8

แล้วเหตุใด เหตุใดกุ้ยไป๋หลานซึ่งกำลังยืนเถียงคำไม่ตกฟากอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้กลับไม่เหมือนกุ้ยไป๋หลานคนเดิมเล่า? นางเพ่งสายตามั่นคงจ้องมองมาทางเขาโดยไม่คิดหลบหลีก หนำซ้ำคำพูดคำจานั้นไซร้ช่างเฉียบคมแฝงรอยเหน็บแนมลึกซึ้งคล้ายกับคนที่รู้หนังสือ อ่านตำราในหออักษรมาพอสมควร

เนื้อแท้แล้วนางเป็นคนเช่นใดกันแน่?

"ถ้าหากมันไม่เป็นความจริงอย่างที่ข้าว่า ข้าก็ขอให้ท่านแม่ทัพได้โปรดพิจารณาไต่สวนโทษตามความถูกต้องด้วยเถิดเจ้าค่ะ" กุ้ยไป๋หลานลอบอมยิ้มเล็กน้อยอย่างนึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่นางได้รับกลับมาจากเล่อหยางหลง

ไม่เสียแรงในระหว่างเดินที่นางทำอืดอาดเชื่องช้าประวิงเวลาเพื่อใช้สมองอันชาญฉลาดขบคิดแผนการกลวิธีเอาตัวรอดจากบุรุษไร้เหตุผลผู้นี้ ซึ่งดูท่าตอนนี้ขาของนางก้าวเหยียบคำว่า 'สำเร็จ!' ไปเกือบครึ่งค่อนตัวแล้ว

จริงอยู่ที่ "เล่อหยางหลง" นั้นขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ โหดเหี้ยมอำมหิต เหนือกว่าผู้ใดในแผ่นดิน แม้นโจรปล้นราคะยังคงต้องยอมสยบแทบเท้ากราบไหว้นับถือเขาว่าเป็นปรมาจารย์ด้านความชั่วช้าสามานย์ แต่จะสู้นางที่เคยถือเล่มนิยายซึ่งเขียนบันทึกเรื่องราวอุปลักษณ์นิสัยใจคอ ตีแผ่จุดแข็ง จุดอ่อนของเขาจวบจนจะจบบริบูรณ์ได้อย่างไรเล่า? ถึงแม้นนางยังอ่านไม่ถึงครึ่งเรื่องก็เถอะ ทว่า! ก็พอเดาทางจับต้นชนปลายได้ เผลอ ๆ เขาน่ะเด่นกว่าบทพระเอกที่เล่อเยี่ยนเฉินได้รับอีกต่างหาก

"แล้วเหตุใดข้าต้องฟังเจ้าด้วยเล่า? เหอะ" แม่ทัพใหญ่เล่อหยางหลงนึกขัน ก่อนจะยกสองขาขึ้นมาวางพาดบนโต๊ะแล้วใช้สายตาเจ้าเล่ห์ยียวนกวนประสาทจ้องมองสตรีร่างบางอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า "กุ้ยไป๋หลานเอ๋ย เจ้าใช้มันสมองส่วนใดคิดหรือถึงได้กล้าพูดจาต่อรองกับข้า อ้อ! ข้าลืมไป เจ้ามันสตรีไม่มีสมอง!"

ไยบุรุษตัวร้ายในนิยายจีนโบราณต้องฝีปากจัดจ้านเช่นสตรีถึงเพียงนี้กัน!

"เถียงไม่ออกใช่หรือไม่ว่าสิ่งที่ข้าพูดหาใช่เรื่องจริง เพราะหากเจ้ามิโง่เขลาเบาปัญญา ใช้มันสมองอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในหัวของเจ้าขบคิดสักนิดก่อนจะยินยอมดื่มน้ำชาจากศัตรู"

ข้อเท็จจริงนี้หมูหวานที่อยู่ในร่างกุ้ยไป๋หลานเองก็เห็นด้วยกับเขาอย่างไม่สามารถคัดค้านหรือกอบกู้ชื่อเสียงนางเอกนิยายเรื่องนี้ได้...หาแปลกใจไม่ไยบุรุษฝีปากจัดจ้านผู้นี้ถึงชอบด่าทอว่านางโง่เขลา ไร้สมอง สิ้นคิดนัก ก็ทั้ง ๆ ที่โดนแม่นางหลินฟางเหนียนว่าที่คู่หมั้นคู่หมายนั่นกลั่นแกล้ง หาหนทางกำจัดนางด้วยกลวิธีสารพัดเพื่อถีบหัวส่งเสี้ยนหนามตำใจออกไปให้พ้นทางรักระหว่างตนและพ่อพระเอกหูเบาอย่างเล่อเยี่ยนเฉินมาโดยตลอด

แต่เหตุใดกันนะ เหตุใด! ตอนนั้นนางเสียสติไปจริงอย่างที่เล่อหยางหลงว่าหรือ ยามที่หลินฟางเหนียนยื่นน้ำชาให้พร้อมพูดเพียงประโยคสองประโยค นางเอกผู้แสนดี วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ดันหน้าโง่เชื่อรับมาดื่มจนหมดจอก!

นี่เช่นไรล่ะ ผลของความโง่งม แสนดีเกินไปของกุ้ยไป๋หลานเจ้าของร่างนี้! จากกำลังจะได้เป็นฮูหยินเอกแม่ทัพแล้วแท้ ๆ ดันต้องมาตกอยู่ในสภาพสาวรับใช้จวนตัวร้ายเสียอย่างนั้น

"เจ้าค่ะ ไป๋หลานคนนี้สำเนียงตัวดีเจ้าค่ะว่าไป๋หลานชั่งโง่เงาสิ้นคิดนัก หาได้มีความรู้อันชาญฉลาดเทียบเท่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เยี่ยงท่านไม่ แต่ข้าก็คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการไต่สวนโทษในวันนี้ข้าจะได้รับความเที่ยงตรงจากผู้ผดุงความยุติธรรมของบ้านเมืองเช่นท่านนะเจ้าคะ" นางค่อย ๆ แหงนหน้าขึ้นมาชะม้อยชะม้ายชายตาเหลือบมองท่านตัวร้ายเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวโน้มลงไปคล้ายท่าสะพานโค้งแล้วเหยียดยืดแขนเรียวบางตวัดขึ้นมาจรดหน้าผากเพื่อประกอบท่าทางให้ดูเล่นใหญ่สมใจเขา

"ข้าเชื่อเจ้าค่ะ ว่าคนผู้ใดที่มีสติสัมปัญชัญญะและพรั่งพร้อมด้วยสมองอันชาญฉลาดปราดเปรื่องได้รับการสั่งสอนอบรมปลูกฝังมาเป็นอย่างดีสมฐานะแม่ทัพแห่งแคว้นเช่นทางย่อมต้องพิจารณาตัดสินโทษด้วยการให้ความยุติธรรมกับทุกฝ่ายแม้นสตรีผู้นั้นจะเป็นคนที่ตนชังน้ำหน้า มีอคติส่วนตัวใช่หรือไม่เจ้าคะ? เอ๊ะ! หรือว่าท่านมีนิสัยตรงกันข้ามกับผู้มีปัญญาอย่างที่ข้ากล่าวเมื่อครู่"

ยิ่งได้เห็นนางลอยหน้าลอยตา ยอกย้อนกวนประสาท ซ้ำร้ายยังหลอกด่าเขาผ่านถ้อยคำพูดจนรู้สึกเจ็บแสบนั่นยิ่งทำให้เล่อหยางรู้สึกเหมือนตนกำลังโดนสตรีไร้เกียรตินางนี้เหยียบหน้า!

จากที่เคยเชิดหน้า ชูคออย่างผู้เหนือกว่าด้วยปรามาสกุ้ยไป๋หลานอยู่ในใจว่า โดนเขาส่อเสียดแทงใจดำถึงเพียงนี้แม่นางตัวดีคงยอมสงบปากสงบคำ พร้อมปล่อยบ่อน้ำตาตื้นเขินไหลทะลักอาบสองพวงแก้มเยี่ยงวิสัยสตรีเป็นแน่! ทว่าทุกอย่างกลับผิดคาด นางทำให้เขาหน้าแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี!

"เจ้า!!! เจ้ามัน!!!" เล่อหยางหลงชี้หน้าใส่แม่นางกุ้ยไป๋หลานด้วยความรู้สึกเดือดดาลอกแทบระเบิดเต็มที ทว่าเขาไม่รู้จะสรรหาคำใดมาด่าทอให้สตรีไร้ยางอายผู้นี้รู้สึกเจ็บแสบได้แล้วจริง ๆ เขาจนปัญญา!

"ข้านามว่าไป๋หลานเจ้าค่ะ หาได้ชื่อว่าเจ้าไม่ เพิ่งสนทนากันไปชั่วครู่ลืมนามสาวรับใช้ผู้ต้อยต่ำคนนี้แล้วหรือเจ้าคะ"

"ออกไป! ออกไปให้พ้นหน้าข้า!!!"

"หากทำเช่นนั้นจะดีหรือเจ้าคะ ในเมื่อคนของท่านรวมถึงสาวรับใช้ทั้งสองนางนั้นปรักปรำว่าข้ากระทำความผิด รังแกแม่นางซือเหย่ สร้างความวุ่นวายในจวนปั่นป่วนไปหมด หนำซ้ำตอนนี้ท่านก็ยังไม่ได้ตัดสินความพิจารณาบทลงโทษอันสมควรแก่ตัวข้าเลย แล้วข้าจะกล้าออกไปได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ผู้คนมิปรามาสนินทาว่าข้าใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนให้ท่านหลงใหลจนมิต้องรับผิดเช่นนั้นหรือ?" กุ้ยไป๋หลานแสร้งตีหน้าเศร้า ใส่เข้าไปไม่ยั้งเรื่อย ๆ เพื่อให้ท่านแม่ทัพผู้นี้นึกรำคาญใจถึงขีดสุดและไม่อยากต่อบทสนทนากระทั่งขับไล่นางออกไปจากห้องจริง ๆ

นี่คือกลวิธีเอาตัวรอดของนาง! แน่นอนว่าดูท่าจะใช้ได้ผลดีเยี่ยมกับท่านตัวร้ายผู้นี้เสียด้วย

"เจ้า! ข้าเหลืออดเหลือทนกับเจ้าแล้วจริง ๆ กุ้ยไป๋หลาน! ใช้คำพูดคำจากิริยาท่าทางเยี่ยงสตรีชั้นต่ำ ผู้ใดจะหลงใหลในตัวเจ้านักหรือนอกเสียจากบุรุษหน้าโง่นามว่าเล่อเยี่ยนเฉิน" แม่ทัพเล่อหยางหลงรู้สึกอัดอั้นตันใจเป็นอย่างมากแต่มิรู้ว่าควรระบายความรู้สึกเช่นนี้ด้วยวิธีใดถึงจะสาสมแก่ใจ "หนังหน้าเจ้ามันคงหยาบกร้าน หนาเกินกว่าจะรู้สึกรู้สากับคำด่าทอของข้าแล้วกระมัง"

กุ้ยไป๋หลานทำหน้าทำท่า เลิกคิ้วแฝงแววสงสัยซุกซ่อนเอาไว้ ก่อนจะยกฝ่ามือบอบบางครั้งสองข้างขึ้นมาสัมผัสใบหน้านวลของตนก่อนจะหลับตาพริ้มราวกับกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงภวังค์ความฝัน "ท่านแม่ทัพคงเข้าใจผิดแล้วกระมังเจ้าคะ ดูเถิด แก้มข้านุ่มนิ่มถึงเพียงนี้จะหยาบกร้านเยี่ยงคำท่านว่าได้อย่างไรเล่า"

"เจ้า! ออกไป!!! ออกไปบัดเดี๋ยวนี้ ออกไปให้พ้นหน้าข้านางสตรีชั่ว ออกไป!!!!" เขาคว้าสิ่งใดที่อยู่ใกล้ตัวได้ก็ปาใส่ร่างนางอย่างไม่บันยะบันยัง "โถ่เว้ย!!!"