All Chapters of นางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้: Chapter 21 - Chapter 30

หากพิจารณาจากรูปร่างหน้าตาสูงโปร่งแลดูมีสง่าราศรีและความน่าเกรงขามหวาดสะพรึงอยู่รอบ ๆ กาย รวมถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าบุรุษผู้นี้หาใช่ชาวบ้านธรรมดาไม่ มิเป็นขุนนางข้าราชการในเมืองหลวง ก็คงเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวยเป็นแน่ เล่อหยางหลงยิ้มเจื่อน ๆ ยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ ลอบถามคำถามโง่ ๆ กับตนเองในใจว่า ‘แล้วคนปกติเขากินบ๊ะจ่างกันครั้งละกี่ลูกกันหรือ? ไยท่านยายผู้นี้ถึงได้คิดว่าเขาต้องเอาไปเลี้ยงในงานมงคลด้วยเล่า เพราะเมื่อครู่เขาเห็นบ๊ะจ่างลูกที่แม่นางกุ้ยไป๋หลานถือไปลูกเล็กเพียงนิดเดียว เทียบมิติดกับกำปั้นเขาด้วยซ้ำ สั่งแค่สิบยี่สิบลูกก็ยังมิรู้เลยว่าจะตกถึงครึ่งท้องเขาหรือไม่' “ขอรับ” เขาเออออตามไป เพราะสนทนากับท่านยายผู้นี้เพียงชั่วครู่ ทว่าหันกลับไปอีกทีแม่นางกุ้ยไป๋หลานที่เดินเลือกจับจ่ายซื้อของอยู่เมื่อครู่กลับหายไปเสียแล้ว “ทั้งหมดเท่าใดขอรับ” “บ๊ะจ่างลูกละ 5 อีแปะ 10 ลูก ก็10 อีแปะจ้ะคุณชาย” “เอ่อ…” เล่อหยางหลงล้วงถุงแดงที่ใส่เบี้ยออกมา “หากมิลำบากจนเกินไป ข้าวานท่านยายอีกเรื่องได้หรือไม่ขอรับ” “เรื่องอันใดหรือเจ้าคะคุณชาย” “ท่านยายจำแม

ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ใบหน้ามนของกุ้ยไป๋หลานด้วยแววตายากจะหยั่งรู้ว่ากำลังขบคิดสิ่งใดอยู่ แต่ทราบแน่ชัดว่าหลังจากที่มารดาเขาสิ้นชีวิตลงนับจากนั้นก็มิมีผู้ใดได้สัมผัสความรู้สึกเหล่านี้และสายตาเช่นที่เขาใช้มองสตรีที่ขึ้นด่าลงท้ายด่าว่าชาติชั่วอีกเลย “เจ้าจะทำอันใดนางหรือหยางหลง” “ทะ…ท่านอาหมอ” เล่อหยางหลงรีบดึงมือออกแล้วทำทีท่ารังเกียจรังงอนยามแตะเนื้อต้องตัวนางด้วยการสะบัดเบา ๆ คล้ายกับเป็นการสลัดความอัปมงคลทิ้งเสีย ก่อนจะเชิดหน้าชูคอ อกผายไหล่ผึ่งพร้อมเอาแขนเรียวยาวไขว้ด้านหลังเอาไว้ “ไยท่านถึงได้โผล่พรวดพราดเข้ามาโดยมิให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้เล่า หากข้าตกใจ หัวใจวายขึ้นมาผู้ใดจะรับผิดชอบ” “ข้าพึ่งทราบเสียประเดี๋ยวนี้เลยนะขอรับว่าท่านแม่ทัพเล่อหยางหลงผู้ที่ฟาดฟันศัตรูในสนามรบมาแล้วนับไม่ถ้วนจนตายเกลื่อนกลาดราบเป็นหน้ากลองจะขวัญอ่อน ตกใจง่ายไปเสียได้” เดิมทีต้นตระกูลของท่านหมอผู้นี้หาได้มาจากตระกูลชนชั้นสูงศักดิ์ไม่ แต่ด้วยสามารถรักษารักอาการป่วยเรื้อรังยาวนานร่วมสิบปีของราชวงศ์พระองค์หนึ่งหายขาดจึงได้รับพระราชทานยศและได้รับความไว้วางพระทัยให้เป็นหมอประจำราชสำนัก ท่านหมอเก้อเหลี

หยามเกียรติบุรุษร่างกายบึกบึนล่ำสั่นเช่นท่านแม่ทัพเยี่ยงเขายิ่งนัก! มิมีสิ่งใดน่าอัปยศอดสูกระทั่งอยากซุกแผ่นดินนี้เทียบเท่าคำพูดดูถูกของสตรีที่เอื้อนเอ่ยออกมาหลังจากที่ได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของตน ‘มองไม่ชัดว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด’ เล็กจนมองมิออกเช่นนั้นหรือ นางกล้าพูดเยี่ยงนี้ได้อย่างไร! เขาค่อนข้างมั่นใจในแท่งหยกอันเบ้อเร้อ สมบัติอันล้ำค่าที่เขาภาคภูมิใจว่าทั้งใหญ่ ทั้งยาวและผงาดสู้มือราวกับมังกรคำรามหาได้มีผู้ใดเทียบเท่าได้ไม่ แต่นาง! นางสตรีหน้าตายผู้นี้ตาถั่วหรืออย่างไร!! “ข้าเปล่า เปล่านะเจ้าคะ” กุ้ยไป๋หลานอยากจะเอาศีรษะโขกฝาผนังจนสลบให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียโดยเร็ว แต่หาได้สามารถทำเช่นดั่งใจคิดได้ไม่เพราะดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันนางไปเสียทุกอย่างว่านางกำลังพยายามหาหนทางชิ่งหนีเอาตัวรอด จึงเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาล็อคคอนางให้เชิดรั้นอยู่เยี่ยงนี้ “เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ! เจ้านี่มันหน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน เมื่อครู่เจ้าเป็นคนพูดว่ามันเลือนลางจนมองไม่ออกว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใดนั่นมิใช่ว่าเจ้าดูถูกว่าของของข้าเล็กนิดเดียวหรอกหรือ!!!” พูดสิ่งใดก็พูดได้แต่หากเรื่องนี้เขาย่อมมิได้เป็นอันขา

เรือนใหญ่ตระกูลเล่อ"ข้า่ล่ะขัดใจยิ่งนัก เมื่อใดพ่อคนนั้นจะเลิกโง่เสียที" เล่อฮูหยินกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักแล้วหยิบชาดอกท้อขึ้นมายกซดจนหมดจอกรวดเดียวเพราะทุกคราที่ได้ลิ้มลองรสสัมผัส ก็มักจะทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายทุกครา แต่หากวันใดที่มิได้ดื่ม วันนั้นนางก็คล้ายจะมีอาการเหวี่ยงวีน ไฟออกหู มองสิ่งใดก็ดูขัดหูขัดตาไปเสียหมดมิเว้นแม้กระทั่งบุตรชายหรือสามี "ใจเย็น ๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะท่านป้า หลานเกรงว่าเดี๋ยวอาการจะกำเริบขึ้นมาอีกนะเจ้าคะ" หลินฟางเหมยพยายามเกลี้ยกล่อมว่าที่แม่สามีเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะชิงตายไปเสียก่อนช่วยส่งเสริมจนนางได้ตบแต่งเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของบุรุษที่นางหมายตาต้องใจเยี่ยงเล่อเยี่ยนเฉินสำเร็จ เพราะหากสิ้นเล่อฮูหยิน นางก็มิเหลือผู้ใดคอยถือหางแล้วเช่นเดียวกัน ให้หวังพึ่งใบบุญว่าที่พ่อสามีก็หามีแววไม่ รายนั้นหูตามืดบอดหลงแม่นางกุ้ยไป๋หลานกระไรนั่นเหมือนบุตรชายตนมิมีผิด "นางเฟย ไปเอาชาดอกท้อมาให้ข้าอีก" "ชาหมดแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน..." นางเฟยบ่าวรับใช้จากโรงครัวอีกคนหนึ่งที่คอยรองมือรองตีนและรองรับอารมณ์เล่อฮูหยินขานตอบ"อีเฟย!!!!" เพล๊ง!!! จอกชาถ

เพี๊ยะ!!!! ฝ่ามือเล็ก ๆ ของแม่นางซือเหย่ฟาดลงบนใบหน้านุ่มนิ่มกุ้ยไป๋หลานอย่างแรงด้วยความโมโหที่จู่ ๆ ก็ดันเข้ามาเห็นภาพบาดตาบาดใจที่ชายในดวงใจกำลังกอดจูบลูบคลำอยู่กับสตรีนางที่ตนเกลียดชังน้ำหน้ายิ่งกว่ากระไรดี จึงหาได้มีความสามารถมากเพียงพอพอในการควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ได้ไหวไม่“ซือเหย่!” แม่ทัพเล่อหยางหลงเบิกตาโพลงด้วยความรู้สึกตกใจ แต่ยังมิทันที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดก็ดันเจอเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจมากกว่าเมื่อครู่เท่าตัว เมื่อกุ้ยไป๋หลาน หญิงสาวผู้ที่มิเคยโต้ตอบยืนแน่นิ่งปล่อยให้ผู้อื่นกระทำตนอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอดกำลังกระชากเส้นผมยาวสลวยของซือเหย่ แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างสุดกำลังแรงจนเรือนร่างบอบบางล้มหัวคะมำลงไปบนพื้น “เจ้า!!! เจ้าถือดีอย่างไรกล้าตบหน้าข้า” ฝ่ามือเล็กประคองพวงแก้มนุ่มนิ่มที่โดนกระทำเมื่อครู่แล้วทำท่าจะพุ่งหลาวเข้าใส่สตรีอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง “มา!! มึงเข้ามา แน่จริงก็เข้ามาสิเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะช่วยสงเคราะห์ประเคนฝ่ามือให้งาม ๆ เลยเชียวเอาหรือไม่!!!!” นางท้าวสะเอวและยกฝ่ามืออีกข้างหนึ่งง้างเอาไว้สุดแขนเพื่อตั้งท่าหมายจะตบแม่นางซือเหย่อีกรอบ“จะ…เจ้า!!! น