LOGINหลังจากหมอแขไทตัดสินใจให้ทุกคนพาผู้ป่วยไปหาหมอสิงห์ชาวบ้านก็ช่วยกันยกเปลหามผู้ป่วยขึ้นกระบะแล้วรีบบึ่งออกจากอนามัยทันที
ผู้ป่วยทั้งหกคนยังคงมีอาการน่าเป็นห่วงนัก บางคนดิ้น บางคนหัวเราะ บางคนร้องไห้ราวกับกำลังเห็นฝันร้าย หมอแขไทจึงสั่งให้หมอใหม่ทั้งสองติดตามได้ด้วยเผื่อเกิดเรื่องฉุกเฉิน แม้ระยะทางจากอนามัยถึงบ้านหมอสิงห์จะมีระยะทางเพียงสี่กิโลเมตร แต่ค่ำคืนนี้... มันกลับยาวนานกว่าทุกวัน เสียงจักจั่นและกบร้องประสานกันไปทั่วผืนป่า แสงจากกระบะคันเก่าสามสี่คันส่องสว่างเป็นทางยาวไล่ไหล่ทางที่มืดมิด ใบข้าวเลือกทึี่จะอยู่ข้างเปลหนึ่งในคนไข้พร้อมกับศรันย์ ที่ดูจะอาการหนักสุด เพราะเขาเริ่มทำร้ายตนเองอย่างรุนแรงขึ้นทุกที "มันต้องไปอยู่กับกู!!!!!ฮ่าๆๆ" ผู้ป่วยทำตาขวางใส่คนที่คอยจับเขากดเอาไว้กับตัวกระบะอย่างแนานหนา สายตาของหญิงสาวไม่เคยละจากอาการของผู้ป่วยแม้แต่วินาทีเดียว "ชีพจรตก..." เธอพึมพำด้วยสีหน้าเป็นกังวล ศรันย์รีบจับข้อมือผู้ป่วยอีกรอบ "ตอนนี้ชีพจรเร็วผิดปกติ" เดือนกับดาวช่วยกันจับแขนชายวัยกลางคนที่พยายามดิ้นสุดแรงบนกระบะอีกคันที่ตามมาติดๆ "ปล่อยข้า!" "มันเรียกข้า!" ชายคนนั้นกรีดร้องสุดเสียง ก่อนหัวเราะเสียงแหบอย่างน่าขนลุก หญิงสูงวัยอีกคนกลับนั่งร้องไห้ไม่หยุด "อย่าเอาลูกข้าไป..." "ข้าขอ..." ชาวบ้านหลายคนเริ่มสวดมนต์คลอเบา ๆบรรยากาศยิ่งอึดอัดขึ้นทุกขณะ ยิ่งรถแล่นลึกเข้าไปในทางดินแดงบรรยากาศก็ยิ่งเย็นผิดปกติใบข้าวกอดอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว "ทำไม...หนาวแบบนี้" ทั้งที่เป็นคืนฤดูร้อนที่แสนจะร้อนจนอบอ้าวแท้ๆ ร่างบางสั่นเทาด้วยความหนาวที่เสีนดแทงถึงกระดูกสันหลัง ทันใดนั้น... วูบบบบ! ลมแรงสายหนึ่งพัดสวนออกมาจากป่าราวกับพายุขนาดย่อม แสงไฟจากรถกระบะหลายดวงเกือบดับพร้อมกันราวกับระบบไฟขัดข้องกระทันหัน ใบไม้แห้งที่นอนอยู่กลับปลิวว่อนไปทั่วเส้นทางที่รถผ่าน ชาวบ้านหลายคนต้องยกมือบังหน้า ผู้ป่วยทั้งหกคนหยุดดิ้นพร้อมกัน แล้วหันมองไปยังจุดเดียวกัน ใบข้าวเงยหน้ามองตามสายตาของทุกคนที่มองอยู่เธอเห็น ปลายทางความมืดที่มีแสงจากบ้านหลังหนึ่งตรงกลางป่า บ้านหลังขนาดพอเหมาะไม่ใหญ่จนเกินไป ที่ซ่อนตัวลึกในป่าอันมืดมิด ทว่าสายตาของหมอใบข้าวกลับจับจ้องกลุ่มควันสีเทาเข้มกำลังลอยวนอยู่กลางทางเดินดสียมากกว่า มันไม่ได้ฟุ้งกระจายเหมือนหมอก แต่กลับรวมตัวกันเป็นก้อนแน่นหนาราวกับมีคนบ่งคนกำลังสูบบุหรี่ และคงสูบเสียหล่ยมวนในคราวเดียวกันแน่ๆกลุ่มควันสีขาวตรงหน้าจึงหนาแน่นขนาดนี้ มันหมุนวนช้า ๆ ราวกับกำลังหายใจได้ หัวใจของใบข้าวเต้นแรงขึ้น อย่างควบคุมไม่ได้ เส้นขนทุกอนูลุกชันราวกับพร้อมใจเตรียมตัวเครารพธงชาติ "ควัน...ทำไมมันไม่ลอยตามลม..." ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจเสียให้ได้!! ควันก้อนแรก... ค่อย ๆ เปลี่ยนรูปร่าง ช้าๆ ปรากฏเป็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดไทยสีเขียวอ่อนดุจใบตองเรือนผมยาวสลวยพลิ้วไหวไปตามแรงลม ใบหน้าของเธองดงามเกินคำบรรยาย แต่ดวงตาทั้งสองข้าง... กลับดำมืดลึกจนมองไม่เห็นแม้แต่ตาขาว มันกลวงโบ๋จนมองไม่เห็นลูกตา ไม่สิ... มันไม่มีลูกตาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!! ส่วนช่วงล่างตั้งแต่ข้อเท้าลงไป มันไม่มี!!! มีเพียงหมอกสีเทาที่ค่อย ๆ ลอยเหนือพื้นดินหลายฟุต ใบข้าวเบิกตากว้าง "เป็นไปไม่ได้..." ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติให้มั่น อีกด้านหนึ่งของทางเดิน ควันอีกก้อนก็เริ่มม้วนตัวเปลี่ยนรูปร่างเช่นกัน หญิงสาวร่างสูงในชุดไทยสีทองอร่ามก้าวออกมาจากม่านหมอก ความงามของเธอราวกับหญิงสาวในภาพจิตรกรรมโบราณ ผิวพรรณผ่องสว่าง ใบหน้างดงามอ่อนโยน แทบไม่ต่างจากมนุษย์ หากไม่ใช่เพราะ... ช่วงล่างของร่างกายที่จางหายกลายเป็นหมอกเช่นเดียวกัน หญิงสาวทั้งสองยืนนิ่ง มองขบวนผู้ป่วยด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครขยับ ราวกับกำลังเฝ้าระวัง... บางสิ่งบางอย่าง ใบข้าวรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบสมองพยายามหาคำอธิบาย หลักการวิทยาศาสตร์ที่เธอเชื่อมาตลอด กำลังเป็นอัมพาต ภาพหลอน... ความเครียด... แสงสะท้อน... แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก็ยังคงอยู่ตรงนั้น และเป็นครั้งแรกในชีวิต...ที่หมอผู้เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์อย่างเธอ เริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเห็นด้วยตา... ใบข้าวหันขวับไปหาศรันย์เพื่อขอความคิดเห็นจากเพื่อนสาว เป็นจังหวะเดียวกับที่รถทุกคันปราดเข้าจอดในรั้วบ้านของหมอสิงห์พอดิบพอดี "อิรันย์!!...แกเห็น..." ยังไม่ทันพูดจบ ตุ้บ! ศรันย์ตาเหลือกก่อนร่างทั้งร่างจะอ่อนยวบ ล้มพับลงกับพื้นดินทันทีราวกับว่าสวิทถูกปิดกระทันหัน เส้นผมของเขาลุกชันราวกับมีไฟฟ้าสถิตย์ "ศรันย์!" ใบข้าวรีบเข้าไปประคองเพื่อนเดือนกับดาวตกใจรีบวิ่งเข้ามาช่วย "เอ้า!!!เห้ย!!! หมอ!!" จ่ากรรีบถลาเข้ามาช่วยอุ้มร่างบางที่ตา้หลือกค้างของศรันย์ก่อนจะรับพาเขาไปยังตัวบ้านก่อนคนอื่นๆ ดาวรีบหยิบยาดมออกมาจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะรีบวิ่งตามจ่ากรไปด้วยความเป็นห่วง ความวุ่นวายเกิดขึ้นเพียงชั่วอึดใจ ใบข้าวเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ทุกคนกำลังสนใจศรันย์ ไม่มีใคร... ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่มองไปยังหญิงสาวปริศนาสองร่างที่กำลังจ้องมองเหล่าผู้ป่วยที่กำลังหวาดกลัวบ่งสิ่งอยู่ หัวใจของใบข้าวเริ่มเต้นแรง "หรือฉันจะเป็นคนเดียว...ที่มองเห็น..." ทันใดนั้น... สัมผัสเย็นเฉียบแตะลงบนต้นแขนของเธอ หมับ... ใบข้าวสะดุ้งสุดตัวเธอรีบหันกลับไปทันทีตามสันชาติญาณ "...!!" เด็กผู้หญิงตัวเล็กอายุราวห้าหกขวบยืนอยู่ข้างกายเธอโดยไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร เด็กน้อยสวมเสื้อคอกระเช้าผ้าฝ้ายสีขาว นุ่งผ้าถุงผืนจิ๋วลายดอกสีชมพูสด ผมดำยาวถักเปียสองข้าง ใบหน้ากลมป้อมน่ารักราวกับตุ๊กตา แต่... ผิวของเด็กคนนั้นซีดจนแทบไม่มีสีเลือดมือเล็ก ๆ ที่จับแขนเธอไว้เย็นราวกับก้อนน้ำแข็ง มันยะเยือกเสียจนใบข้าวเผลอก้าวหนี มองชัดๆว้าภาพตรงหน้าคือเด็กน้อย ทว่าความโปร่งแสงของเธอกลับทำเอา ใบข้าวก้าวขาแทบไม่ออก เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อยก่อนยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก "ชู่ว..." เสียงเล็กใสราวกับเด็กทั่วไปดังก้องเข้าในหะวของหญิงสาวราวกับเสียงนั้นเป็นเสียงจากการโทรจิต "พี่คนสวย...ไม่ต้องกลัวนะ" เด็กน้อยยิ้มให้เธอจนตาหยีเป็นรอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ์ไร้เดียงสา... แต่... รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ กว้างขึ้น กว้างขึ้น... กว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนมุมปากทั้งสองข้างฉีกยาวเกือบถึงใบหูดวงตากลมโตจ้องเธอไม่กะพริบ นัยตาเหมือนปลาตายนั้นทำเอาใบข้าวจวนเจียนจะสติดับอยู่รอมร่อ "พ่อ...กำลังรอช่วยพวกพี่อยู่..." ใบข้าวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนภาพตรงหน้าพร่ามัว เสียงชาวบ้านค่อย ๆ ห่างออกไปเหมือนตอนนี้เธอกำลังถอยหนีจากเหตุการณ์หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุอก "มะ...ไม่..." สิ้นเสียง ร่างของเธอก็อ่อนแรง ก่อนจะล้มพับลงไปตามๆศรันย์ และแล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง... ไม่รู้ว่าระยะเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วใบข้าวได้ยินเสียงสวดมนต์แว่วมาจากที่ไกล ๆกลิ่นควันธูปและกลิ่นสมุนไพรตลบอบอวนปะทะเข้ากับนาสิก ในห้วงความมืดที่ท้องฟ้ามืดสนิทแม้แสงของดวงจันทร์และดวงดาวก็ไม่มีให้เห็น... เสียงสวดทุ้มต่ำดังสลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของใครบางคนดังขึ้นจนรู้สึกหลอน เสียงคนตะโกน เสียงชาวบ้านวิ่งไปมา เสียงระฆังใบเล็กดังเป็นจังหวะ กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง... ก่อนทุกเสียงจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เปลือกตาของเธอขยับช้า ๆ เมื่อดวงตาคู่งามลืมตาขึ้นเต็มตา ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้เก่าๆของบ้านหมอสิงห์ และพื้นกระดานที่ถูกถูจนเรี่ยม "...ฉัน..." หมอใบข้าวลุกขึ้นนั่ง ด้วยอาการมึนงงแต่เสียงสวดจากนอกบ้านทำให้เธอชะงักค้างไปชั่วครู่ใบข้าวเดินโซเซออกไปยังชานเรือน ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ กลางลานดินหน้าบ้าน ชาวบ้านกำลังยืนล้อมเป็นวงกว้าง ผู้ป่วยทั้งหกคนถูกจัดให้นั่งเรียงกันเป็นแถวรอบๆตัวแต่ละคนมีเชือกสายสิญจน์สีขาวขึงเป็นวงหลวม ๆ ปักยึดกับหลักไม้ไผ่เพียงสี่ต้น เชือกไม่ได้มัดแขน ไม่ได้มัดขา แต่... ไม่ว่าผู้ป่วยจะดิ้นสุดแรงเพียงใด ก็ไม่มีใครก้าวข้ามเส้นเชือกสีขาวนั้นได้ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งคำรามเสียงดังเส้นเลือดปูดโปนทั่วร่างเขาพุ่งชนเชือกสุดแรง แต่ร่างกลับเหมือนถูกกำแพงที่มองไม่เห็นผลักกลับมาทุกครั้ง อีกคนร้องไห้คร่ำครวญ อีกคนหัวเราะไม่หยุด บางคนยกมือปิดหูแล้วกรีดร้อง "มันอยู่หลังแก!" "อย่ามอง!" "อย่าให้มันเข้ามา!" เสียงหวีดร้องประสานกันจนบรรยากาศเย็นยะเยือก กลางวงพิธี... หมอสิงห์ยังคงยืนหลับตานิ่งมือขวาถือสายประคำมือซ้ายถือพัดใบลานเก่าที่เต็มไปด้วยอักขระโบราณ เสียงสวดของเขาไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นกังวาน ทุกถ้อยคำฟังไม่ออกว่าเป็นภาษาใด ทว่า... ทุกครั้งที่เสียงสวดดังขึ้น ลมรอบบริเวณจะหมุนวนแรงขึ้นราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เหนือศีรษะ เปลวเทียนที่ปักไว้ทั้งสี่ทิศไม่ได้ดับ แต่กลับลุกโชนสูงผิดธรรมชาติ เงาของชาวบ้านทอดยาวไปบนพื้น แล้วเริ่มบิดเบี้ยว... ราวกับเงาของบางคนไม่ได้ขยับตามเจ้าของร่าง ใบข้าวขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย เธอกะพริบตาถี่ ๆ "ฉันตาฝาดหรือเปล่า..." ทันใดนั้น...ผู้ป่วยหญิงคนหนึ่งแหงนหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขาวกลับกลอกขึ้นจนเห็นเพียงตาดำสนิท ก่อนจะหัวเราะเสียงเล็กแหลม "ไม่ยอมไปสินะ..." หมอสิงห์ลืมตาขึ้นทันที สายตาที่เคยยียวนกวนประสาทกลับนิ่งสงบอย่างน่าเกรงขาม เขาก้าวเข้าไปยังร่างของหญิงสาวตรงหน้าจรดปลายนิ้วแตะหน้าผากผู้ป่วยเบา ๆ พร้อมกล่าวเพียงประโยคเดียวทว่าฟังดูครั่นคร้ามน่าหวาดหวั่น "นี่ไม่ใช่ที่ที่มึงควรอยู่!! กูสั่งไห้มึงไป!!" ทันใดนั้น... ลมทั้งลานหยุดนิ่งความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนผู้ป่วยทั้งหกคนจะสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนจะอาเจียนออกมาเป็นน้ำสีดำข้นปนเศษดินและใบไม้แห้ง กลิ่นเหม็นอับราวกับดินที่ถูกฝังมานานหลายปีฟุ้งกระจายไปทั่ว เสียงหัวเราะ... เสียงร้องไห้... เสียงกรีดร้อง... ดับลงพร้อมกันราวกับมีใครปิดสวิตช์ ผู้ป่วยทั้งหกคนทรุดตัวลง หอบหายใจหนัก สีหน้าที่บิดเบี้ยวเมื่อครู่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ หมอสิงห์เก็บสายประคำและพัดใบลานเข้าย่าม เขาถอนหายใจยาว "เรียบร้อย..." ทั่วทั้งลานบ้านเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียว ส่วนใบข้าว... ได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นราวกับถูกสตาร์ฟไว้ที่เดิม สมองของเธอพยายามหาคำอธิบาย แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ภาพที่เห็นกับตาเมื่อครู่... ก็ไม่อาจอธิบายได้ด้วยตำราแพทย์ที่เธอร่ำเรียนมานานหลายปี และนั่น... ก็คือครั้งแรกในชีวิต ที่หมอผู้ศรัทธาในวิทยาศาสตร์อย่างสุดหัวใจ เริ่มเปิดใจยอมรับว่า บนโลกใบนี้... อาจมีบางสิ่งที่มนุษย์ยังไม่เข้าใจจริง ๆ พิธีกรรมที่ยากจะอธิบายได้สิ้นสุดลงแล้วเสียงสวดเงียบหาย ลมที่พัดโหมมาตลอดทั้งคืนค่อย ๆ สงบลง ชาวบ้านรีบเข้าไปดูผู้ป่วย โดยมีเดือนกับดาวคอยดูอยู่ใกล้ๆ ผู้ป่วยทั้งหกคนเริ่มมีสติ ทีละคน ชาวบ้านต่างพากันยกมือไหว้ขอบคุณหมอสิงห์ด้วยความซาบซึ้ง แต่ใบข้าว... ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไร้คำพูดจากปากของหญิงสาว เธอไม่ขยับกาย ดวงตาเหม่อมองแผ่นหลังแกร่งของชายหนุ่ม ราวกับกำลังทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ทันใดนั้น... เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเธออยู่ ความรู้สึกยะเยือกเกิดขึ้นจนเธอเสียวสันหลังแปลบใบข้าวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองไปรอบลานบ้าน แล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้นอีกครั้ง!! หญิงสาวในชุดไทยสีเขียวกำลังนั่งยิ้มให้เธออยู่ห่างออกไปไมกี่ก้าว อีกด้านหนึ่ง... หญิงในชุดไทยสีทองกำลังมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนแต่แววตานั้นกลับไร้ชีวิตชีวาใดๆ และเมื่อเธอก้มลงมองตัวเอง... เด็กน้อยสองคนที่ตาลึกโบ๋ เนื้อตัวเย็นเฉียบและไม่มีขา ยามที่พวกเขาเอียงคอ ยิ้มหวาน มันกลับดูสยดสยองมากกว่าที่จะน่ารัก "พี่ตื่นแล้วเหรอ" "กรี๊ดดดดดดด!!" ใบข้าวผวาสะดุ้งสุดแรง รีบถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ร่างบางจึงเสียหลักตกจากชานเรือน "ว้าย!" หมับ! ยังไม่ทันถึงพื้น วงแขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็รับเธอไว้ได้ทัน ร่างบางกระแทกเจ้ากับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นๆ สิงหกรรีบปรี่เข้ามาอุ้มเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ร่างบางในอกสั่นเทาด้วยความกลัว สองเรียวแขนที่เล็กจ้อยโอบรอบคอเขาเอาไว้แน่นเพราะความกลัว ใบหน้าน้อยๆของหญิงสาวซุกเข้ากลางอก "ใจเย็น" เขาพูดเสียงเรียบ "ไม่มีใครทำอะไรเธอหรอก" ใบข้าวตัวสั่น พยายามผลักเขาออก แต่แขนทั้งสองกลับไร้เรี่ยวแรง หมอสิงห์ถอนหายใจเบา ๆก่อนอุ้มเธอไปนั่งบนแคร่ไม้ใต้ต้นมะขามใหญ่ ลมกลางคืนพัดเอื่อย ๆเสียงจิ้งหรีดร้องเบา ๆ คลอไปกับความเงียบ ชาวบ้านเริ่มถยอยกลับบ้านกันบ้างแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวที่อาการหนักที่สุดกับญาติๆของเธอและหมอศรันย์ที่ยังคง ส่งเสียงกรนเบาๆบนตักของหญิงสาวชุดไทยสีเขียว หมอสิงห์ยื่นแก้วน้ำอุ่นให้ "ดื่มก่อน" ใบข้าวรับมา แต่มือยังสั่นจนแทบจับแก้วไม่อยู่ ชายหนุ่มทรุดกายนั่งลงข้าง ๆเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนยิ้มมุมปาก "เป็นไง...สิ่งที่เธอบอกว่าไม่มี...วันนี้พวกเขามาทักทายเธอครบทุกคนเลย" ใบข้าวหันมาค้อนทันที ทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ หัวใจของเธอที่พังทลายเพราะความเชื่อที่แตกต่างตอนนี้ได้รับการพิสูจน์ "คุณยังจะมีหน้ามาพูดอีก!!!" หมอสิงห์หัวเราะในลำคอทำสีหน้า เยาะเย้ยถากถางร่างบางอย่างไม่เกรงอกเกรงใจใดๆ "ก็เมื่อก่อน...ใครนะบอกว่าฉันงมงาย ต้มตุ๋น หลอกชาวบ้าน" ใบข้าวเม้มปากแน่น ก่อนก้มหน้าลงนิ่ง "ฉัน..." เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "...ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้จริง ๆ..สะ..สิ่งที่ฉันเห็น...มันคืออะไรกันแน่!!!" น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือ ตามด้วยอีกหยด แล้วอีกหยด เธอรีบยกมือเช็ดแต่ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งไหล "กะ...ก็มัน...ฮึก....ก็มันไม่เคยเจอ...แบบนี้นี่นา...ฮึก...ฮือออออออ~~~~" หมอสาวปล่อยโฮโดยไม่สนใจอะไรแล้วทุกอย่างมันจุกอยู่ในอกเสียจนเธอสะบสนไปหมด เธอพึ่งเจอกับสิ่งที่เรียกว่าไสย์ศาสตร์ ผี วิญาณ เรื่องที่เธอไม่เคยเชื่อมาตลอดครึ่งชีวิตของเธอ หมอสิงห์นิ่งเงียบ ทำหน้าเข้าใจอยาก เขาดูประหม่าเมื่อเห็นดวงหน้ามนสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา คนที่ปกติมีคำพูดกวนประสาทเต็มไปหมด กลับพูดอะไรไม่ออก เขาเกาหัวเบา ๆ มองหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก สุดท้าย... เขาจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งไปให้ อย่างเงอะงะ "เอ้า...ร้องก็ร้องแต่อย่าร้องนานล่ะ...คนไข้รอเธออยู่นะ" ใบข้าวรับผ้าผืนนั่นมาเงยหน้ามองค้อนทั้งน้ำตา "ปลอบคนแบบนี้เหรอ" หมอสิงห์ยักไหล่ทำหน้าเหม็นเยื่ออีกแล้ว "ฉันไม่เคยปลอบผู้หญิงส่วนใหญ่...ผู้หญิงด่าฉันมากกว่า" ใบข้าวเผลอหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา "...ไอ้คนบ้า!!" หมอสิงห์ยิ้มบาง ๆเมื่อเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น เขารู้สึกจักกะจี้้อยู่ข้างในอกแปลกๆก่อนจะกระแอมกระไอออกมา ไล่ความรู้สึกนั้นออกไปในทันควัน เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก "ใบข้าว" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเต็มดวงตา "เธอไม่จำเป็นต้องเชื่อทุกอย่างในคืนนี้ก็ได้ไม่ต้องฝืนตัวเอง" "แค่..." "เก็บสิ่งที่เห็นไว้แล้วค่อยหาคำตอบไปด้วยกัน" คำว่า 'ไปด้วยกัน' ทำให้หัวใจของใบข้าวสั่นไหวอย่างประหลาด เธอไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่ผู้ชายคนนี้กวนประสาทเธอมาตลอด แต่ในวินาทีนั้น... กลับเป็นเขาเพียงคนเดียว ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า เธอไม่ได้กำลังเผชิญกับโลกอันน่ากลัวนี้เพียงลำพังภายในห้องประชุมเล็ก ๆ ของอนามัยบ้านห้วยขมิ้น เต็มไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง เสียจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนครืดคราดอยู่เหนือศีรษะด้านนอกหน้าต่างชาวบ้านกำลังช่วยกันเคลื่อนย้ายผู้ป่วยทั้งหกเข้าไปยังห้องพักผู้ป่วยชั่วคราวโดยมีเสียงครางของผู้ป้วยและเสียงออกคำสั่งของชาวบ้านดังเป็นระยะ ๆ ที่เสียงครางดังลอดเข้ามายังห้องประชุมเล็กๆของอนามัย"อ่า...""อ่า..."เสียงนั้นทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นทางตันที่อื้ออึงไปด้วยปริศนาหมอแขไททนนั่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะถอดแว่นออกมานวดสันจมูก ใบหน้าของแพทย์อาวุโสเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนและหนักใจตั้งแต่เป็นหมอมา เขาเคยรักษาคนมานับหมื่น เคยเจอทั้งโรคระบาดอุบัติเหตุหมู่คนถูกยิงคนถูกงูกัดคนถูกหมีตะปบถึงแม้จะเคยเจอ เคสที่ถูกีเข้าหรือผีทำร้ายอยู่บ้าง แต่เขาไม่เคยเจอเคสแบบนี้ ไม่เคยเจอคนที่เหมือนตายแล้ว แต่กลับยังมีชีวิตอยู่"เอาล่ะ"หมอแขไทเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นก่อน ทุกสายตาหันมามอง ชายชราสูดลมหายใจลึกก่อนพูดช้า ๆ เพื่อทำลายความเงียบงันที่แสนอึดอัดนี้"พวกเราอ้อมค้อมกันมามากพอแล้วผมอยากถามตรง ๆ"เขา
ตลอดทางจากวัดมายังอนามัยบ้านห้วยขมิ้นมันราวกับพวกเขารู้ตัวว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างในอนาคตไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่ศรันย์ที่ปกติพูดไม่หยุดก็ยังเงียบเพราะสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านเล่าไว้ฟังดูเหลือเชื่อเกินไป...เมื่อมาถึงอนามัย ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนชะงักชาวบ้านกว่าสิบคนกำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่หน้าอนามัยหมอแขไทยืนคุมสถานการณ์อยู่ไม่ไกลทันทีที่เห็นหมอสิงห์และหมอทั้งสอง อาจารย์หมอก็ถอนหายใจโล่งอก เขากวักมือเรียกทุกคนทันทีที่พวกเขาก้าวลงจากรถ"มาสัก ทีรีบมาดูนี่หน่อย"ทุกคนรีบเดินเข้าไปตามคำเชิญ ก่อนจะพบกับกลุ่มคนที่ถูกมัดติดกับต้นไม้ด้วยเชือกหลายเส้นผู้ป่วยซูบผอมผิดปกติผิวหนังซีดราวกับไร้ซึ่งเลือดฟาด ดวงตาเบิกกว้างจนเห็นตาขาวมากกว่าปกติริมฝีปากแห้งแตกแต่ไม่มีบาดแผลไม่มีร่องรอยการถูกกัดไม่มีรอยฟกช้ำไม่มีเลือด...ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆก่อนส่งเสียงออกมา"อ่า...""...อ่า...""...อ่า..."ศรันย์ถึงกับหยุดเดิน"เดี๋ยวนะ...ทำไมฟังเหมือนซอมบี้เลย"ชาวบ้านคนหนึ่งพยักหน้าแรง"ใช่ครับหมอเมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยดูหนังผีฝรั่งมันเหมือนเป๊ะ! เเต่นี่มันเหมือนคนมากกว่าไม่มีบาดแผล"
แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านยอดไม้ใหญ่ภายในวัดบ้านห้วยขมิ้น แม้หมู่บ้านจะกลับมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว แต่ความหวาดกลัวจากสองคืนที่ผ่านมา ยังคงตกค้างอยู่ในหัวใจของผู้คนใบข้าวแทบวิ่งออกจากอนามัยทันทีที่จักรมาบอกข่าว ศรันย์วิ่งตามหลังมาติด ๆ ส่วนผู้กองฉัตรกล้าที่กำลังพูดคุยเรื่องเวรยามกับตำรวจตระเวนชายแดนอยู่หน้าอนามัยก็รีบตามมาด้วยเช่นกันเมื่อทั้งสามมาถึงวัดสายตาของใบข้าวก็หันไปทางชายป่าท้ายวัดทันที แล้วหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้น ร่างสูงในเสื้อม่อฮ่อมสีเข้มกำลังเดินออกมาจากแนวไม้แม้เสื้อผ้าจะเปื้อนดินแม้จะมีรอยขาดจากกิ่งไม้แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยจากการอดหลับอดนอน แต่หมอสิงห์ก็ยังคงเป็นหมอสิงห์ ชายหนุ่มผู้มีแววตาแน่วแน่เสมอ ใบข้าวไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังวิ่ง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา"คุณ!"หมอสิงห์ชะงักก่อนยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวทั้งใจของเขารู้สึกราวกับ มีแมลงบินอยู่ข้างในอก"หมอ"ใบข้าวมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังตรวจคนไข้"เจ็บตรงไหนไหมได้กินข้าวหรือเปล่าเป็นไข้ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า"คำถามรัวเร็วจนหมอสิงห์หัวเราะเบา ๆเขารู้สึกดีจนอธิบายไม่ถูก "ใจเย็นก่อนผมยังไม่
หลังจากที่ค่ำคืนอันปสนจะยาวนานผ่านพ้นไป สิงห์รับเร่งออกเดินทางทันทีที่แสงแรกของวันสาดลงสู่ผืนป่ากระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุดวงจิตพี่พรายถูกเก็บไว้ในย่ามอย่างทะนุถนอมส่วนจุกนั้นลอยนำทางอยู่ข้างหน้าอย่างตั้งใจคอยปัดเป่าเหล่าสัมภเวสีและไล่สัตว์มีพิษน้อยใหญ่ให้ ผู้ที่เขาเรียกว่าพ่อชายหนุ่มตั้งใจจะกลับถึงบ้านห้วยขมิ้นก่อนค่ำแต่ยิ่งเดิน...เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติผืนป่าเงียบเกินไปเงียบจนผิดธรรมชาติไม่มีเสียงนกไม่มีเสียงลิงแม้แต่สัตว์เล็ก ๆ ก็แทบไม่ปรากฏให้เห็นราวกับทุกชีวิตกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง" พ่อ!!! มันมีบางอย่างแปลกๆ"จุกหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆลอยมาใกล้ๆชายหนุ่มไม่นานนักพวกเขาก็พบต้นเหตุ เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านหน้า เงาดำหลายสิบร่างพุ่งผ่านแนวไม้ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว บ้างไส้ทะลัก บ้างคอหัก บ้างกลางตัวเป็นรูโบ๋ กลิ่นสะอิสะเอียนลอยอวนอยู่ในอากาศ มันคือผีป่า แต่ไม่ใช่ผีป่าที่พวกเขาคุ้นเคย ดวงตาของพวกมันแดงฉาน สีหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งบางตนไล่กัดกินกันเองบางตนร้องไห้คร่ำครวญบางตนพุ่งชนต้นไม้จนร่างแตกสลายราวกับมันกำลังเสียสติจุกหน้าซีด"พ่อ...พวกผีป่าเป็
สิงห์แทบไม่ได้หยุดพักเลยตั้งแต่ออกจากหมู่บ้าน เขาเดินฝ่าป่ามาสองวันเต็ม ข้ามลำห้วยปีนหน้าผาสูง ลัดเลาะไปตามทางสัตว์ จนกระทั่งช่วงบ่ายของวันที่สอง เสียงน้ำตกก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า ดัง ซ่าๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาถึงที่หมายแล้ใจุกที่ลอยนำทางอยู่รีบหันกลับมาบอกอย่างตื่นเต้น"พ่อ!!...ถึงแล้วครับ"หมอสิงห์เร่งฝีเท้าทันที หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่นานนักม่านน้ำตกสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ละอองน้ำลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณราวกับเป็นม่านหมอกในความฝัน แอ่งน้ำใสสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกาย ระยิบระยับ แต่สิ่งที่อยู่ริมแอ่งน้ำทำให้ชายหนุ่มหยุดนิ่ง ร่างเล็ก ๆ สีฟ้าจาง ๆ กำลังขดตัวอยู่ใต้ก้อนหินไม่มีรูปร่างเป็นหญิงสาวงดงามอีกแล้วไม่มีเส้นผมยาวสลวยไม่มีอาภรณ์งดงามเหลือเพียงก้อนพลังงานคล้ายสไลม์โปร่งแสงขนาดเท่าลูกมะพร้าว มันค่อย ๆ กระเพื่อมอยู่ช้า ๆ หมอสิงห์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด"พี่พราย..."เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับว่าหวาดกลัวว่าสิ่งที่เห็นนั้นจะปลิงหายไปในทันที ก้อนพลังงานนั้นค่อย ๆ ขยับ ตอบสนองเสียงเรียก ก่อนจะมีดวงตาสองดวงปรากฏขึ้น ในก้อนนั้น มันมองมาที่เขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งเสียงแ
อนามัยบ้านห้วยขมิ้นยังคงสว่างไสว แม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่เกือบเที่ยงคืนภายในห้องผู้ป่วย...ชายชราชาวกะเหรี่ยงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงให้น้ำเกลือ เขาถูกลูกหลานหามมาจากหมู่บ้านบนดอยเมื่อวานนี้ ด้วยอาการปอดอักเสบรุนแรงและไข้สูงหลายวันหมอใบข้าวนั่งเขียนเวชระเบียนอยู่หน้าโต๊ะส่วนหมอศรันย์กำลังตรวจวัดความดันผู้ป่วยซ้ำอีกครั้ง วันนี้ทั้งสองคนเข้าเวรพร้อมกันเพื่อให้เดือน กับดาวได้ลาพักหลังจากที่ทำงานเหนื่อยมานาน"ไข้ลดลงแล้ว"ศรันย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกใบข้าวยิ้มบาง ๆ"อย่างน้อยคืนนี้ก็คงได้นั่งพักสัก..."ปัง!เสียงประตูอนามัยถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะพูดจบเสียด้วยซ้ำทั้งสองสะดุ้งพร้อมกันต้วนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเป็นคนแรกในมือหอบหมอนกับผ้าห่มและตุ๊กตาหุ่นพยนต์ที่หมอสิงห์ให้เอาไว้ตามมาด้วยกุมารีแก้วและพี่ณีทว่าครั้งนี้...พี่ณีดูแปลกๆไป จากที่เป็นผีที่อารมณ์ดี ขี้เล่นและบรรยากาศของเธอจะสบายๆกว่าผีตนอื่นๆ แต่ตอนนี้เธอไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อยสีผิวซีดขาว...ใบหน้าเคร่งเครียด...ดวงตาคมกริบที่ไร้ตาขาวจับจ้องออกไปนอกอาคาร"หมอ!"เสียงของเธอดังหนักแน่นกว่าทุกครั้ง"รีบปิดประตู!ปิดห







