บทที่ 1

บทที่ 1

"มีแต่พวกโง่ ๆ ลืมไปแล้วรึไงว่ามีทุกคนนี้ได้ก็เพราะใคร กรี๊ด!!"

เสียงหวีดร้องดังด้วยความเจ็บใจของหญิงสาวที่ทุ่มเทให้กับการทำงานเป็นอย่างมาก เธอก้าวเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อหวังว่าสักวันจะได้กลายเป็นดาวค้างฟ้าที่ใคร ๆ ก็ต่างพูดถึงและรู้จักกันอย่างแพร่หลาย แน่นอนว่าเธอทำสิ่งนั้นได้สำเร็จด้วยตัวของเธอเอง ไม่ว่าจะเป็นงานหนักงานเบาข้าวโพดก็ไม่เคยเกี่ยง

เธอยอมเลิกกองดึกดื่น มีเวลานอนเพียงแค่ไม่ถึงสามชั่วโมงต่อวันเพื่อไปรับงานอีเว้นท์ต่อ ทำให้บริษัทบันเทิงที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักให้กลับมารุ่งเรืองเฟื่องฟูได้ด้วยชื่อเสียงของเธอ เป็นแรงขับเคลื่อนให้ดาราหน้าใหม่เข้ามาร่วมอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันจนตอนนี้ได้เป็นบริษัทบันเทิงแนวหน้าของประเทศไทย

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องกลับมาอยู่จุดที่ไร้แสงส่อง เพราะบริษัทที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กลับไม่เคยให้ความช่วยเหลือกับข่าวเสียหายต่าง ๆ ที่เธอถูกโจมตีเลยสักครั้ง

และครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่หนักหนามากที่สุดในชีวิตของเธอ ราวกับถูกโยนลงน้ำและดิ่งจมลงก้นบึ้งเพื่อให้ใครบางคนได้ขึ้นไปเป็นดวงดาวแทนที่ของเธอ แทนที่ในสิ่งที่เธอสร้างมันไว้ทั้งหมด

ข้าวของภายในคอนโดมิเนียมหรูห้าสิบชั้นกระจัดกระจายเละเทะไม่เป็นที่เป็นทาง เพราะถูกขว้างปาเพื่อระบายความเจ็บแค้นที่เป็นดั่งไฟสุมอยู่ภายในใจ แม้มันจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นไปกว่าเดิมแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้ว่าโลกแห่งความเป็นจริงมันโหดร้ายมากกว่าในละครอีกเป็นร้อยเท่า แม้แต่คนที่ไว้ใจได้มากที่สุดยังหักหลังเพื่อแลกกับความสะใจของตัวเอง

ในเมืองหลวงที่กว้างใหญ่มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รับรู้ว่าความเหงาจับใจมันเป็นอย่างไร...

เธอโดดเดี่ยว แม้จะมีแฟนคลับเป็นล้านคนแต่ใครกันล่ะที่จะรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงว่าลึก ๆ แล้วเธอต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดนี้มากแค่ไหน

"ฮัลโหลแม่"

'โอ๊ย อีหล่า เป็นจังได๋แน แม่เบิ่งละครแล้วม่วนหลาย'

(โอ๊ย ลูกสาวเป็นยังไงบ้าง แม่ดูละครแล้วสนุกมากเลย)

"หนูสบายดี แล้วพ่อล่ะทำอะไรอยู่ ของที่ร้านขายดีไหม"

'พ่อทันได้กลับมาแต่นา ของนี่กะขายดีหลายอยู่สุมไทบ้านมันว่ามีอยู่ร้านเดียว มันค้านไปในเมือง'

(พ่อยังไม่ได้กลับมาจากนา ของก็ขายดีมากพวกชาวบ้านบอกว่ามีอยู่ร้านเดียว มันขี้เกียจเข้าไปในเมือง)

"ดีแล้วแม่"

'โทรมาหยังล่ะ บ่เฮ็ดงานติ'

(โทรมาทำไมล่ะ ไม่ทำงานเหรอ)

เธอเงียบ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

"อยากกลับบ้าน"

'อยากเมือกะเมือติละ สิได่มาซอยแม่ขายของ บ่โด่นกะสิดำนาปลูกกล้าแล้ว'

(อยากกลับก็กลับมาสิ จะได้มาช่วยแม่ขายของ ไม่นานก็จะดำนาปลูกกล้าแล้ว)

"แล้วแม่จะไม่อายชาวบ้านเหรอ"

'อายอีหยัง'

(อายอะไร)

"แม่ยังไม่เห็นข่าวเหรอ"

'โอ๊ย ข่าวนั่นติ เซา ๆ ไร้สาระ ไผว่าแม่สิใส่บักกอกมันโลด'

(โอ๊ย ข่าวนั้นเหรอ พอเลย ๆ ใครว่าแม่จะเขกมะกอกใส่มันเลย)

"แล้วแม่ไม่โกรธหนูเหรอ"

'บ่ แม่บ่เซื่อ'

(ไม่ แม่ไม่เชื่อ)

"แค่นี้หนูก็ดีใจแล้ว เดี๋ยวจะรีบกลับไปหาแม่นะ"

เมืองหลวงช่างโหดร้าย ไม่เหมือนบ้านนอกที่เธอใช้ชีวิตให้เติบโตขึ้นมาตั้งแต่เด็ก ก่อนที่เธอจะย่างก้าวเข้าวงการมายาก็เป็นเพียงแค่ลูกสาวชาวนาฐานะดีคนหนึ่งที่มีความฝันอันใหญ่โตและพ่อแม่ที่พร้อมให้กำลังสนับสนุน ทว่าตั้งแต่ที่ได้เลือกเดินในเส้นทางนี้แล้วเธอก็ไม่มีเวลาที่จะได้กลับไปหาครอบครัวเป็นระยะเวลากว่าสองปี

สิ่งที่ทำได้ในตอนที่คิดถึงพ่อแม่ก็แค่เปิดกล้องวิดีโอคลอคุยกันเท่านั้น และมันก็ไม่ได้ทำให้ความคิดถึงลดน้อยไปเลยสักนิด

จะว่าไปการถูกพักงานในครั้งนี้ก็มีเรื่องดี ๆ อยู่บ้าง ที่เธอจะได้กลับไปพักใจที่บ้านเกิด ตัดขาดจากความเจริญหูเจริญตากลับสู่ท้องนาที่โอบอ้อมไปด้วยความรัก

L.A ที่ไม่ใช่ Las Vegas แต่เป็น ร้อยเอ็ด ซิตี้!!

เสื้อผ้าราคาแพงถูกยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถึงสองใบแม้ที่เหลือจะยังคงอยู่ในห้องแต่งตัวอีกหลายคอลเลคชั่นก็ตาม ข้าวโพดไม่ได้สนใจว่าเสื้อผ้าที่เธอยัดใส่กระเป๋าไปนั้นจะเข้าไปสถานที่ที่เธอกำลังจะไปหรือเปล่า เพราะเธอถือคติที่ว่าแต่งตัวให้ตัวเองสบายใจ ไม่ได้แต่งตัวเพื่อให้ใครมาชม!

ต่อให้จะใส่ลงทุ่งนาและควายไล่ขวิดก็อาจจะเป็นเพราะว่าควายตัวนั้นอาจจะยังไม่เคยเห็นใครที่สวยขนาดนี้มาก่อนก็ได้

และมันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอจะต้องสวย โดดเด่น ออร่า มากที่สุดในหมู่บ้าน จันทร์สว่าง

เพียงแค่ความคิดก็ทำให้เธอนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ตัดเรื่องที่เพิ่งเจอออกไปได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่ต้องเก็บกลับมาคิดให้มันรกสมองไปเสียเปล่า ๆ คนสวย ๆ เลิศ ๆ อย่างเธอมีอะไรให้ทำอีกเยอะแยะ

ดีเสียอีกที่ไม่ต้องไปปั้นหน้ายิ้มให้กับสังคมวงการบันเทิง

"เรียบร้อย"

เธอพึมพำขณะที่เก็บกระเป๋าขึ้นรถสำเร็จ แม้ว่ารถซูเปอร์คาร์ของเธอจะไม่ค่อยเหมาะกับการขนย้ายของเท่าไหร่นัก แต่จะให้ทำอย่างไรได้ตั้งแต่ที่มาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวง เธอก็มีเพียงแค่รถคันเดียวเท่านั้นที่จะพอเสริมศักดิ์ศรีการเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของเธอได้

เอาไว้กลับมารับงานได้อีกเมื่อไหร่จะซื้อให้เป็นโชว์รูมเลย

ข้าวโพดกลับขึ้นมาทิ้งตัวนอนที่เตียงนุ่มราคาหลายหมื่นบาท นี่จะเป็นการสัมผัสความสบายกายครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปหาความสบายใจ แม้ว่าที่บ้านของเธอจะว่าฐานะดีที่สุดในหมู่บ้านทว่าความสะดวกสบายมันก็ยังคงน้อยกว่าภายในห้องคอนโดของเธออยู่ดี ความพร้อมบางอย่างที่เธอต้องการอาจจะลดน้อยลงไปบ้าง แต่สิ่งของทั้งหมดที่อยู่ในบ้านพ่อแม่นั้นก็เป็นเธอเองที่เลือกสรรให้ท่านอย่างดี

มันเพียงพอที่เธอจะใช้เวลาอยู่ที่นั่นได้หลายเดือนโดยที่ไม่ต้องคิดถึงห้องนอนนี้เลยด้วยซ้ำ!