All Chapters of Peat Dote วิศวะหลงรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ยังถามไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากแดงคล้ำกดแนบลงมาเสียก่อน ไม่ปล่อยให้น้ำหวานในมือของฉันตกพื้นด้วยซ้ำเฮียพีทดึงแก้วน้ำไปถือเอาไว้ ส่วนอีกมือบีบปลายคางฉันให้เชิดหน้ารับจูบเขาด้วยความเต็มใจ เรียวแขนที่ทิ้งลงข้างตัวค่อยๆ วางทาบทับบนแผงอกแกร่งจากนั้นก็สอดขึ้นโอบกอดรอบลำคอ เปิดปากให้เฮียพีทได้เข้ามาตักตวงความหวานจากโพรงปาก ยามที่เรียวลิ้นของเราสองคนกวัดเกี่ยวกันไปมา สร้างความวาบไหวให้เฮียพีทขยับกายเข้ามาแนบชิดกับฉันเฮียพีทค่อยๆ ถอนจูบออกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ส่วนฉันก็เหลือบตามองเขาที่หอบหายใจหนักไม่ต่างกันเลยสักนิด จึงหันมองซ้ายแลขวาก็พบว่าไม่มีใครเห็นว่าเราสองคนทำเรื่องอะไรที่ไม่สมควรทำ เมื่อเฮียพีทเห็นว่าฉันหายใจเป็นปกติก็หวังจะโน้มใบหน้ามาจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันใช้มือดันริมฝีปากแดงคล้ำเอาไว้“พอแล้วค่ะ” ฉันตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก “เฮียพูดจาไม่ดีเลยนะคะ”“จะให้เฮียพูดจาดีกับคนที่เข้ามาจีบเมียตัวเองเหรอ หวานคิดได้ไง”“พี่เขาก็แค่ไม่รู้ว่าหวานมีเฮีย หวานกำลังจะบอกเขาแล้ว เฮียมาถึงก็โวยใส่เลย”“ไม่มา หวานจะบอกมันเหรอว่าหวานคบกับเฮียแล้ว” เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “หืม”

วิศวะหลงรัก EP25: ความเมาเป็นเหตุสังเกตได้ :สนามแข่งรถพัทยาและสถานที่ที่เฮียพีทพาฉันมาด้วยคือพัทยาในยามค่ำคืนที่สวยงามไปทั่วทั้งเมือง หากแต่ว่าเฮียไม่ได้พาฉันมานั่งรถกินลมหรือชมวิว หากแต่ว่าเขาพาฉันมายังสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงเชียร์จากผู้คนและเสียงของรถที่แข่งกันอย่างดุเดือด เหมือนที่เคยเห็นในทีวีอยู่บ่อยครั้ง“พีท!”ท่ามกลางเสียงที่ดังจนฉันต้องยกมือปิดหู มืออีกข้างเฮียพีทก็คือจับมือเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเพื่อพาฉันไปถึงจุดหมาย เห็นว่าคนที่ลุกขึ้นยืนโบกมือไปมาเป็นใครฉันก็ฉีกยิ้มกว้างทันที“พี่วาด”“พาน้ำหวานมาด้วยเหรอเนี่ย” บนอัฒจันทร์เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังนั่งคุยหรือนั่งดื่มกันอย่างคึกคัก พี่วาดดาวยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาสุดเซ็กซี่สวมช้อปสีแดงเลือดหมูทับอีกที เอาจริงสาววิศวะแอบสวยและเท่ในเวลาเดียวกันเลยนะเนี่ย ฉันเคยมีความคิดอยากเข้าวิศวะ แต่คิดว่าคงไม่เหมาะกับตัวเองสักเท่าไหร่ก็เลยมาลงเอยคณะบริหารแทน “นั่งก่อนๆ”“ไอ้ฟินน์ล่ะ”“นู้น” พี่วาดดาวพยักเพยิดหน้าไปยังด้านข้างสนามเห็นพี่ฟินน์กำลังยืนคุยกับใครอยู่ตรงรถที่กำลังจะแข่งขัน “โทรตามนายให้ไปดูรถให้มั้ง”“วุ่นวายชะมัด” เฮียพีทยกมือเกาเ

วิศวะหลงรัก EP26: Dote = ? :เอาจริงรับมือน้ำหวานตอนเมายากสุดๆ หากแต่ว่าอีกใจก็อยาก... ให้เมาทุกวันหากเป็นไปไม่ได้ มันก็แค่ความคิด ผมจะปล่อยให้น้ำหวานเมาทุกวันแบบไม่มีสติแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะปล่อยให้เธอกินเหล้าจนไม่มีสติ ถือว่าผิดพลาดและทำให้ได้รู้ว่าน้ำหวานไม่ควรแตะเหล้า นอกจากแตะไวน์ที่มีแอลกอฮอล์เพียงน้อยนิดเท่านั้นผมพาน้ำหวานลุกขึ้นจากอ่างกุชชี่ พาขึ้นมาล้างตัวด้วยน้ำเย็นจนร่างกายสะอาดก็อุ้มเธอมานอนบนเตียง โดยผมนั่งคุกเข่าจับเรียวขาเธอขึ้นมาช้อนมือลงปลายเท้าพนมจูบขึ้นมาเรื่อยๆ โดยมองคนตัวเล็กที่เปลือยเปล่าผิวขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนมขลับกับผ้าปูสีดำโดดเด่นไปด้วยการกอดตุ๊กตาปลาฉลาม ไม่ต้องบอกว่าน้ำหวานต้องทำยังไง เธอตั้งฉากเรียวขาให้อ้าออกกว้างเมื่อใบหน้าของผมจดจ่อไปยังโพรงอ่อนหวาน เพียงแค่ใช้ปลายลิ้นกวาดเลียตามรอยแยก ธารน้ำใสก็ไหลเยิ้มออกมาเชิญชวนให้ผมดื่มกินอย่างหิวกระหาย มือสองข้างก็บีบขยำก้อนเนื้อทั้งสองข้างไปด้วย“อื้ม... สะ เสียวจัง”มือซ้ายของน้ำหวานสอดเข้าเรือนผมสีดำสนิทจิกทึ้งเบาๆ เมื่อผมทั้งเลียและดูดเพื่อเปิดทางให้น้ำหวานได้ผ่อนคลาย ท

วิศวะหลงรัก EP27: เรื่องบังเอิญ :กว่าจะขับรถเข้ามาในตัวเมืองได้ก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม ผมลอบมองหน้าจอมือถือที่บ่งบอกเวลาตอนนี้ดูเหมือนจะเลยเวลาที่บอกกับน้ำหวานไป หากแต่ว่าก่อนหน้านั้นไอ้ฟินน์ส่งข้อความมาและส่งรูปมาว่าอยู่กับน้ำหวานที่ห้องของผม โดยถ่ายน้ำหวานกับวาดดาวกำลังนั่งกินพิซซ่าเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน บอกว่า ‘รีบกลับนะ ไม่งั้นกูไม่เหลือไว้ให้มึงแดกนะเฮีย’“ช้าเพราะป้าจริงๆ นะเฮีย”“เออ”“อะไรคือรั้งเฮียไว้ตั้งนานสองนาน” ไอ้บาสเอาศอกยันกับขอบกระจกเมื่อผมขับรถลากวิ่งอยู่บนเส้นทางท้องถนนที่มีรถสัญจรไปมาไม่ขาดสาย “เห็นคนหล่อไม่ได้เลย ต้องชวนคุย ดีนะไม่ชวนค้างที่บ้านด้วย”“ช่างเขาเถอะ” ดูเหมือนลูกค้าท่านนี้จะชอบคุยและอยากจะให้ลูกสาวของป้ามาจีบผมเนี่ยล่ะ แล้วลูกสาวท่านก็คืออายุอานามเข้าเลขสี่แล้ว อีกไม่กี่ปีคงอายุเท่าแม่ผมคิดดูว่าทำไมไอ้บาสถึงได้บ่นยับ “กูก็บอกป้าไปแล้วไงว่ามีเมียแล้ว”“ขืนเฮียไม่บอกว่ามีพี่น้ำหวาน ป้าแกคงไม่ปล่อยให้เฮียกับผมกลับถึงอู่แน่ๆ”ผมหัวเราะในลำคอขณะที่จิตใจของผมจดจ่อไปหาน้ำหวานแล้ว อยากกลับห้อง อยากกอด อยากจูบและอยากบอกน้ำหวานเกี่ยวกับคำว่า Dote อยากเห็นปฏิกิ

(“วันนี้หวานมีดินเนอร์กับแม่ค่ะ”)“อือ”(“เสียงดูไม่ดีเลยนะคะ ไม่อยากให้หวานไปเหรอ”)“เฮียพูดแบบนั้นได้ไหมล่ะ เฮียไม่อยากดูงี่เง่าในสายตาของเมีย” ผมตอบปลายสายขณะที่ยืนซ่อมรถไปด้วย มือถือก็ถือคุยกับน้ำหวานไปด้วย หลังจากที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกันจนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ผ่านมาสามวันได้มั้งน้ำหวานก็ไม่ได้มานอนค้างกับผมมีเพียงเสื้อผ้าบางชุดที่น้ำหวานยอมเอามาไว้ที่ห้อง อีกอย่างเจอกันก็ตอนไปเรียนที่มหาลัย แถมวันนี้ผมก็ต้องรู้สึกน้อยใจอีกที่น้ำหวานบอกว่าจะไปกินข้าวกับผู้เป็นมารดา “แต่งตัวไปดินเนอร์ยังไง ส่งรูปมาให้เฮียดูด้วย”(“รู้แล้วค่ะ”)“อย่าสวยมาก” ผมเค้นเสียงแข็ง “หึง”(“หึงอะไรคะ หวานไปกับแม่นะ”)“ไปกับแม่ก็ใช่ว่าผู้ชายคนอื่นจะไม่มองเมียเฮีย” น้ำหวานหัวเราะคิกคักคิดว่าเป็นเรื่องตลกหรือไงกัน ทำให้ผัวหึงเนี่ย ผมถอนหายใจและโยนไขควงลงกล่องเก็บอุปกรณ์ “ดื่มไวน์แค่สองแก้วพอ เหล้าห้ามนะ”(“หวานรู้ตัวเองค่ะ เฮียไม่ต้องเป็นห่วง”)“โอเค เฮียทำงานก่อน วันนี้ไอ้ฟินน์น่าจะชวนไปดื่ม”(“เฮียนั่นแหละที่อย่าเมา”)“เฮียไม่ใช่หวานนะที่เมาจนเพี้ยน ขอให้ผัวกระแทกทั้งคืน”(“เฮียพีท! หวานไม่คุยด้วยแล้ว”) ได้ที