2 | กัดปาก(แตก)

โดนพุ่งเข้ามาจูบเป็นรอบที่สองแบบไม่ทันตั้งตัว(อีกแล้ว) แถมจูบครั้งนี้มันก็ป่าเถื่อนและหนักหน่วงรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าเลยด้วย มันเหมือนโซ่สูบวิญญาณฉันไปเลย ฉัน ฉันหายใจไม่ออก ทั้งเจ็บ ทั้งแสบ ทั้งหายใจไม่ออกจริงๆ

 ฟึ่บ!

 อึก!

 โชคดีที่หมอนี่ยอมถอนจูบออกไป(แรงๆ)ทันเวลา ฉันถึงยังมีโอกาสหายใจอยู่ หายใจถี่มากด้วย ถี่แบบคว้าอากาศเข้าปอดรัวๆแทบไม่ทัน

 “นะ..นายทำแบบนี้ทำไม” เสียงฉันสั่นมากตอนนี้ เพราะการเปล่งเสียงพูดมันแย่งกันกับจังหวะการหายใจ

 “สั่งสอนคนทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิดอย่างเธอไง”

 “ฉันไม่ได้ผิด!” 

 “ไม่ผิดเหรอ เธอทำร้ายริสา แบบนี้เรียกไม่ผิดเหรอ”

 “มันทำฉันก่อน!”

 “ไม่มีทาง! คนอย่างริสาไม่มีทางทำร้ายใครก่อน ถ้าเป็นเธอก็ว่าไปอย่าง”

 “เหรอ นายเห็นหรือไง ทุกครั้งที่ยัยนั่นคาบข่าวไปฟ้องนาย นายก็ไม่เคยอยู่ในเหตุการณ์ นายฟังความข้างเดียว ฟังแต่จากปากของยัยนั่น นายมันลำเอียง! โง่อีกต่างหาก!!”

 “ส่วนเธอมันก็เลวสินะ ถึงทำร้ายริสาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

 “โซ่!!!”

 ปึก!

 เพียะ!!!

 ฉันผลักโซ่ออกอีกครั้งแล้วตบหน้าหล่อๆของเขาไปเต็มแรง ก็เขามาว่าฉันเลวทำไมล่ะ! ไอ้เสียใจก็เสียใจแหละ แต่มันก็โกรธ(มากๆ)ด้วย!

 “สมายด์!!!”

 “ไง! เลวสมใจนายมั้ย ตอนยัยนั่นมันโดนฉันตบ หน้ามันก็หันขวับไปอีกทางเหมือนกับนายตอนนี้นี่แหละ แต่มีอีกอย่าง คือปากขี้ฟ้องของมันแตกด้วยนะ เลือดนี่ไหลซิบ ดีเหมือนกัน จะได้เอาเลือดชั่วๆออกซะบ้าง”

 ฉันเหยียดยิ้มอย่างสาแก่ใจ ถึงแม้ข้างในจะยังคงเจ็บปวดที่โซ่ด่าฉันโคตรแรงเพื่อยัยนั่นก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่มีทางแสดงความอ่อนแอออกไปให้หมอนี่เห็นหรอก!

 “สะใจมากใช่มั้ย ชอบมากใช่มั้ยกับการได้ใช้กำลังกับคนอื่น”

 “ใช่! ฉันชอบมาก โดยเฉพาะกับคนตอแหลอย่างอีริสาแฟนนาย!”

 “งั้นลองเองบ้างเป็นไง!”

 “อื้อ!!!” โซ่กระชากใบหน้าฉันเข้าไปจูบอีกรอบ

 นี่สามครั้งแล้วนะ! สามครั้งแล้วที่เขาจูบฉัน! จูบดูดดึงอย่างบ้าคลั่งรุนแรงและป่าเถื่อนอ่ะ

 แถมครั้งนี้เขากัดปากฉันด้วย กัดแรงจนฉันโคตรจะเจ็บยิ่งกว่าโดนดูดดึงและบดขยี้จูบ เลือดไหลแล้วอีกต่างหาก เพราะฉันรู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปะแล่มของมัน

 ผละ!!!

 ยัดเยียดจูบป่าเถื่อนบ้าคลั่งนั่นให้ฉันเสร็จ โซ่ก็ผละฉันออกอย่างแรง

 หมับ!

 ฉันลืมความเจ็บจากแรงผละ เพราะมันติดใจที่ปากมากกว่า ฉันถึงเอามือมาแตะตรงปากที่เจ็บหลังจากเซห่างโซ่ออกมาเพราะแรงผละโดยอัตโนมัติเพื่อความแน่ใจ แล้วพอเอามือมาดู ฉันก็เห็นเลือดติดนิ้วมาจริงๆ

 “โซ่!!! นี่นาย! นายกัดฉันปากแตก!”

 “ใช่! ฉันกัดปากเธอ จงใจกัดเลยด้วย ไง! ปากแตกแล้วรู้สึกเป็นไงบ้างอ่ะ”

 “ฮึ่ย! ไอ้บ้าโซ่!!!” นี่ฉันโกรธดับเบิ้ลโกรธแล้วนะ และครั้งนี้ฉันไม่มีทางยอม!!

 ฟึ่บ!

 หมับ!

 ฉันพุ่งเข้าไปหาโซ่แล้วกดคอเขาลงมาหา ก่อนจะพุ่งปากตัวเองไปหาปากเขา

 งั่บ!! 

 “โอ๊ย!!”

 โซ่ร้องออกมา เพราะฉันทำเหมือนกับที่หมอนี่ทำกับฉันไง ใช่! ฉันกัดปากหมอนี่ แถมจงใจกัดแรงๆให้เลือดแม่งไหลซิบไปเลยด้วย!

 “สมายด์! นี่เธอ!” โซ่เอามือไปแตะปากตัวเองแล้วเห็นเลือด แน่นอนว่าความโกรธมันคงทวีคูณสุดๆ เขาถึงละจากมือตัวเองมาถลึงตาเอาเรื่องฉันด้วยความโกรธจัด

 แต่ใครกลัว! นาทีนี้ฉันโคตรจะสะใจมากกว่า ฉันถึงเหยียดยิ้มสาแก่ใจออกไป

 “ไง ปากแตกแล้วรู้สึกเป็นไงบ้างอ่ะ”

 “สมายด์!!!”

 “ไม่ต้องมาถลึงตา! นายทำฉันก่อน ถือว่าเราหายกัน กลับไปได้แล้ว แล้วก็ไม่ต้องสะเออะมาเหยียบคอนโดฉันอีก เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางกลับไปขอโทษอีแฟนตอแหลของนาย ฉันเกลียดมัน! รวมถึงควายตาบอดอย่างนายด้วย! ฉันเกลียด เกลียดๆๆๆๆ ไปเลยนะ! ไปให้พ้นเลยไป!!!” ฉันตวาดใส่ก่อนวิ่งกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดล็อคประตูทันที

 “ฮือๆๆ”

 เพราะหนีหมอนั่นเข้าห้องมาได้แล้ว ความอ่อนแอที่เก็บเอาไว้ ฉันก็สามารถแสดงออกมาได้แล้ว ไม่ต้องเก็บ ไม่ต้องแกล้งทำเป็นว่าเข้มแข็ง ฉันถึงปล่อยน้ำตาออกมาทันทีที่ปิดล็อคประตูแล้วหันหลังพิงมันไว้

 “ฮือๆ ฮือๆๆ” น้ำตามันยังคงพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เพราะมันยังคงเจ็บปวด ยังคงเสียใจ และมันยังคงน้อยเนื้อต่ำใจ

 ตั้งแต่มียัยริสาเข้ามาในชีวิต โซ่ก็ไม่เคยทำดีกับฉันอีกเลย มันเป็นสิบปีมาแล้ว และครั้งสุดท้ายที่โซ่ยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่นและอย่างเพื่อนที่แสนดี ฉันก็จำไม่ได้แล้ว ว่ามันคือเมื่อไหร่ ในเมื่อมันนานมาก นานจนเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น 

 เพราะรอยยิ้มนั้น.. เขาเอาไปให้ยัยริสาหมดแล้ว!

 ยัย‘ริสา’ ลูกบุญธรรมของพ่อกับแม่ ที่พ่อกับแม่เอามันมาจากสถานเลี้ยงกำพร้าเมื่อตอนฉัน 7 ขวบ มันเองก็ 7 ขวบ โซ่ก็ด้วย 

 ก่อนหน้านั้น ฉันกับโซ่เป็นเพื่อนสนิทกัน เล่นด้วยกันทุกวัน เพราะบ้านของเขาอยู่ติดกับบ้านฉัน เลยเล่นด้วยกันได้ทุกวัน เราเลยสนิทกันมาก และฉันมีความสุขมาก 

 จนกระทั่งพ่อรับยัยงูพิษนั่นเข้ามา โซ่ก็เปลี่ยนไป เพราะเขาเชื่อคำตอแหลของยัยนั่นทุกอย่าง ยัยนั่นใส่ร้ายอะไรฉันให้ฟัง เขาก็เชื่อหมด เขามันโง่

 ทั้งๆที่รู้จักกับฉันมาก่อน น่าจะรู้จักนิสัยใจคอฉันดีกว่าใคร แต่เขากลับเชื่อคนที่มาทีหลังอย่างยัยนั่นมากกว่า เขาถึงใจร้ายกับฉัน เกลียดฉัน ไม่เคยเห็นฉันดีอีกเลย แค่เพราะมันไปฟ้องว่าฉันแกล้งมัน

 “โซ่ นายมันโง่ นายมันใจร้าย ฉัน ฮึก ฉันเกลียดนาย เกลียดนาย เกลียดๆๆๆๆ เกลียดนายที่สุดเลย ฮือ ฮึก ฮึก ฮือๆๆๆๆ!”

 ปึก!

 ฉันครูดลงมาตามแผ่นประตูก่อนจะทรุดลงกับพื้น ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งคิดถึงวันเก่าๆก็ยิ่งปวดร้าว แล้วก็ยิ่งเสียใจ ยิ่งเสียดาย เพราะวันคืนพวกนั้นคงไม่มีทางหวนกลับมาอีกแล้ว ในเมื่อโซ่รักยัยนั่น รักถึงขนาดเอามันเป็นแฟน 

 แต่กับฉัน หมอนั่นยิ่งเกลียด คิดว่าฉันเลว นิสัยไม่ดี ชอบรังแกยัยนั่นมาตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยรู้ว่ามันเสแสร้งแกล้งทำ 

 รวมทั้งเรื่องเมื่อกลางวันด้วย ที่จู่ๆมันก็มาตบฉัน คงเพราะพ่อแม่ไม่อยู่ ไปคุยงานที่ต่างประเทศ มันถึงกล้าทำอย่างโจ่งแจ้ง กล้าเข้ามาตบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย อยู่ๆก็เข้ามาตบ ทั้งๆที่ฉันนั่งไถโซเชียลของฉันอยู่ดีๆที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน

 แล้วฉันจะยอมได้ไง ฉันเลยตบมันกลับไปแบบไม่ยั้งมือ ปากมันเลยแตก แล้วมันก็คงคาบข่าวไปฟ้องโซ่เหมือนที่เคยทำมาตลอด ก็คงจะไปตอแหลกับโซ่ว่าฉันหาเรื่องมัน บวกกับคงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเหมือนอย่างเคย 

 แล้วก็คงบีบน้ำตาดราม่าจัดเต็มแถมไปด้วย! 

 ดีไม่ดี อาจจะลงทุนกัดปากตัวเองเพิ่มให้มันเป็นแผลยิ่งกว่าเดิมด้วยอีกต่างหาก เพื่อใส่ร้ายให้ฉันยิ่งดูร้ายกาจ

 แล้วไอ้ควายโซ่ก็เชื่อจริงๆ ไม่งั้นคงไม่เดือดร้อนแทนจนถึงขนาดตามมาเอาเรื่องฉันถึงคอนโดหรอก แถมยังจะลากฉันกลับไปขอโทษอีงูพิษนั่นที่บ้านอีก

 แล้วถ้าถามว่าทำไมฉันถึงพอจะเดาออกอ่ะเหรอ ว่ายัยริสาไปแหกตาโซ่ด้วยวิธีไหน

 หึ ที่ฉันรู้ก็เพราะฉันรู้จักนิสัยอีงูพิษนั่นดีไง ต่อหน้าคนอื่นมันทำเป็นดี อ่อนแอ ไม่มีพิษสงอะไร แต่ตอนอยู่ตามลำพังกับฉัน มันแม่ง เหี้ยยิ่งกว่าตัวร้ายในซีรี่ส์ซะอีก มันเกลียดฉัน เกลียดตั้งแต่พ่อแม่พามันเหยียบเข้ามาในบ้าน 

 ฉันก็ไม่รู้เหตุผลหรอกว่าทำไม รู้แต่ว่ามันแสดงออกชัดเจนว่ามันเกลียดฉัน แต่อย่างที่บอกว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่น มันเฟค เฟคมาตั้งแต่เด็กยันตอนนี้ แล้วโซ่ก็เชื่อมัน

 ทุกวันนี้เพราะว่ามัน จากที่เคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ตอนนี้โซ่ถึงได้เกลียดฉันเข้ากระดูกดำ และเห็นฉันเป็นศัตรู!

 SMILE END