9

เสียงอาละวาดเอะอะโวยวายและเสียงเข้าของถูกปาตกแตกดังสนั่นออกไปถึงด้านนอกจวน ทำให้จินเกอ จินเฉอถือวิสาสะพุ่งตัวเข้ามาด้วยใจเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านายตนเกรงว่าจะมีผู้มิประสงค์ดีที่เล่อหยางหลงเคยไปขัดแข้งขัดขาหรือทำตัวอันธพาลใส่บุกเข้ามาลอบทำร้ายเอาคืนเยี่ยงคราก่อน ๆ “เกิดอันใดขึ้นขอรับท่านแม่ทัพ”

“นาง! นางสตรีชาติชั่วผู้นั้นกล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับข้าโดยมิมีเกรงกลัว!” แม่ทัพเล่อหยางหลงเมื่อเห็นทหารคนสนิททั้งสองคนของตนโผล่พรวดพราดเข้ามาในห้องก็ค่อย ๆ เก็บซ่อนไฟโทสะที่มันสุมอยู่กลางอกให้มิดด้วยไม่อยากรู้สึกเสียหน้าหากเรื่องที่เขาจนปัญญาจะต่อปากต่อคำกับแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นั้นกระทั่งยินยอมไม่ไต่สวนเอาความรีบขับไล่ไสส่งนางออกไปให้พ้น ๆ ถูกแพร่งพรายเข้าหูผู้อื่นเข้า จากนั้นจึงค่อย ๆ หันหน้าออกด้านนอกหน้าต่างแล้วใช้แขนแกร่งไขว้ประสานฝ่ามือกันเอาไว้ที่บริเวณบั้นเอว “พวกเจ้าเข้ามาด้วยเหตุอันใด”

“พวกข้าได้ยินเสียงคล้ายข้าวของตกแตก ซ้ำยังได้ยินท่านแม่ทัพเอะอะโวยวายเสียงดังขอรับ พวกข้าเลยคิดว่าจะมีพวกโจรหรือศัตรูลักลอบเข้ามาทำร้ายท่านแม่ทัพอีกขอรับ”

จินเกอและจินเฉอสองสหายคนสนิทของเล่อหยางหลงที่ร่วมรบ ร่วมทุกข์สุขเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตั้งแต่เยาว์วัยรีบทรุดตัวคุกเข่าก้มศีรษะโค้งขออภัยลงตรงหน้ายามรู้ว่าพวกเขาเพียงเข้าใจผิดกันจนทำให้ถือวิสาสะพรวดพราดเข้ามาในห้องส่วนตัวอีกฝ่ายโดยมิได้บอกกล่าวขออนุญาต

แม่ทัพเล่อหยางหลงยกฝ่ามือขึ้นห้ามปราม ไม่ได้ถือโทษโกรธสหายคนสนิททั้งสองคน ทราบดีว่าจินเกอ จินเฉอเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของตนเท่านั้นด้วยระยะหลัง ๆ มานี้มีพวกโจรและคนชั้นต่ำมากมายลักลอบเข้ามาดักทำร้ายเขาอยู่บ่อยครั้ง "ขอบใจพวกเจ้าทั้งสองคนมาก แต่หาได้มีอันใดไม่ ผู้ใดมันจะหาญกล้าบุกจวนแม่ทัพในเวลากลางวันแสก ๆ เช่นนี้เล่า ถิ่นข้า ซ้ำชื่อเสียงเรียงนามของข้าก็หาใช่ว่าธรรมดา ยอดนักรบผู้โหดเหี้ยม คมดาบของข้าสังหารศัตรูมาแล้วนับหมื่น หากพวกมันกระทำสิ้นคิดเยี่ยงนั้นก็เท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งลงขุมนรกจริงหรือไม่จินเกอ จินเฉอ"

"จริงขอรับท่านแม่ทัพ" จินเกออยากสวนกลับไปเสียจริงว่าใช่เพราะเหตุนี้หรอกหรือเล่อหยางหลงถึงได้มีศัตรูอยู่รอบด้าน ไม่ว่าจะย่างกรายไปทางใดก็มีแต่คนหมายหัว ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเป็นผู้กล้าสังหารตัวร้ายที่โหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งกว่าสัตว์เช่นเขา!

"แล้วผู้ใดกันขอรับที่ทำให้ท่านแม่ทัพหงุดหงิดจนเขวี้ยงข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดได้ถึงเพียงนี้" จินเฉอค่อย ๆ ผ่อนปรนจากอริยาบถคุกเข่าก้มศีรษะเมื่อครู่ แล้วเลิกคิ้วถามด้วยความใคร่รู้เพราะน้อยครั้งนักที่พวกเขาทั้งสองคนจะได้เห็นเล่อหยางหลงเป็นเช่นนี้

"มิมีผู้ใดทั้งสิ้น! ตอนนี้กำลังอารมณ์ดียิ่งนัก" แม่ทัพเล่อหยางค่อย ๆ หมุนตัวกลับ ก่อนจะหยิบไหสุราขึ้นมารินเหล้าชั้นดีลงในจอกสแตนเลสสีทองแล้วกระดกดื่มพรวดเดียว "ส่งคนให้ไปตามสืบความเคลื่อนไหวที่จวนตระกูลเล่อดูว่าตอนนี้ไอ้บุรุษหน้าโง่ผู้นั้นมันร้อนรนกระวนกระวายจนกระอักเลือดตายแล้วหรือยังที่คนรักของมันหายตัวไปในคืนวันเข้าหอเช่นนี้"

รอยยิ้มสะใจถูกแสยะออกมาด้วยความรู้สึกสุขสมยามนึกถึงภาพเล่อเยี่ยนเฉินที่กำลังร้อนรนกระวนกระวายใจ ป่านนี้คงส่งคนนับร้อยออกตามหาแม่นางกุ้ยไป๋หลานหรือไม่ก็นั่งตรอมใจ ร่ำสุราเมามายเพราะพิษรักจนกระอักเลือดตายไปเสียแล้วกระมัง

"ขอรับ เมื่อครู่ข้าออกไปตลาดเพื่อสืบเรื่องโจรชายแดนที่มันเคยลักลอบดักทำร้ายท่านแม่ทัพเมื่อคราวก่อน บังเอิญได้ยินสาวใช้จากจวนตระกูลเล่อพูดคุยกับพ่อค้าแม่ค้าเรื่องที่ผู้ฮูหยินของแม่ทัพเยี่ยนเฉินที่เพิ่งจัดพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน แห่รอบเมืองกันอย่างยิ่งใหญ่ดันหนีไปกับชายชู้ในคืนวันเข้าหอ จนตอนนี้ผู้คนต่างก็ร่ำลือกันสนุกปากกลายเป็นข่าวฉาวไปแล้วขอรับ"

ข่าวที่ได้ยินจากสหายคนสนิทอย่างจินเฉอทำให้เขาที่กำลังหัวเสีย หงุดหงิดเพราะสตรีแพศยาน่ารำคาญใจผู้นั้นรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันท่วงที

"ดี สงสัยข้าต้องไปเยือนจวนตระกูลเล่อหน่อยแล้วกระมัง" พูดจบเขาก็ไม่ได้รีรอคว้าจอกสุราขึ้นมากระดกเหล้าเข้าปากเพื่อดื่มด่ำให้กับข่าวดี ๆ ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าออกไปขึ้นรถม้าเพื่อออกเดินทางสู่จวนตระกูลเล่อ

"จินเฉอ ไปกับข้า ส่วนเจ้าจินเกอคอยจับตาดูสตรีดื้อด้านนางนั้นเอาไว้ให้ดีอย่าให้คลาดสายตาจนนางก่อเรื่องวุ่นวายนายจวนของข้าได้อีกเป็นอันขาด ไว้ข้าจะกลับมาคิดบัญชีทบต้นทบดอกกับนางภายหลังกลับจากจวนตระกูลเล่อ"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

...

...

กุ้ยไป๋หลานยามสามารถเอาตัวรอดออกมาจากห้องเชือดของบุรุษตัวร้ายผู้นั้นได้สำเร็จแล้วก็เดินเตะฝุ่นไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง

แม้นนางโบกมือทักทาย ส่งรอยยิ้มแย้มหมายจะผูกมิตรกับสตรีนางอื่น ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ในจวน แต่กลับโดนปฏิเสธน้ำใจหักหาญกันซึ่ง ๆ หน้าด้วยการเมินหนี ไม่สนใจ ทำราวกับนางเป็นอากาศธาตุไร้ซึ่งตัวตนจนมองไม่เห็น

"เห้อ!" นางยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อแบบลวก ๆ แหงนหน้าขึ้นมองแสงอาทิตย์จ้าที่เริ่มเคลื่อนคล้อยมาตรงกลางศรีษะพอดีก่อนจะกวาดสายตาหาที่หาทางแล้วรีบเข้าไปหลบใต้ร่มไม้ใหญ่ริมลำธาร "นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย! กินขนมเค้กอยู่ดี ๆ ก็ดันโผล่เข้ามาในนิยายเรื่องที่ตัวเองอ่านค้างไว้ซะงั้น แล้วฉันจะกลับไปโลกปัจจุบันได้หรือเปล่าหรือต้องติดแหง๊กอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต โอ๊ย!!"

"จะหนีออกไปก็มิได้ คนของเขายืนเฝ้าทางหนีทีไล่อยู่รอบจวน มีหวังหากข้าก้าวขาออกไปคงโดนฆ่าฟันเป็นชิ้น ๆ แน่! แต่ต่อให้หนีสำเร็จ เงินทองข้าก็มิมีติดตัวสักบาทก็คงมิได้ต่างอันใดกับอยู่ในจวนนี้กระมัง"

นั่งคิดเพลิน ๆ จู่ ๆ ท้องก็ร้องขึ้นมา เจ้าของร่างนี้แม่นางกุ้ยไป๋หลานคงจะยังไม่ได้รับประทานอะไรตั้งแต่เย็นเมื่อวาน

"หิว..." นางเหลียวซ้ายแลขวา ไม่รู้ว่าห้องครัวของจวนแม่ทัพผู้นี้ตั้งอยู่แห่งหนใด จะเอื้อนเอ่ยถามไถ่ผู้ใดให้ทราบแน่ชัดก็ดูเหมือนหามีใครอยากจะสนทนากับนางไม่ รีบเดินหนีราวกับนางเป็นพวกโจรหรือตัวร้ายที่อันธพาลหาเรื่องไปทั่วเยี่ยงซือเหย่เสียกระนั้น

แต่จู่ ๆ ก็ดันเหลือบสายตาซัดเห็นบุรุษรูปร่างแกร่งกำยำ เป็นชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งกำลังนั่งรับลมอยู่ใต้ศาลาริมลำธารพอดี จึงรีบตรงปรี่เข้าไปพูดคุยทักทาย

อย่างไรเสียแม่นางกุ้ยไป๋หลานคนนี้ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่งดงามชดช้อยกว่าสตรีนางใดในแคว้นจนทำให้ทั้งเชื้อพระวงศ์ เสนาบดี ขุนนางขั้นต่าง ๆ รวมถึงเหล่าเศรษฐีและบุรุษหัวเมืองท้ายเมืองต่างหมายตาอยากเชยชมกระทั่งแอบมาลอบเจอนางยามจับจ่ายซื้อของที่ตลาดหรือเดินทางเข้าวัดเข้าวาเพื่อทำบุญทำกุศลตามลักษณะนิสัยนางเอ๊ก นางเอก!

ฉะนั้นบุรุษอย่างไรก็คือบุรุษ หากนางใช้มารยาออดอ้อนสักเล็กน้อยก็คงสามารถดึงตัวบุรุษผู้นี้มาเป็นพรรคพวกแล้วคอยยืมมือเขาเอาตัวรอดจากยักษ์มารในจวนนี้ได้