บทนำ

บทนำ

Porsche Taycan ขับโฉบเฉี่ยวอย่างคล่องแคล่วบนท้องถนนของกรุงเทพในยามราตรี เสียงเครื่องยนต์ขู่คำรามราวกับกำลังประกาศความยิ่งใหญ่และราคาที่แพงหูฉี่ คนที่ได้ครอบครองรถยนต์หรูคันนี้ต้องเป็นไฮโซระดับเงินร้อยล้านเป็นอย่างต่ำ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของดาราดังระดับตัวท็อปอย่าง ข้าวโพด ธัญญารา เลยสักนิด

แค่รถคันเดียวไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงสักเส้น!

หลังจากภาพยนตร์ที่เธอได้ร่วมแสดงเป็นนางเอกถูกฉายออกตามสื่อต่าง ๆ กระแสตอบรับก็ดังเปรี้ยงปร้างราวกับฟ้าผ่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืน เพราะเคมีพระนางเข้ากันจนแฟนคลับต่างก็จับเป็นคู่จิ้น นั่นก็ตามมาด้วยผลงานโฆษณา รายการโทรทัศน์ หรือแม้กระทั่งงานโปรโมตต่าง ๆ ที่ทั้งสองต้องทำร่วมกันก็ถูกเชิญเข้ามาอย่างล้นหลาม

เรตติ้งดังกระฉูดฉุดไม่อยู่ ข้าวโพดเข้าใกล้ความฝันของเธอทุกขณะ ดวงดาวที่ส่องสว่างเพียงดวงเดียวที่จะอยู่ค้ำฟ้าแห่งวงการบันเทิงต้องเป็นเธอเท่านั้น ทุกฝีก้าวของเธอถูกเติมไปด้วยความสำเร็จที่ต้องใช้ระยะเวลายาวนานกว่าสองปีกว่าจะได้รับมันมาครอบครอง

ทว่า... ไม่น่าเชื่อเลย ว่าดวงดาวที่กำลังส่องประกายเพื่อขึ้นไปเป็นจุดสูงสุดนั้น จะถูกฉุดรั้งให้กลับมาเป็นดินได้ในระยะเวลาที่แสนจะรวดเร็ว

เพราะคืนนั้น... คืนที่เธอดันไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับคำว่า มือที่สาม

"พี่แดนคะ ข้าวโพดไม่รู้เห็นเรื่องนั้นจริง ๆ นะ ข้าวโพดแค่ไปส่งเขากลับบ้านเอง"

"พี่เข้าใจน้องข้าวโพดดีทุกอย่างเลยนะครับ แต่บอกพี่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์เท่ากับการที่น้องข้าวโพดต้องออกแถลงการณ์นะครับ"

"แถลงการณ์? อะไรกันคะ จะให้ข้าวโพดไปพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้องเนี่ยนะ"

"มันก็เพื่อตัวน้องข้าวโพดเองไม่ใช่เหรอครับ"

ราวกับถูกตบหน้ากลางงานประกาศรับรางวัล ในตอนนี้ไม่มีใครเชื่อเธอเลยสักคน แหล่งข่าวต่าง ๆ ก็เล่นงานโจมตีเธอในด้านเสีย ๆ หาย ๆ ทั้งที่มันไม่ได้เป็นความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว ต่อให้ข้าวโพดจะแถลงการณ์ต่อหน้าสื่อว่าอย่างไร มีความจริงใจในการปฏิเสธเรื่องนี้มากแค่ไหน สุดท้ายแล้วเธอก็ยังเป็นตัวร้ายในสายตาคนอื่นอยู่เหมือนเดิม

หากเธอเป็นคนที่ยอมใครง่าย ๆ ป่านนี้ก็คงจะรีบจัดแถลงการณ์โดยเร็วที่สุด ทว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้นใครร้ายมาก็ร้ายตอบ ไม่จำเป็นจะต้องปั้นหน้าทำตัวเป็นคนดีไปพูดความจริงถ้าหากไม่มีใครสนใจจะรับฟังมากขนาดนั้น

"อีกอย่างนะครับ ตอนนี้เมเปิ้ลก็เริ่มออกมาพูดถึงน้องข้าวโพดแล้วด้วย พี่กลัวว่าคนจะคิดว่าน้องข้าวโพดเป็นมือที่สามจริง ๆ นะครับ"

"เมเปิ้ล ที่สองตลอดกาลน่ะเหรอคะ" เธอแค่นหัวเราะพลางยกยิ้ม

"ไม่รู้ว่าทำไมเมเปิ้ลถึงอยากโจมตีน้องข้าวโพดมากขนาดนั้น ทั้งที่ก็น่าจะรู้ว่าไม่ใช่ความจริง"

"ก็เพราะอิจฉาที่ได้เป็นรองข้าวโพดตลอดไงคะ" หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้น "ได้ ถ้าอยากจะให้เล่นบทนางร้ายบ้าง เดี๋ยวจัดให้!"

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับแผ่นกระเบื้องเงาของทางเดินห้องรับรอง ข้าวโพดเดินทอดน่องไปยังห้องข้าง ๆ ที่เธอก็รู้ดีว่าใครอยู่ด้านในนั้น ประตูห้องถูกเปิดออกคนที่อยู่ด้านในหันมามองเธอเป็นสายตาเดียวกัน ทว่าข้าวโพดกลับสนใจเพียงแค่ดาราสาวลำดับที่สองรองจากเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

อีตัวต้นเรื่องที่กุข่าวใหญ่โตว่าเธอคือชู้ของผัวมัน!

"อ้าว พี่ข้าวโพดสวัสดีค่ะ" เมเปิ้ลยกมือไหว้รุ่นพี่ ทว่าสายตากลับมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เก็บมือไว้ไหว้แม่แกเถอะ" ข้าวโพดปัดมือรุ่นน้องอย่างไม่ไยดี ทำเอาเสียงวี้ดว้ายภายในห้องดังขึ้น

"อะไรกันคะพี่ข้าวโพด เมไปทำอะไรให้พี่โกรธเหรอคะ" สายตาอันยียวนนั้นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เกรงกลัวเธอเลยสักนิด

“แกให้ข่าวสื่อไปแบบนั้นทำไม?” ข้าวโพดกัดฟันถามออกไป

เมเปิ้ลยกยิ้มเล็กน้อยพลางกอดอกก่อนจะกลอกตาไปมา

“อืม… ก็พี่ข้าวโพดไปส่งแฟนเมดึก ๆ ดื่น ๆ จะให้เมคิดว่าเป็นคนอื่นได้ยังไงล่ะคะ ถ้าไม่ใช่พี่แล้วจะเป็นใคร…“

”อีบ้า! คนทำงานด้วยกันก็ต้องมีน้ำใจบ้างสิ แฟนแกขอให้ฉันไปส่งเองด้วยซ้ำ“ ข้าวโพดเท้าเอวก่นด่าฉอด ๆ

“แล้วจะแน่ใจได้ยังไงล่ะคะว่าแค่นั้น ตลอดระยะเวลาที่แฟนเมเปลี่ยนก็มีพี่เข้ามาวุ่นวายอยู่คนเดียวนี่นา“

มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ความอดทนสลายหายไปชั่วพริบตาที่ข้าวโพดพยายามอดทนมาตลอด เธอสืบเท้าเข้าไปใกล้เมเปิ้ลจนอีกฝ่ายแทบไม่มีทางหนี

สายตาแข็งกร้าวด้วยความโกรธจัดแพร่รัศมีความน่ากลัวเสียจนผู้คนภายในห้องต่างขนลุก

”ความคิดต่ำ ๆ ของพวกขี้อิจฉานี่มันสั่งสอนกันไม่ได้จริง ๆ สินะ“

”ใครอิจฉาพี่? คิดไปเองรึเปล่า“ เมเปิ้ลกระตุกยิ้ม

”แกฉันว่าฉันไม่รู้เหรอว่าที่ผ่านมาแกอิจฉาฉันตลอดเพราะแกมันก็เป็นได้แค่นางรอง ไม่ว่าจะทำอะไรก็เทียบเท่าฉันไม่ได้สักที ไม่มีบุญวาสนาพอที่จะได้เล่นเป็นนางเอกประกบคู่กับแฟนตัวเอง!“

เมเปิ้ลได้ยินคำพูดเหยียดหยามที่กระทบจิตใจเข้าอย่างจังก็ถึงกับเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ เธอพลั้งมือผลักข้าวโพดอย่างเต็มแรงจนนางเอกเบอร์หนึ่งล้มลงไปกับพื้นที่เย็นเยือก ก่อนที่ร่างของเมเปิ้ลจะขึ้นคร่อมมาล็อกตัวข้าวโพดเอาไว้

“ก็ถ้าฉันไม่รีบกำจัดคนอย่างแก ความฝันของฉันก็ไม่ถึงเป้าหมายสักที!“ เมเปิ้ลพูดความจริงออกมาในที่สุด ทุกคนภายในห้องรับรู้โดยทั่วกัน

ทว่าช่างตลกร้ายเสียจริง ที่คนเหล่านั้นเป็นพวกที่อยู่ข้างเมเปิ้ลทั้งหมด

เธอมีเพียงแค่พี่แดนผู้จัดการส่วนตัวเพียงเท่านั้น แต่กระนั้นผู้จัดการที่น่าไว้ใจกลับไม่ให้ความช่วยเหลือเธอจากการโดนทำร้ายเลยสักนิด

เขาปล่อยให้เธอถูกเมเปิ้ลข่มเหงทั้งที่เธอไม่ได้เป็นฝ่ายกระทำก่อน

“หึ! ถ้าเรื่องนี้ถึงหูสื่อ แกไม่รอดแน่“ ข้าวโพดกดเสียงต่ำ

”เหรอคะ แต่ใครกันแน่นะที่ต้องหมดอนาคตในวงการ“ เมเปิ้ลกดข้อมือข้าวโพดหนักขึ้น ”เตรียมตัวเป็นดาราตกกระป๋องเพราะเรื่องแย่งผัวชาวบ้านได้เลย“

มือเรียวตบฉาดเข้าทีใบหน้าสวยคมของข้าวโพดอย่างแรง สมองเธอขาวโพลน หูวิ๊งจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นช่างแต่งหน้าของเมเปิ้ลกำลังยกโทรศัพท์มือถึงขึ้นมาถ่ายขณะที่อีกฝ่ายพลิกตัวเธอให้ขึ้นคร่อม ความมึนงงยังไม่หายดีเมเปิ้ลก็กระชากมือของเธอให้ตบไปที่ใบหน้าเพื่อทำให้ตัวเองเหมือนเป็นฝ่ายถูกกระทำ

เสียงวี้ดว้ายไม่มีท่าทีจะเบาลง ไม่ต่างจากการกระทำของเมเปิ้ลที่ยังคงยัดเยียดความผิดให้กับเธอโดยการเป็นคนควบคุมแรงทั้งหมดในตอนที่ข้าวโพดไร้สติจากการถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง

"โอ๊ย... พี่ข้าวโพด เมยอมแล้วค่ะ อย่าทำเมเลยนะคะ โอ๊ย..." เมเปิ้ลร้องเสียงดังเพื่อให้เสียงของเธอเด่นชัดที่สุดในคลิปวิดีโอที่ช่างแต่งหน้ากำลังถ่ายอยู่

"นี่! เป็นบ้ารึยังไง ปล่อยฉันนะ" ข้าวโพดพยายามเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้น ทว่าเมเปิ้ลกลับจับข้อมือของเธอไว้แน่น

"พี่ข้าวโพดทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะ พี่มาที่หลังแล้วยังจะมาทำร้ายเมอีกเหรอ อึก..."

เมเปิ้ลส่งเสียงร้องไห้น่าสงสาร เธอใช้ทักษะการแสดงได้คุ้มค่ามากกว่าตอนที่ต้องถ่ายทำจริง ๆ เสียอีก

นังงูพิษตัวนี้ท่าจะฤทธิ์เยอะเกินไปแล้วสินะ แบบนี้แม่ต้องตบสั่งสอนให้หลาบจำว่าของจริงมันเป็นอย่างไร!

"ตอแหลนักใช่ไหม ได้! เจอของจริงหน่อยเป็นไง"

เพี๊ยะ!!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะข้าวโพด!"

เสียงตบดังสนั่นลั่นห้องเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ท่านประธานค่ายรีบกรูเข้ามาระงับสงครามขนาดย่อมเอาไว้ แม้มันจะไม่ทันการอะไรแล้วแต่อย่างน้อยท่านก็ได้เห็นกับเนื้อตาตัวเองว่าใครกำลังทำร้ายใคร

และเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกให้ประธานค่ายเข้ามาเจอในตอนที่ข้าวโพดกำลังเป็นตัวร้ายพอดี ช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะเสียจริงเลยนะ!

"คะ คุณลีช่วยเมด้วยนะคะ ฮือ..."

"โอ๊ย ปีนี้จะเอารางวัลอะไรดีล่ะ ตอแหลยอดเยี่ยมเลยเป็นไง?" ข้าวโพดชี้หน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้ไปหลบอยู่ด้านหลังท่านประธาน

"ข้าวโพด พอได้แล้วนะ" ท่านประธานลอบถอนหายใจ "ข่าวเสียหายของเธอก็เยอะมากอยู่แล้ว จะสร้างปัญหาเพิ่มไปอีกทำไม"

ข้าวโพดนิ่งชะงัก ไม่คิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นคนแย่ในสายตาของคนที่ควรจะเห็นค่าเธอมากที่สุด ที่บริษัทบันเทิงนี้เติบโตขึ้นมาแซงหน้าบริษัทอื่น ๆ ได้ก็เพราะเธอที่ทำงานถวายหัว พอถึงยามคับขันเดือดร้อนก็มองผ่านกันไปได้ง่ายดายขนาดนี้เลยเชียว

เลิศเลยล่ะ!!

"ปัญหาคือมันต่างหากค่ะ ใส่ความเรื่องชู้สาวยังไม่พอ นี่จะเล่นเรื่องทำร้ายร่างกายกันอีกใช่ไหม"

"น้องข้าวโพด อย่าเถียงท่านสิคะ" พี่แดนเข้ามาปราม

"พี่ก็อีกคน รู้เห็นว่าเรื่องทั้งหมดเป็นยังไงแต่ก็ไม่คิดจะช่วยกันพูด เป็นอะไรกันไปหมดคะ"

เธอโวยวายราวกับคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เดือดดาลจนเลือดแทบจะขึ้นหน้าอยู่แล้วแต่ก็ยังกลายเป็นคนผิดและเป็นที่ไม่น่าพอใจของท่านประธานกับการกระทำที่ดูไร้ความคิดของเธอ

"ข้าวโพด ผมไม่อยากให้มีปัญหาไปมากกว่านี้ เอาเป็นว่าเรื่องนี้เราจะรู้กันแค่ตรงนี้ก็พอ" เขาจ้องใบหน้าเธออย่างจริงจัง "แต่คุณก็รู้ว่าทำงานกับผมก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"

"อะไรคะ?" เธอเชิดหน้าถามอย่างไม่เกรงกลัว

"ผมขอสั่งพักงานของคุณจนกว่าข่าวลือทั้งหมดจะหายไป" คำสั่งของท่านประธานถือเป็นเด็ดขาด ทุกคนในที่นี้คัดค้านอะไรไม่ได้

แม้แต่ข้าวโพดที่เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของที่นี่ก็ตาม!

"เดี๋ยวนะคะ แต่ว่า..."

"มีผลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าหากยังมีข้อสงสัยอยู่อีกผมคงต้องขอยกเลิกสัญญา"

WHAT THE FXXX!!!