All Chapters of ร่ายรักเหนือผืนทราย : Chapter 11 - Chapter 20

ปัง!!! เคร้ง...เสียงตบโต๊ะดังขึ้น ต่อมาก็เป็นเสียงคำรามลั่นอย่างขัดใจและกวาดสิ่งของลงจากโต๊ะเพื่อระบายโทสะ จากนั้นก็ตามด้วยเสียงข้าวของกระทบพื้นแตกกระจัดกระจายไปทั่วห้อง องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหน้ายังอยู่ในท่าทีนิ่งสงบ ต่างจากหญิงสาวสองคนที่ต้องเข้าไปรับใช้ เธออยู่ในอาการหวาดหวั่นสบตามองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับโทสะของเจ้านายอย่างไร ถึงจะรักษาชีวิตตนเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ชีวิตนางรับใช้แขวนอยู่บนเส้นด้าย ยามสุขสมก็ประทานรางวัล ยามที่โกรธเกรี้ยวก็สามารถเอาชีวิตพวกนางได้เพียงคำพูดเดียว ยามที่รัชทายาทกำลังมีโทสะใครก็ไม่กล้าที่จะเสนอตัวเข้าไปขวางอารมณ์ดั่งพายุของเขา ภายนอกที่เห็นว่าอ่อนโยนนั่นเป็นเพียงเหรียญด้านสว่างที่ต้องการให้ผู้อื่นเห็น เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็คงเพราะพระราชสาส์นสุดท้ายขององค์อุซามุสหากยึดตามหลักประเพณีทันทีที่กษัตริย์สวรรคตหรือสละบัลลังก์ เพื่อไม่ให้ตำแหน่งประมุขนั้นเว้นว่าง เกิดความระส่ำระสายจนประชาชนเสียขวัญ รัชทายาทสามารถขึ้นครองบัลลังก์นั้นต่อได้อย่างถูกต้องในทันที แล้วจึงจัดให้มีการรับตำแหน่งในภายหลังเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ หากแต่ครั้งนี้ไม่เป็นเช่นนั

บรรยากาศมื้อเย็นเป็นไปอย่างราบเรียบ ทุกคนต่างร่วมยินดีกับงานแต่งของทั้งคู่ มีเพียงซารอที่ร้อนรุ่มกลุ้มใจ ยิ่งได้รู้จากมารดาว่าบิดาคิดอ่านอย่างไร เธอเป็นตัวแทนของซีรีนมานับสิบปี ต้องแต่งงานไปที่แสนกันดารและแห้งแล้ง ทั้งที่ควรจะเป็นซีรีน แต่เจ้าสาวของรัชทายาทต่างหากที่ควรเป็นของเธอ หลังมื้ออาหารขนมพื้นเมืองสีสันสวยงามถูกนำเข้ามา อันวารมองด้วยสายตานิ่งเพราะรู้จักมันดี ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่อะไร “เจ้าชาย นี่คือขนมที่น้องสาวของซารอทำเองค่ะ ซารอจำได้ว่าเจ้าชายชอบจึงขอให้น้องทำให้”“แล้วทำไมเธอไม่ทำเอง” อันวารมองขนมที่คุ้นตา นึกย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน เขาเคยได้รับขนมชนิดนี้จากซารออยู่บ่อยครั้ง“ขนมนี้ซารอก็ทำเป็นค่ะ แต่ฝีมือซารอไม่สู้น้องสาว ยอมขายหน้าให้น้องทำเพราะอยากให้เจ้าชายได้กินของที่อร่อยที่สุด”วาจาอ่อนหวาน กิริยาอ่อนโยนเหมือนตอนที่กำลังทำแผลให้ฟาฮัดเมื่อครั้งที่ได้พบกันครั้งแรกไม่มีผิด อันวารยกยิ้มมุมปากเบา ๆ เขาต้องการอำนาจของครอบครัวเธอ จึงต้องการทวงสัญญาหมั้นและปรารถนาให้เธอไปเป็นชายาของเขาตามสัญญาหมั้นหมายเดิม“ขอบใจ”“ซารอยินดีค่ะ”“ต่อไปฉันจะพยายามดีกับเธอให้มาก ชดเชยให้เธอ”“ข

อันวารลืมตาขึ้นมาในห้องที่มืดสนิท เขาพยายามตั้งสติมองฝ่าความมืดไปโดยรอบ ร่างกายของอันวารกำลังเปลี่ยนไป รู้สึกร้อนและปวดหนึบไปทั้งร่างกาย และมีบางอย่างกำลังขยับตัวอยู่ข้าง ๆ สติสัมปชัญญะของเขาเรียกได้ว่ามีน้อยนิดจนแทบเลือนราง หลงลืมทุกอย่างแม้แต่ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน “อื้ออออ” เสียงครางเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมใครสักคนที่บดเบียดเข้าหาเขา ร่างกายที่รุ่มร้อนเป็นทุนเดิมถูกกระตุ้น สติของอันวารขาดสะบั้นโดยง่ายเพราะฤทธิ์ของบางสิ่งที่เข้าสู่ร่างกายของเขาโดยไม่รู้ตัว “ร้อน...ร้อนจังเลยค่ะ”“ใช่ร้อน ฉันก็ร้อน”ซีรีนบิดกายอย่างเร่าร้อน มือน้อย ๆ ดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเอง และถอดออกทีละชิ้น ๆ จนสุดท้ายเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า อันวารก็เช่นกัน ทั้งคู่บดเบียดแนบชิดไปมา ทุกอย่างถูกนำพาให้เป็นไปด้วยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจูบซีรีน เธอเองตอบรับอย่างเก้กัง ทั้งยังบดเบียดร่างกายเนินอกอิ่มเข้าหาแผ่นอกกว้างของอันวาร เธออยากให้เขาแตะต้องไปทุกสัดส่วน เร่าร้อนทั้งที่ไม่เคยผ่านสมรภูมิเช่นนี้มาก่อน “อ่าาาา ฉันต้องการกลืนกินมัน”“ได้ค่ะ...ช่วยทำให้ฉันคลายร้อนทีนะคะ ช่วยฉันด้วยค่ะ ทำยังไงก็ได้ใ

อันวารต้องรีบลงมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเลือกซารอ แม้ในใจจะนึกถึงใบหน้าซีดเซียวนั้นอยู่ก็ตาม ซารอยังคงร่ำร้องไม่หยุด น้ำตาของเธอหลั่งไหลยิ่งกว่าสายน้ำหลากหลังเกิดปรากฏการณ์ฝนตกในทะเลทราย ยิ่งเห็นอันวารยิ่งกังวล เขาเสนอสิ่งที่เอ่ยกับซีรีนเมื่อครู่ให้ซารอ เธอยังจะได้เป็นอันดับหนึ่ง หรือไม่ปรารถนาจะให้ซีรีนเข้าสู่บ้านที่เขาอยู่ อันวารก็ยอมที่จะจัดหาให้ซีรีนด้านนอก แต่ไม่ว่าอะไรซารอก็ไม่ยอม และไม่นานคนของราชวงศ์ก็มาเยือน และได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไรซารอก็ไม่ปรารถนาจะแต่งงานกับอันวาร ไม่ว่าจะเป็นอันดับที่เท่าไรก็ตาม“ซารอไม่ปรารถนาใช้สามีคนเดียวกันกับน้องสาว” ซีรีนเดินลงมาช้า ๆ เพราะเจ็บระบมไปทั้งตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดเผยใบหน้าให้ผู้อื่นได้เห็น ทุกคนต่างตกตะลึงในความงามจนลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปชั่วขณะ งดงามเสียจนบางคนแอบคิดในใจว่าหากซีรีนเปิดเผยใบหน้าให้คนอื่นได้เห็นจริง ๆ ซารอก็ยังเทียบไม่ติด ซีรีนคุกเข่าลงต่อหน้าซารอด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอถูกผลักอย่างแรงจนล้มลง พี่สาวของเธอมีมือของพ่อแม่กอดปลอบ แต่ซีรีนที่ล้มลงต้องฝืนกายลุกขึ้นด้วยตนเอง “เธอทำกับพี่ได้ยังไง!!!

หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง ซีรีนก็เก็บตัวอยู่ภายในห้องไม่ออกไปพบเจอใครตลอดทั้งวัน มีเพียงอามีนเท่านั้นที่เธอยอมเปิดประตูห้องให้เข้ามา ซีรีนมองเตียงนอนของตัวเอง คราบหลักฐานของบทรักนั้นยังอยู่ ความรู้สึกกดดันถาโถมเข้ามาจนซีรีนรู้สึกคลื่นไส้ ยิ่งมองยิ่งเจ็บปวด แต่เมื่อพยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเรื่องราวต่าง ๆ เริ่มต้นจากตรงไหนแล้วเป็นมาอย่างไร หากไม่มีร่องรอยเหล่านี้หลงเหลือไว้บนเตียงและอาการเจ็บระบมไปทั้งร่างกายซีรีนก็คงไม่เชื่อ “คุณหนู” อามีนสงสารซีรีนจับใจ หากแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้มากไปกว่านี้ ทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งเหล่านั้นไม่มีทางจะเป็นของคุณหนูเธอเป็นอันขาด“ฉันไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อแล้วอามีน ฉันสงสารพี่ซารอมาก ฉันมันแย่มาก ๆ แต่ในดูบีอาแห่งนี้ฉันก็ไม่มีที่อื่นให้ไป”“แต่คุณหนูเป็นชายาของเจ้าชายอันวารไปแล้วนะคะ อย่างไรตามประเพณีคุณหนูก็ต้องติดตามสามี”“อามีนเชื่อไหมว่าฉันไม่ได้ทำ”“อามีนเชื่อคุณหนูค่ะ คุณหนูของอามีนไม่ใช่คนแบบนั้น” อามีนกอดซีรีนแน่น จนปัญญาด้วยกำลังตนเองไม่อาจช่วยเหลือเธอได้ จึงได้แต่ร้องไห้ไปพร้อมกับซีรีน“ฉันจะไปเมืองไทย ฉันจะกลับไปหาคุณยาย ไปอยู่กับท่านที่นั่น”