Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“พอแล้ว ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ใครอยากเดินทางต่อก็เดินทางต่อไปกันเอง ส่วนใครที่ไม่อยากเดินทางต่อพรุ่งนี้เราจะเข้าไปหาที่พักบนภูเขา หากใครไม่เชื่อคำเตือนก็ให้เดินทางต่อไปกันเอง ต่อไปนี้พวกเราจะแยกทางกันอย่างสมบูรณ์ ข้าเชื่อว่าเทียนหยางพูดเรื่องจริง ที่สำคัญชายหนุ่มคนนั้นก็เป็นเขาให้การช่วยเหลือ ตอนนี้ใครอยากทำอันใดก็ทำ ใครอยากเดินทางไปไหนก็ไป ข้าแก่แล้วเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องเป็นหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเจ้าก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับคนที่ไร้เหตุผลเช่นพวกเจ้า” “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะขอรับ” กัวหมิง“ใช่แล้ว เหตุใดท่านถึงอ้างเรื่องเป็นไม่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านด้วย นี่เอาตำแหน่งมาข่มขู่ชัด ๆ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หากท่านไม่อยากเป็นก็ให้พ่อของข้าเป็นแทนดีหรือไม่” เสิ่นหงอัน“หงอันเจ้ามีสติหน่อย หัวหน้าหมู่บ้านได้รับการแต่งตั้งจากทางการ ใช่ว่าใครอยากจะเป็นก็เป็นได้” หมอหลูพูดตอกหน้าเสิ่นหงอัน “เอาตามนี้ ใครอยากเดินทางต่อก็เดินทางไป ส่วนคนที่ไม่ไป พรุ่งนี้พวกเราจะย้ายเข้า

“แต่ข้ากลับดีใจที่พวกเขาเห็นแก่เงิน ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีวาสนาได้แต่งเจ้ามาเป็นภรรยา เอาล่ะ เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก รีบเดินเถอะ” หลังจากเดินขึ้นเขามาได้หนึ่งชั่วยามก็มาถึงป่าลึกชั้นใน พวกเขาตัดสินใจพักดื่มน้ำ จากนั้นเหล่าชายฉกรรจ์ก็เริ่มที่จะออกสำรวจภายในป่าเพื่อมองหาถ้ำที่มีขนาดใหญ่สำหรับใช้เป็นที่พักชั่วคราวระหว่างรอเดินทางกลับบ้านเกิดที่หยางโจว  ชาวบ้านหลี่เจียชุนพบถ้ำขนาดใหญ่อยู่ไกลออกไปจากจุดพักสิบลี้ ทั้งหมู่บ้านตกลงที่จะเข้าไปพักในถ้ำด้วยกัน ยกเว้นครอบครัวของหลี่เจี้ยนกั๋ว เพราะเสิ่นหงเจินต้องการติดตามเสิ่นเทียนหยางผู้เป็นพี่ชาย เมื่อเห็นว่าชาวบ้านหลี่เจียชุนได้ที่พักแล้ว แต่ทว่าพวกเขายังหาถ้ำไม่พบ จึงได้ออกเดินทางกันต่อ หลังจากเดินมาได้สองเค่อก็พบถ้ำขนาดใหญ่ที่พอจะให้ชาวบ้านอาศัยอยู่ได้ทั้งหมู่บ้าน ถ้ำที่หาพบอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกับถ้ำของหมู่บ้านหลี่เจียชุนแต่ไม่ไกลกันมากนัก  เสิ่นเทียนหยางไม่ต้องการพักรวมกับชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน พวกเขาจึงตัดสินใจเดินผ่านกำแพงหินเข้าไป เสิ่นอิงอิงเห็นว่าภา

 “นายท่าน เย่อันซื่อตายแล้วขอรับ ข้าทิ้งศพเขาเอาไว้กลางป่า”“แล้วพวกเจ้าได้ค้นตัวเขาหรือไม่ ได้เอาป้ายหยกประจำตัวของเขามาหรือไม่”“ไม่ได้ค้นขอรับ ก็นายท่านไม่ได้สั่ง ที่สำคัญตอนที่พวกข้าไล่ล่าเขาเข้าไปในป่าก็พบกับฝูงหมาป่าและเสือ จึงไม่มีเวลาค้นตัวเขาขอรับ”“ช่างเถอะ พวกเจ้าออกไปได้แล้ว แล้วก็อย่าได้ออกไปให้ผู้ใดเห็นหน้าเข้าใจหรือไม่ รอเรื่องนี้เงียบลงก่อน ส่วนเรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง”“ขอรับนายท่าน”เย่ขุยได้แต่โมโห เขาหากเขารู้ว่าป้ายหยกของเย่อันซื่อสามารถทำอันใดได้บ้างเขาคงหาทางเอามันมาก่อนที่จะฆ่าล้างจวนพวกเขาแล้ว “นับว่าเย่อันซินยังคิดได้รอบคอบ แต่รอบคอบแล้วอย่างไรเล่า พวกเจ้าก็ตายด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี ข้าได้สืบทอดตำแหน่งงานของท่านพ่อ ได้ครอบครองจวนสกุลเย่และสมบัติของพวกเจ้า แต่พวกเจ้าเล่ากลับต้องตกตาย เชิญไปเสวยสุขกันในปรโลกเถอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  ทั้งห้าคนกลับมาถึงที่พักก็ถูกสร้างขึ้นเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสร้างเพิงที่พัก

เมื่อจำนวนผู้อพยพลี้ภัยมากขึ้นจึงได้รวมตัวกันก่อจลาจลขึ้น ตอนนี้พวกเขาต้องการพังประตูเมืองเข้าไป แต่ทหารรักษาเมืองกลับหันลูกธนูใส่พวกเขา การต่อสู้ระหว่างทหารรักษาเมืองกับผู้ลี้ภัยจึงเกิดขึ้น แต่สิ่งที่ชาวบ้านที่อยู่ภายนอกเมืองไม่รู้นั้นคือ ความจริงแล้วเจ้าเมืองเป่ยโจวพร้อมครอบครัวถูกสังหารฆ่าล้างจวนไปแล้ว และผู้ที่กุมอำนาจของเมืองเป่ยโจวอยู่ในตอนนี้ก็คือรองเจ้าเมืองเป่ยโจวที่ถือโอกาสนี้ยึดครองอำนาจหลังจากที่เขาวางแผนสังหารเจ้าเมืองโดยร่วมมือกับตระกูลใหญ่ในเมืองเป่ยโจว  ข่าวการตายของเจ้าเมืองไม่ได้ถูกรายงานแต่กลับปิดข่าวเอาไว้ ส่วนเจ้าเมืองเป่ยโจวคนปัจจุบันเป็นเพียงคนของรองเจ้าเมืองที่สวมหน้ากากหนังมนุษย์ปลอมตัวเป็นเจ้าเมืองเป่ยโจวที่ตายไป หรือแม้กระทั่งภรรยาและลูก ๆ ก็ยังเป็นตัวปลอมทั้งหมด แผนการเช่นนี้พวกเขาวางแผนเอาไว้นานมากแล้ว ในที่สุดก็ได้เวลาลงมือเสียที ก่อนที่พวกเขาจะถูกจับได้ ทรัพย์สินและเงินทองไม่ว่าจะเป็นเงินในคลังหลวงของเมืองเป่ยโจวก็จะถูกโยกย้ายออกไป ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ที่ต่างเมือง  ส่วนเรื่องชาวบ้านผ

“ไปเถอะ ดูแลน้อง ๆ ของเจ้าให้ดี โดยเฉพาะน้องสาวของเจ้า อย่าให้นางทำอันใดตามใจและซุกซนมาก เข้าใจหรือไม่”“ขอรับท่านแม่”“เสี่ยวมาว เจ้าไปกับข้า ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย” เสิ่นอิงอิงวิ่งกลับมาอุ้มลูกเสือน้อยใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังจากนั้นก็วิ่งออกไปทันทีหานหลิวอิงได้แต่มองตามหลังลูกสาวไปจนสุดสายตา การที่ลูกสาวกลายมาเป็นเด็กร่าเริงเช่นนี้ก็ดีแล้ว เมื่อก่อนเสิ่นอิงอิงค่อนข้างเป็นคนที่พูดน้อย ขี้อาย และขี้กลัว แต่หลังจากถูกเสิ่นเหมยลี่ผลักหัวกระแทกหินครั้งนั้น หลังจากหายดีนางก็กลายเป็นเช่นนี้ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก ทางด้านเสิ่นเทียนหยาง หลังจากที่เขาได้แจ้งความประสงค์ของตัวเองในเรื่องรับบุตรบุญธรรมและการเปลี่ยนชื่อแซ่ของเย่อันซื่อ ทางหัวหน้าหมู่บ้านไม่ขัดข้อง เพียงแต่ว่าเรื่องทะเบียนบ้านนั้นจะต้องรอจนกว่าที่พวกเขาจะเดินทางกลับถึงบ้านเกิดเสียก่อน “ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามากจริง ๆ หากพวกเราไม่ยอมเดินขึ้นเขามา คงไม่มีวันได้ใช้ชีวิตที่ดีเช่นนี้ ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะลำบากอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงกับผ่านม