ความเคยชิน

ตอนนี้เวลาสามทุ่มนิดๆ ผมมาถึงที่ผับเป็นคนที่สาม​คนแรกที่มาถึงก็เป็นไอ้เจ้าคนเดิม ไอนี่มันเป็นคนที่​พูดน้อยที่สุดในกลุ่มและเป็นคนที่ตรงโคตรจะตรงต่อเวลาที่สุดในกลุ่มด้วย​ เห็นมันเงีียบๆแบบนี้​ จริงๆแล้วมันน่ะตัวอันตรายที่สุด​ เอาง่ายๆคือเจ้าชูเงียบคับ

ส่วนคนที่สองที่มาถึงก็เป็นไอ้นัท​ คนนี้พูดมากที่สุดในกลุ่ม แล้วก็คารมเก่งเจ้าชู้เป็นบ้า​ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น​ ต่อมาก็คือผมนิสัยก็ไม่ได้ต่างจากสองคนนั้นหรอก​ บางครั้งก็อาจจะเลวกว่าสองคนนั้นอีก​ ส่วนอีกคนไอ้เสือคนนี้​ก็ตามชื่อเลยคับเสือเหมือนกันเลย.... เจ้าของฉายาเสือร้าย​ ชอบมาสาย ไม่ว่าจะไปไหน​ นัดกันเมื่อไรมันไม่เคยมาก่อนเพื่อนเลยสักครั้ง​ ​สรุปพวกผมสี่คนก็เจ้าชู้กันทุกคน​หรือเลวกันทุกคน​ เพราะงั้นเราถึงคบกันได้

ตอนนี้พวกผมก็รอคุณชายเสือเสด็จ​มา​ มันบอกว่ามันอาจจะมาช้าหน่อยเพราะว่าตอนนี้อยู่กับผู้หญิง​

ไอ้นี่มันร้ายผมบอกให้มันเปิดตัวผู้หญิงมาหลายครั้งแล้ว​ แต่มันบอกว่ายังไม่ถึงเวลา​ ผมอยากเห็น​หน้า​ผู้หญิงคนนั้นมาก​ อยากรู้ว่าคนไหนที่ทำให้เสือร้ายอย่างมันยอมสยบได้​

​เห็นว่าคนนี้มันชอบไปคลุกอยู่ที่คอนโดเขา​บ่อยๆ ท่าทางเหมือนคนนี้มันจะจริงจังด้วย​

แต่พอพวกผมถามทีไรมันก็ไม่ตอบ​ บอกแค่ว่าคนนี้ยังไม่ใช่ก็สนุกไปงั้นแหล่ะ พวกผมก็ไม่ว่าอะไรก็เอาตามที่เพื่อนสบายใจ​ ผมเชื่อว่าเมื่อไหร่ที่มันพร้อมมันก็คงจะบอกพวกผมเอง

ถึงพวกผมจะสนิทกันมากแค่ไหนแต่เราก็เคารพการตัดสินใจของแต่ละคน​ เชื่อว่าแต่ละคนก็มีเรื่องที่ตัวเองยังไม่พร้อมที่จะบอกใคร​ ดังนั้นพวกผมจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้​ เอาไว้ให้เพื่อนเต็มใจที่จะเล่าเพื่อนก็จะเล่าเอง​ เราจะไม่มีการบังคับหรือกดดันให้ใครภายในกลุ่มต้องอึดอัด​ เพราะแบบนี้พวกผมสี่คนถึงคบกันได้นาน

ส่วนปริมตอนนี้เธอบอกว่ากำลังจะออกมาจากคอนโด​ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้กังวลอะไร​ เพราะบอกกับเธอแล้วว่าถ้ามาถึง​ให้รอหน้าผับแล้วโทรมาบอกผม​ เดี่ยวผมจะลงไปรับ​ ผมจะไม่ปล่อยให้ปริมเดินเข้ามาในนี้คนเดียวเด็ดขาด​ เดี่ยวไอ้พวกผู้ชายมันจะมองแฟนผม​ ซึ่งผมหวงครับ​ก็แฟนผมสวยอ่ะ​

กันต์​ : “เฮ้ออออ....”​ เสียงผมถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นัท​ : “เป็นอะไรของมึงว่ะไอ้กันต์”​

กันต์​ : “เบื่อว่ะ”​

เจ้า​ : “เบื่อเรื่องเดิมว่างั้น....”​ เรื่องเดิมที่ว่าก็เรื่องลูกหมีนั้นแหล่ะ​ ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี​

กันต์​ : “ทั้งเบื่อทั้งน่ารำคาญเมื่อไหร่เรื่องนี้มันจะจบสักทีว่ะ”​

เจ้า​ : “มึงอดทนมาขนาดนี้แล้ว​ ทนอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป​ เดี่ยวทุกอย่างก็จบ”​

กันต์​ : “พวกมึงไม่เป็นกูพวกมึงไม่เข้าใจหรอก... กูยิ่งไม่ค่อยชอบเด็กด้วย แล้วยิ่งเจอเด็กแบบลูกหมีโคตรน่ารำคาญมากเลยเว้ย!! ​ เกาะติดกูแจไม่รู้อะไรนักหนา​ ยิ่งตอนนี้อาการยิ่งหนัก​ ขัดใจนิดขัดใจหน่อย​ก็งอล แล้วกูก็ต้องง้อ”​

เจ้า : “แล้วมึงจะไปง้อทำไมล่ะ​ ถ้ามึงไม่ง้อ​ เดี่ยวน้องมันก็หายเอง​ ปกติน้องมันงอลมึงไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ​ หรือแค่มึงทำเป็นไม่สนใจ​ เดี่ยวลูกหมีก็ร้องไห้​มากอดมึงเอง”​

นัท​ : “นั่นสิว่ะไอ้กันต์....กูว่ามึงเองนั่นแหล่ะที่เอาตัวเองไปติดกับน้อง​ ฮ่าๆๆๆๆ”​

กันต์​ : “ไอ้นัท... เดี่ยวมึงจะโดนถีบ”​

นัท​ : “กูล้อเล่นน๊าาาา.....แต่กูนับถือมึงเลยน่ะเว้ยกันต์ กูไม่คิดว่าคนอย่างมึงจะมีความอดทนมากขนาดนี้ เวลามึงอยู่กับลูกหมี​มึงดูธรรมชาติมาก​ ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นจริงๆ​ เหมือนมึงไม่ได้แสดงเลยว่ะ ดูไม่ออกเลยสักนิดว่ามึงน่ะคนเลวคนหนึ่งเลย​ ไม่แปลกที่ลูกหมีจะดูไม่ออก”​

กันต์​ : “มันคงเป็นความเคยชิน​มั้ง เวลาอยู่กับลูกหมี​ ตัวกูจะเป็นแบบนั้นโดยอัตโนมัติ​ กูแค่สงสารน้อง​ พวกมึงก็รู้”​

เจ้า​ : “อีกไม่นานหรอก... เชื่อกูสิ”​

กันต์​ : “หมายความว่าไงไอ้เจ้า”​ .... ผมถามมันขึ้นมา

เจ้า : “ตอนนี้เฮียต้นบอกว่าได้หัวใจมาแล้ว​ และดูเหมือนจะเข้ากับลูกหมีได้ด้วย ตอนนี้รอให้ร่างกายลูกหมีพร้อม​ ถ้าตรวจร่างกายครั้งนี้ทุกอย่างปกติ​ ก็สามารถผ่าตัดได้เลย

กันต์​ : “ก็ดี​ เรื่องมันจะได้จบสักที”​

เจ้า​ : “แต่การผ่าตัดก็มีความเสี่ยง​ น้องอาจจะรอดหรือไม่รอด​ ทุกอย่างอยู่ที่น้องเป็นหลัก​ ถ้าในวันผ่าตัดน้องสู้แล้วหมอก็สู้ ทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี​”​

ไม่แปลกที่ไอ้เจ้าจะรู้​เรื่องนี้​ เพราะว่าคนที่รักษาลูกหมี​ เป็นลูกพี่ลูกน้องมันเอง​ ผมเองก็ขอภาวนาให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี​ ถึงผมจะรำคาญน้องขนาดไหน​ แต่ก็อยากให้น้องปลอดภัยและแข็งแรง