บทที่ 2 อยามัยบ้านห้วยขมิ้น

รถกระบะคันเก่าค่อย ๆ จอดเทียบหน้าธรณีอาคารชั้นเดียว สีขาว-เขียวเก่าๆ ที่มีป้ายไม้เขียนไว้ด้วยอักษรตัวโตๆว่า

"อนามัยบ้านห้วยขมิ้น"

ตัวอาคารดูเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนสมุนไพรเขียวชอุ่ม บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกและสายลมพัดผ่านยอดไม้ สวนหย่อมเล็กๆถูกตกแต่งจนดูสวยสะดาดตา 

ชายสูงวัยในเสื้อกาวน์สาธารณสุข เดินออกมายืนรอต้อนรับพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่น เขาฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสองร่างกระโดดลงจากรถกระบะแม้สองร่างนั้นจะดูขมุกขมอมเพราะถูกทั้งฝุ่นแดงๆและลมที่พัดเอาจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

"ดีจริงๆ...ที่พวกคุณมาถึงก่อนที่จะมืดจะค่ำยินดีต้อนรับนะครับคุณหมอทั้งสองคนผม...แขไท..หมอประจำอนามัยที่นี่"

ชายสูงวัยที่เรียกตัวเองว่าหมอแขไทยืืนมือมาจับมือบางทั้งสองอย่างยินดี ใบข้าวและศรัณย์รีบยกมือไหว้ เธอรู้จักบุคคลตรงหน้าอย่างดีเขาคืออาจาร์ยหทอแขไทที่มีวิธีการสอนที่แปลกประหลาดและใบข้าวเองก็ชอบการสอนของเขามาก และนี่เป็นอีกเหตุผลที่เธอเลือกที่จะมาที่นี่

" สวัสดีค่ะ อาจาร์ยหมอ หนูใบข้าวค่ะส่วนนี่เพื่อนที่มาด้วย หมอศรันย์ค่ะ" 

ใบข้าวแนะนำเพื่อนสาวที่ไหว้ย่ออย่สงสวยงามเรียกเสียงหัวเราะและความยินดีอย่างยิ่งให้แก่หมอแขไทเขายิ้มก่อนจะมองหมอคนใหม่ทั้งคู่ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

"ผมอยู่ที่นี่มาครึ่งค่อนชีวิต มีหมอใช้ทุนมาหลายรุ่นมาก แต่ไม่เคยมีหมอที่อยู่ทนและมาเยอะขนาดนี้ ผมยินดีมากนะครับ เชิญเข้ามาพักที่อนามัยก่อน เดี๋ยวผมจะแนะนำให้รู้จักครอบครัวของเรา"

หมอแขไทเดินนำหน้าสองคุณหมอเข้าไปยังอนามัยเล็กๆที่ดูสะอาดสะอ้านกว่าที่คิด มันทีที่สองคนเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ที่โถงพักคอยก็มีหญิงสาวหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะเดินออกมาพร้อมกันจากห้องด้านใน คนหนึ่งยิ้มหวาน อีกคนยิ้มซุกซน ดวงหน้ามนของทั้งคู่เรียกได้ว่างามชดช้ ยเลยทีเดียว

"สวัสดีค่ะคุณหมอใหม่" 

ทั้งสองคนยกมือไหว้ประนมสวัสดีตามมารยาทพลางเดินเข้ามาทักทายหมอใหม่ทั้งสอง

"ฉันชื่อสกาวเดือนค่ะ เรียกเดือนเฉยๆก็ได้"

"ฉันชื่อดาราพรายค่ะ เรียกดาวเฉยๆก็ได้"

ทั้งคู่แนะนำตัว ใบข้าวหันมองซ้ายที ขวาทีด้วยท่าทางฉงนสงสัย ทั้งคู่แทบไม่มีอะไรแตกต่างเลยสักนิดเหมือนเป็นกระจกส่องของกันเเละกันก็มิปาน

"...เอ่อ....ใครเดือน...ใครดาวนะคะ"

ฝาแฝดทั้งสองหัวเราะพร้อมกันดูสนุกชอบใจ

"ลองทายดูสิคะคุณหมอใหม่" 

ทั้งคู่ส่งสายตาซุกซนมาให้คุณหมอใบข้าวทำเอาทั้งสองถึงกับงงงวย

ศรัณย์เอียงตัวกระซิบเบา ๆ กับเพื่อนสาว

"จบแล้วแก...แยกไม่ออกเลยว่ะ!!"

อาจาร์ยหมอแขไทส่งเสียงหัวเราะร่าเมื่อเห็นเหตุการณ์น่าสนุกสนานตรงหน้า เขารีบห้ามปรามสองแฝด

" เดี๋ยวเถอะยัยเดือน ยัยดาว อย่าแกล้งหมอใหม่สิ แล้วหอมเล่าไปไหนเสียแล้ว " 

อาจาร์ยหมอหันมองรอบๆแต่ยังไร้วี่เเว่วของสมาชิกอีกคนอยู่ดี

"ป้าหอมไปเตรียมห้องให้หมอใหม่ค่ะเดี๋ยวก็มา" 

สกาวเดือนตอบคำถาม

เพียงๆไม่นานนักเงาร่างของหญิงวัยกลางคนก็ปรากฏขึ้นจากด้านในห้อง หล่อนเดินถือถังผ้าขี้ริ้วออกมาพลางส่งยิ้มให้คุณหมอคนใหม่สองคน

"สวัสดีค่ะคุณหมอคนใหม่ ป้าชื่อป้าหอมนะจ๊ะต่อไปนี้มีอะไรก็บอกป้าได้นะอยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจกัน มีอะไรที่ป้าพอช่วยได้หมอบอกป้าได้เลยนะคะ"  

ป้าหอมแนะนำตัวเองพลางเช็ดมือเข้ากับผ้ากันเปื้อนสีขาวที่คาดอยู่ตรงสอบเอว คำพูดง่าย ๆ ของป้าหอมทำให้ทั้งสองรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน นี่ก็เป็นสิ่งเล็กๆที่ทำให้ หญิงสาวและชายสาวแห่งเมืองกรุงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อย  ป้าหอมจึงพาแพทย์ใหม่ขึ้นไปยังบ้านพักด้านหลังอนามัย ซึ่งถูกปลูก อยู่ไม่ไกลจากตัวอน่มัยมากนักเผื่อเกิดเหตุร้ายเหตุด่วนอะไรก็สามรถวิ่งมาที่อนามัยได้ทุกเมื่อ

ตัวอาคารเป็นบ้านไม้ยกสูงมีระเบียงหน้าบ้านเป็นชานกว้างมีโต๊ะและเก้าอี้ โถงกลางบ้านอยู่ตรงกลาง ถัดจากโถงเป็นโต๊ะทานข้าวและห้องครัว กับห้องน้ำ สองฝากฝั่งอาคารเป็นห้องนอนฝั่งละสามห้อง 

"ห้องผู้หญิงอยู่ฝั่งซ้าย ห้องผู้ชายอยู่ฝั่งขวา  ห้องน้ำอยู่ด้านหลัง จะแยกห้องส้วมกับห้องอาบน้ำ ถัดจากนี้เป็นครัวนะหนูหิวอะไรก็กินได้เลยนะลูก เดี๋ยวพวกหนูพักผ่อนก่อนนะลูกเดินทางมาตั้งไกลเหนื่อยแย่เลย เมื่อกี้ป้าเตรียมกับข้าวง่ายๆไว้ให้ด้วยถ้าหิวก็กินได้เลยนะลูกนะ "

ป้าหอมดูคล่องแคล่วว่องไวเกินวัยมากเพียงครู่เดียวทั้งสองคนก็เข้าใจโครงสร้างบ้านได้ในทันที ใบข้าวเลือกห้องที่เหลืออยู่คือห้องแรกติดระเบียง ส่วนศรันย์ก็เลือกห้องตรงข้ามโดยเว้นห้องตรงกลางเอาไว้

ใบข้าวทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีที่เก็บข้าวของเข้าที่เสร็จความเหน็ดเหนื่อยที่เผชิญมาทั้งวันนั้นได้รับการผ่อนคลายลงมาบ้าง 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"อิใบ"

เสียงเรียกและเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ใบข้าวรีบไปเปิดประตูให้ศรันย์เดินเข้ามายังในห้องนอน ชายหนุ่มร่างบางใจหญิงเดินราวกับหมดแรงไปยังริมหน้าต่างที่มองเห็นอนามัยได้อย่างชัดเจน

"ในที่สุด....นั่งรถมาตั้งกี่ต่อ...รบกับแม่มาตั้งกี่วัน...หัวเหอเนื้อตัวคลุกฝุ่นมาทั้งวัน..ฉันรู้สึกเหมือนกระดูกจะหลุดเลยอ่ะแก"

ทั้งสองหัวเราะอย่างเหนื่อยอ่อน พลางทอดสายตามองไปยังความว่างเปล่าที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่ ทว่าความสงบอยู่ได้เพียงไม่นานเสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้น

"หมอ!!"

"หมอช่วยด้วย!!"

เสียงโหวกเหวกดังขึ้นจากหน้าอนามัยสองหมอใหม่ที่ได้ยินรีบวิ่งลงไปโดยอัตโนมัติ ชาวบ้านหลายคนกำลังช่วยกันหามชายสองคนเข้ามายังอนามัย

คนแรก...ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแผลลึกคล้ายถูกสัตว์ป่าตะปบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เลือดไหลไม่หยุด  อีกคนไม่มีบาดแผลร้ายแรงแต่ดวงตาเหลือกค้างน้ำลายฟูมปากปากพึมพำไม่เป็นภาษาใบข้าวรีบสวมถุงมือ แล้วปลี่ี่เข้าหาผู้แ่วยทันที

"คนนี้เสียเลือดมาก!"

ศรัณย์ตรวจชีพจรทันที

"ชีพจรตก!"

หมอแขไทออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

"เดือน เตรียมน้ำเกลือ!"

"ดาว ห้องทำแผล!"

"ป้าหอม เครื่องมือเย็บแผล!"

อนามัยเล็ก ๆ กลับคึกคักราวกับห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลใหญ่ทุกคนทำงานอย่างเป็นระบบแม้สถานที่จะเล็กแต่ฝีมือกลับไม่เล็กตามแม้แต่หมอใหม่อย่างใบข้าวและศรันย์ก็ทำงานได้ราบรื่นเพราะความช่วยเหลือจากดาว เดือน และป้าหอม

ไม่นาน...ชายที่ถูกตะปบก็เริ่มพ้นขีดอันตรายแม้จะมีรอยเย็บแผลฉกรรจ์ไปทั่วทั้งร่างใบข้าวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่...

ชายอีกคนกลับทรุดหนักลงเรื่อย ๆเขายังคงพูดจาไม่รู้เรื่องดวงตาไร้สติบางครั้งก็หัวเราะบางครั้งก็ร้องไห้ก่อนจะจ้องมองมุมห้องราวกับดำลังมองเห็นใครบางคน

หมอแขไทนิ่งเงียบตรวจร่างกายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"โรคแบบนี้...อาจารย์รักษาไม่ได้"

ทุกคนเงียบกริบ

ใบข้าวชะงัก

"หมายความว่า..."

หมอแขไทหันไปมองป้าหอม

"ป้าหอมฝากคนไปตามหมอสิงห์ที"

เพียงได้ยินชื่อนั้น

ชาวบ้านหลายคนก็รีบวิ่งออกจากอนามัยทันทีราวกับพวกเขสกำลังหวาดกลัวต่อบางสิ่งบางอย่าง

ใบข้าวหันมองศรัณย์อย่างสงสัย

"หมอสิงห์...เป็นหมอเฉพาะทางเหรอ?"

ใบข้าวถามเบาๆ

ศรัณย์ส่ายหน้า

"ไม่รู้!!สิกูก็พึ่งมากับมึงไหมอิใบ"

"เอ่อ...กูลืม"

 

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะเดินตามออกไปดูหญิงชราคนหนึ่งกลับเอามือกันไว้

"นักท่องเที่ยวอย่ามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน!"

ชาวบ้านอีกคนอีกคนรีบเสริม

"เข้าไปเดี๋ยวก็ซวยหรอก ออกไปไป๊!!"

ใบข้าวกับศรัณย์มองหน้ากันงง ๆ สภาพของทั้งคู่อยู่ในเสื้อยืดยับ ๆ กางเกงเปื้อนฝุ่น และผมยุ่งจากการเดินทาง ทำให้ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นหมอนึดว่าเป็นแค่นักท่องเที่ยวไปเสียอย่างนั้น

หมอแขไทหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดขึ้นมาว่า

"เขาสองคน...คือหมอใหม่ของอนามัย นี่หมอใบข้าว ส่วนนี่ หมอศรันย์ พึ่งมาจากกรุงเทพสภาพเลยยับเยินอย่างที่เห็น" 

ทั้งลานอนามัยเงียบสนิทชาวบ้านมองหน้ากันหญิงชราคนเดิมรีบยกมือไหว้แทบไม่ทัน

"ตายแล้ว!!ป้าขอโทษหมอป้านึกว่านักท่องเที่ยว!!! เดี๋ยวนี้บ้านเรามักจะมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวป่าบ่อย นี่...แต่งตัวแบบนี้เลย!!!"

หญิงชราจับตัวของใบข้าวหมุุนซ้ายหมุนขวา  ส่วนชาวบ้านอีกคนรีบก้มศีรษะ

"นึกว่านักท่องเที่ยวจริงๆคนพวกนั้นชอบแล้มเรื่อยขอสูมาๆ "

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลานแม้สถานการณ์จะยังตึงเครียดแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็เกิดขึ้นได้เป็นครั้งแรก

ขณะเดียวกัน...

ลึกเข้าไปในป่าห้วยขมิ้นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มเก็บสมุนไพรอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เสียงลมพัดโชยราวกับเสียงกระซิบของภูติพราย เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี แสงสีชาตแต่งแต้มท้องฟ้าบ่งบอกว่าพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าอีกครั้งแล้ว ชายหนุ่มรีบเก็บข้าวของแล้วเร่งฝีเท้าเดินออกจากป่าใหญ่เหมือนรับรู้ได้ว่า...มีใครบางคนกำลังเรียกหาเขา...