่างประหลาด ทันใดนั้นความเจ็บปวดพลันแล่นเข้าสมองอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำมากมายทะลักเข้ามาเหมือนกระแสน้ำ

ตำหนักเย็น เสียงหัวเราะเยาะ อาหารบูดเน่า การถูกโบย การถูกผลักตกบันได รวมถึงชื่อหนึ่งที่ดังซ้ำอยู่ในหัว

“หลี่อัน…”

ซูเยว่หอบหายใจแรง มือกุมศีรษะแน่น นี่ไม่ใช่ร่างของเธอ

ร่างนี้คือ “องค์หญิงเก้าหลี่อัน” แห่งแคว้นต้าเซิ่ง พระธิดาที่เกิดจากสนมต่ำศักดิ์ หลังมารดาเสียชีวิตก็ถูกทอดทิ้งไว้ในตำหนักร้าง ไม่มีผู้ใดเหลียวแล

แม้แต่ข้ารับใช้ยังกล้ารังแก และเมื่อสามวันก่อน…องค์หญิงเก้าถูกนางกำนัลผลักล้มจนศีรษะกระแทกพื้น ก่อนจะสิ้นใจอย่างเงียบงัน