All Chapters of นางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้: Chapter 11 - Chapter 20

ณ จวนตระกูลเล่อ เห็นได้ชัดว่าวันนี้ภายในจวนตระกูลเล่อกำลังเกิดเหตุชลมุนวุ่นวายยิ่งนัก ทั้งสั่งคนออกตามหาคนรักของเล่อเยี่ยนเฉินยังมิพอ ไหนจะต้องรับมือกับข่าวฉาวโฉ่ที่ถูกแพร่งพรายออกไปว่าสตรีผู้นั้น สะใภ้คนแรกของอัครเสนาบดีเล่อลักลอบหนีตามชายชู้ในคืนวันเข้าหอ ซึ่งแน่นอนว่าสร้างความเสื่อมเสียอับอายเป็นอย่างมากจนทำให้เล่อฮูหยินเริ่มนั่งไม่ติด มิสามารถทำตัวเพิกเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อีกต่อไป เพล๊ง!!!!! เล่อฮูหยิน อี้หนิงเหอคว้าแจกันหยกเขวี้ยงทิ้งลงบนพื้นด้วยไฟโทสะที่มันสุมอยู่กลางอก อยากแผดเผาเจ้าของของมันให้มอดไหม้ไปตามเศษกระเบื้องที่แหลกละเอียดลงบนพื้นตรงหน้า แจกันหยกเก่า ๆ ไร้ราคาใบนี้ กุ้ยไป๋หลานเป็นคนซื้อมาฝากแม่ผัวเช่นอี้หนิงเหอยามไปเที่ยวชมงานดอกไม้ไฟแถบชานเมืองกับเล่อเยี่ยนเฉิน และครานั้นนางต้องจำใจปั้นหน้าฉีกยิ้มรับเอาไว้เพราะต้องการสร้างภาพต่อหน้าบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว แต่บัดนี้! หาได้มีความจำเป็นอันใดต้องกระทำเช่นนั้นแล้วไม่ "บัดซบ!!! เหตุใดจึงเกิดเรื่องอุบาทว์เช่นนี้ขึ้นได้ ไอ้อีคนใดปากพล่อยกล้าแพร่งพรายเรื่องภายในจวนออกไปจนตอนนี้ผู้คนด้านนอกซุบซิบนินทากันสนุกปาก

"ไป๋ไป๋ ไป๋ไป๋ของข้า ไป๋ไป๋ เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว กลับมาหาแล้วใช่หรือไม่ไป๋ไป๋" น้ำตาของบุรุษที่ขึ้นว่าเก่งกาจปราบศัตรูมาแล้วนับร้อยนับพันคนไม่ปานเอ่อทะลักไหลพร่างพรูอาบสองพวงแก้ม ปากก็พร่ำเรียกหาแต่ชื่อนางราวกับจิตวิปริตเสียสติไปแล้ว บุรุษรูปร่างแกร่งกำยำดันลิ้นกระทุ้งกระพุ้งแก้ม ก่อนจะใช้ฝ่ามือปัดอาภรณ์ขึ้นแล้วหย่อนสะโพกทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ กวาดขาแกร่งกำยำขึ้นไขว้ข้าง ก่อนจะโน้มตัวเหยียดแขนทั้งสองข้างประสานกันเอาไว้บริเวณหัวเข่าเพื่อปรับองศามองภาพน่าสมเพชชวนให้รู้สึกอารมณ์ดีอย่างชัดเจนเต็มดวงตา "ไป๋ไป๋...ไป๋ไป๋" เล่อเยี่ยนเฉินใช้เวลานานถึงเกือบหนึ่งเค่อ (1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที) กว่าจะสามารถลากสังขารที่แทบสิ้นแรงมาจนถึงด้านหน้าผู้มาใหม่ที่เพ้อฝันไปเองว่าคือ 'กุ้ยไป๋หลาน' คนรักของตน และต้องพบกับความจริงอันแสนโหดร้ายว่ามิใช่นาง "ผู้ใดคือไป๋ไป๋ของเจ้ากันเล่าแม่ทัพเยี่ยนเฉิน?" บุรุษเลิกคิ้วถามไถ่ด้วยแววตาสมเพชก่อนจะเหยียดตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้สักอย่างเชื่องช้า "เจ้า! เจ้าเข้ามาทำอันใดในห้องข้า แล้วไป๋ไป๋ ไป๋ไป๋ของข้าเล่า! เจ้าเอานางไปไว้ที่ใด เมื่อครู่นางยังยืนอยู่ตรงนี้ นางกลับ

“เจ้า…” แม่ทัพเล่อหยางหลงหยุดชะงักไปครู่สั้น ๆ คล้ายกับว่ากำลังใช้สมองคิดแผนการชั่วช้าบางอย่างอยู่ จากนั้นรอยยิ้มและแววตาสุนัขจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะเอื้อนเอ่ยประโยคถัดไปออกมา “หากเจ้าว่างจนมิมีสิ่งใดทำมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็มาถูหลังให้ข้าเร็วเข้า” “เจ้าคะ” นางเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ โดยปกติแล้วเล่อหยางหลงมักรับบทบาทเป็นบุรุษจอมมั่นที่หวงเนื้อหวงตัวกับนางตลอดเวลาเพราะกลัวว่าสตรีขี้ริ้วขี้เหร่คนนี้จะใช้สายตาน่าเกลียดลอบแทะโลมกล้ามเนื้อแน่น ๆ มัดโต ๆ และซิกซ์แพ็กเจ้าก้อนขนมปังเรียงกันเป็นลอนสวยคล้ายลูกคลื่นของตน แม้นกระทั่งคราวก่อนนางโดนแม่นางซือเหย่ดักขากลั่นแกล้งจนข้าวต้มร้อน ๆ ในถ้วยซึ่งผ่านการปรุงสุกนำลงจากเตาไฟหมาด ๆ ราดเข้าที่แผงอกเนื้อตัวเขาอย่างจัง เขาก็ยังมิรีบถอดอาภรณ์ออก แต่เลือกที่จะก้าวขาพรวดพราดเดินเข้าไปในห้อง ซ้ำยังกล่าวหาว่านางจงใจสะดุดล้มหมายจะหลอกกินเต้าหู้เขาอีกด้วย (กินเต้าหู้ เป็นคล้าย ๆ สำนวนจีน ที่คนจีนนำมาใช้ในควาหมายใหม่ หมายถึง แต๊ะอั๋ง ลวนลาม) แล้วจู่ ๆ เหตุใดเขาถึงได้เอ่ยปากให้นางถูหลังให้เช่นนี้เล่า ย่อมมีจุดประสงค์แผนก

ซึ่งบุรุษจิตใจวิปริตผู้นี้หาได้มีความละอายใดใดไม่ที่ผู้คนต่างกล่าวคำประณามตนด้วยวาจาสาปแช่งเช่นนั้น ทว่าเขากลับยืดอกภาคภูมิใจ โน้มศีรษะรับมันเอามาประดับหน้าผากด้วยความยินดียิ่ง เพราะมันส่อให้รู้ว่าตนยิ่งใหญ่ แข็งแกร่งมากเพียงใด ฉะนั้นเขาจะทำให้กุ้ยไป๋หลานต้องชดใช้มันอย่างสาสมจนกว่าเขาใคร่พึงพอใจ “…” กุ้ยไป๋หลานเห็นแววตาสะพรึงน่ากลัวที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้กำลังจ้องมองมายังใบหน้านางอย่างมีเลศนัยก็รู้ได้ทันท่วงทีเลยว่าเขาคงกำลังขบคิดแผนการหาหนทางกลั่นแกล้งนางอย่างสาสมแก่ใจอยู่เป็นแน่ เห็นทีคราวนี้นางคงต้องรับศึกหนักกว่าเดิม พาลหาเรื่องใส่ตัวแน่แท้ไป๋หลานเอ๋ย… “หึ เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากข้าเอาไว้ให้ดีเถิดนางสตรีชั่วช้า! ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกละเอียดคามือเลยคอยดู” พูดเขาก็กดปลายนิ้วบีบลงไปบนพวงแก้มนุ่มอีกรอบ คราวนี้เขาไม่ออมมือเลยสักนิดมันหนักหน่วงกระทั่งนางต้องส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวดคล้ายสันกรามบริเวณนั้นแทบหักลงแล้วจริง ๆ ก่อนคนจิตใจวิปริตจะสะบัดออกจนศีรษะนางชนเข้ากับขอบโต๊ะอีกรอบ ปั้ง! “โอ๊ะ!” มือเล็ก ๆ เลื่อนขึ้นไปจับหน้าผากฝั่งซ้ายที่กระทบเข้ากับขอบโต๊ะอย่

"เช่นนั้นเองหรือขอรับ" จินเกอลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม เหตุใดเขาจะมองไม่ออกเล่าว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพเล่อหยางหลงกำลังกินน้ำส้มแม่นางกุ้ยไป๋หลานอยู่ เป็นสหายร่วมสาบาน เคียงบ่าเคียงไหล่ก็มาจวบจนทั้งชีวิต อีกฝ่ายหาได้เคยชายตาแลหรือมีทีท่าว่าจะให้ความสนใจางสตรีนางใดไม่แม้นกระทั่งหญิงงาม อ่อนเยาว์เช่นซือเหย่ที่ทั้งพยายามยวนยั่ว ยกตนเองใส่พานทองประเคนยื่นถึงปากแล้วแท้ ๆ ทว่าสถานะของนางก็มิเคยเป็นอื่นได้นอกเสียจากน้องสาวคนหนึ่งที่พี่ชายรักใคร่ เอ็นดู แต่ไยกับแม่นางกุ้ยไป๋หลาน นางศัตรู นางสตรีชั่ว นางสตรีดื้อด้าน นางสตรีที่ปากพร่ำบอกว่าชังน้ำหน้า รังเกียจ อยากห่ำหั่นฆ่าฟันนางทิ้งแล้วแร่เนื้อให้แร้ง ให้เหยี่ยวบินเฉี่ยวโฉบลงมาแทะเล็มเสีย กลับมิยอมให้ผู้ใดแตะต้อง ถึงเนื้อถึงตัว หึงหวงได้แม้กระทั่งกับสหายคนสนิทเช่นเขา "หากมิเป็นเช่นนั้น จะเป็นเช่นใดเล่า! ไยถึงได้ถามอันใดที่มันแสดงถึงความสิ้นคิด ไม่มีสมองเยี่ยงนางสตรีชั่วผู้นี้ออกมาได้" "ถ้าอย่างนั้นข้าอุ้มนางเข้าไปด้านในนะขอรับ เช่นใดข้ากับนางก็สนิทสนมเป็นสหายกันและข้าเองก็ได้รับเชื้อความวิปลาศจากนางมาบ้างแล้ว แตะเนื้อต้องตัวอีกไม่ถึงหนึ่งเฟิน (หนึ่