10

“พี่ชาย” บุรุษผู้นั้นเหลียวซ้ายมองว่าเพื่อดูว่านางพูดคุยกับผู้ใด ใช่ตนหรือไม่ "พี่ชายรูปงาม"

"แม่นางเรียกข้าเช่นนั้นหรือ" บุรุษเลิกคิ้วถามอย่างนึกแปลกใจพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวยาวประกอบท่าทางชี้เข้าหาหน้าอกล่ำสั่นของตนเอง

"เจ้าค่ะ ข้าเรียกพี่ชายนั่นแหละเจ้าค่ะ ตรงนี้หาได้มีผู้อื่นนอกจากพี่ชายไม่ แล้วข้าจะคุยกับผีสางนางไม้ตนใดเล่าเจ้าคะ" กุ้ยไป๋หลานส่งยิ้มหวานหยาดย้อยให้บุรุษผู้นี้ ก่อนจะแสดงกิริยาชะม้อยชะม้ายเล่นหูเล่นตา ยกมือขึ้นจับเส้นผมทัดหูแล้วหย่อนสะโพกลงนั่งถัดจากอีกฝ่าย

"ขอรับ"

“พี่ชายอาศัยอยู่ที่จวนนี้หรือเจ้าคะ?”

“ขอรับ”

“แล้วเหตุใดพี่ชายถึงได้นั่งอยู่คนเดียวเล่าเจ้าคะ อ้อ! ข้าเสียมารยาทไป ข้ามีนามว่าไป๋หลานเจ้าค่ะ แล้วพี่ชาย…” แม้ทราบว่าผู้คนในจวนคงจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามและฐานะความเป็นอยู่ของนางแล้ว มิเช่นนั้นยามที่นางเข้าไปทักทายด้วยสีหน้าท่าทางหมายผูกมิตรไมตรีด้วยคงไม่โดนพวกเขาปฏิบัติตอบกลับมาอย่างต่อต้านเช่นนั้นก็ตาม

“ข้าจินเกอขอรับ”

กุ้ยไป๋หลานแทบสำลักน้ำลายออกมา ‘จินเกอ’ ชื่อนี้หูนางฟังมิผิดเพี้ยนแน่ หมายจะใข้ความงดงามมารยาของสตรียวนยั่วหลอกล่อบุรุษให้ติดกับใช้เป็นเครื่องมือในการป้องกันเอาตัวรอดจากเงื้อมมือคนในจวนท่านตัวร้าย ทว่าดันเล็งเป้าหมายผิดมหันต์ มุ่งเข้ามาทักทายสหายคนสนิทที่ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่แม่ทัพเล่อหยางหลงตั้งแต่เยาว์วัยเสียกระนั้น!

จินเกอ ผู้นี้จงรักภักดี เป็นทั้งสหายคนสนิทและทหารรับใช้ผู้ซื่อสัตย์อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับบุรุษตัวร้ายมาตั้งแต่เยาว์วัยคงมิยินยอมช่วยเหลือให้ชีวิตนางในจวนหลังนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นแน่ ก็เพราะเล่อหยางหลงทั้งป่าวประกาศและแสดงออกอย่างชัดเจนว่าตนชังน้ำหน้า จงเกลียดจงชังทุกคนที่ข้องเกี่ยวกับแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินจนเข้ากระดูกดำมากมายเพียงใด!

นางจะหวังพึ่งพาเขาได้อย่างไรกันเล่า! ไม่แน่บุรุษผู้นี้อาจซึมซับความแค้นมาจากเล่อหยางหลงแล้วพาลชังนำหน้านางอีกคนก็มิมีผู้ใดรู้...เจ้านายเป็นเช่นใด คนรอบกายสหายคนสนิทก็คงเป็นฉันท์นั้นมิใช่หรือ

"จะ...เจ้าค่ะ"

"แม่นางไป๋หลานต้องการสิ่งใดหรือ?" จินเกอหาใช่คนโง่ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าการที่กุ้ยไป๋หลานเข้ามาทักทายตนเช่นนี้ย่อมมีจุดประสงค์บางอย่างแอบแฝงอยู่ แต่ทว่าดูจากดวงตากลมโตดุจไข่ห่านคู่นั้นคงมิใช่เรื่องไม่ดีเป็นแน่

กุ้ยไป๋หลานลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ก่อนจะถู ๆ ไถ ๆ จนข้างขาถลอกปอกเปิดไปหมด "ข้าหาได้ต้องการสิ่งใดไม่เจ้าค่ะ เอ่อ...ข้าเพียง เอ่อ ข้าเพียงแค่เหงาน่ะเจ้าค่ะ ยามนี้ข้าต้องจากคนรัก จากสหายมาอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ข้าไม่เคยพบพานรู้จักและพวกเขาคงไม่เต็มใจจะสนทนากับข้า ด้วยฐานะข้าในจวนแห่งนี้คงมิต่างอันใดจากเชลยศึกผู้น่าสมเพช ข้าเห็นท่านนั่งอยู่ตามลำพังซ้ำหน้าท่าทางของท่านดูเป็นมิตร มีจิตใจดี ข้าก็เลยตั้งใจว่าจะเข้ามาหาเพื่อนคุยด้วยเจ้าค่ะ"

จินเกอเมื่อได้เห็นกิริยาท่าทางคำพูดคำจาของแม่นางกุ้ยไป๋หลานในตอนสนทนาโต้ตอบกลับมาก็รู้สึกแปลกใจไม่ใช่น้อย ไยนางถึงได้ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้เล่า

แม่นางคนที่เขาเคยรู้จักและเคยต้องก้มหัวให้ในฐานะว่าที่ภรรยาเองของแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉิน ท้้งจืดชืด สงบเสงี่ยม ไม่ใคร่สู้หน้าผู้คน หรือแม้กระทั่งสนทนาโต้ตอบกันยังสามารถนับคำที่นางเอื้อนเอ่ยออกมาได้ ทว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้แม้ได้พูดคุยกันเพียงชั่วครู่ก็สัมผัสได้ว่านางนั้นช่างพูดช่างจา คารมคมคายใช่ย่อย

"ยามนี้ท่านแม่ทัพออกไปทำธุระด้านนอกจวนมีคำสั่งให้ข้าคอยเฝ้าจับตามองแล้วคอยดูแลแม่นางเอาไว้อย่าให้คลาดสายตา แม่นางต้องการสิ่งใดก็บอกข้าเถิด" จินเกอเองก็นึกสงสารกุ้ยไป๋หลานอยู่ไม่ใช่น้อย สำหรับเขาเรื่องราวบาดหมางความเคียดแค้นระหว่างเล่อหยางหลงและสองแม่ลูกคู่นั้นนางหาได้มีส่วนเกี่ยวข้องที่จะต้องมารับผิดชอบหรือชดใช้พลอยรับกรรมที่ตนเองมิได้ก่อด้วยไม่

แม้เขาจะถูกเลี้ยงดูและเติบโตมาพร้อม ๆ กับแม่ทัพหยางหลงตั้งแต่เยาว์วัยจนนับว่าเป็นสหายคนสนิทที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่ร่ำสุราด้วยกันยามสุขและยามทุกข์ ทว่าเขาไม่เคยถือดีหรือตีตัวเสมออีกฝ่ายด้วยรู้ดีว่าอย่างไรฐานะของตนเองก็คือบ่าว คือทหารรับใช้ที่ต้องจงรักภักดีซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย จึงมิได้ทัดทานยื่นมือเข้าไปสอด

และด้วยความที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เยาว์วัยจึงทำให้จินเกอรู้จักนิสัยใจคอของอีกฝ่ายดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร...การที่นางยังได้ยืนลอยหน้าลอยตา มีรู้สึกเหงา ด้วยคิดถึงคนรักและที่ที่นางจากมานั่นนับว่าเป็นผลบุญมากโขแล้ว

"ข้าหิวเจ้าค่ะ ข้ายังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น หากท่านมิได้ใจไม้ไส้ระกำต่อสตรีตัวน้อย ๆ เช่นข้า ก็ช่วยเมตตาข้าด้วยเถิด ถือเสียว่าทำบุญทำทานกับสัตว์ก็แล้วกันเจ้าค่ะ" กุ้ยไป๋หลานกล้ากล่าวออกไป เพราะจากที่นางสัมผัสได้สหายคนสนิทของแม่ทัพหยางหลงผู้นี้มิได้มีกลิ่นอายของความโหดเหี้ยมแผ่กระจายออกมาถึงเพียงนั้น เขาค่อนข้างดูมีทีท่าเป็นมิตรต่อนางอยู่บ้างเล็กน้อย

"ข้าเข้าใจแล้ว ตามข้ามาเถิดแม่นาง"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" กุ้ยไป๋หลานยิ้มแต้ รีบดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังจินเกอไปยังโรงครัวสาวรับใช้ของจวนแห่งนี้

"ยังมีอาหารเหลือพอให้แม่นางกุ้ยไป๋หลานกินหรือไม่ท่านป้าผิงผิง" จินเกอเอ่ยถามสตรีวัยกลางคนที่กำลังเก็บกวาดถ้วยชามเพื่อนำไปล้างทำความสะอาดตามหน้าที่

"เห็นที่นี่เป็นโรงทานหรืออย่างไรเล่าที่คิดจะมาขออาหารเวลาใดก็ได้" นางชำเลืองมองกุ้ยไป๋หลานตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

ปั้ง!!! หม้อข้าวและถาดใส่อาหารถูกจับโยนกระแทกลงบนแคร่ด้านหน้ากุ้ยไป๋หลานอย่างแรง "แม่นางกินได้หรือไม่เล่า เศษอาหารก้นหม้อจากที่อีพวกสาวใช้ ขี้ข้าคนอื่นมันกินเหลือ ๆ เอาไว้"

"มีเพียงเท่านี้หรือเจ้าคะ?" กุ้ยไป๋หลานยกฝ่ามือขึ้นมาลูบท้องที่กำลังร้องโกรกกรากพร้อมทั้งชำเลืองตามองเศษอาหารด้านหน้าอย่างนึกเวทนาตนเองว่ามันจะย่อยสลายหมดก่อนระหว่างทางไปถึงกระเพาะของนางหรือไม่

ข้าวไหม้ ๆ ที่อยู่ก้นหม้อนั้นหากใช้ช้อนขูดแล้วแทบจะนับเม็ดได้ ซ้ำกับข้าวในถาดเหลือเพียงผักบุ้งสองสามใบกับน้ำโหรงเหรง และหัวปลาทูทอดสองหัว

"ก็มีเท่าที่เจ้าเห็น จะถามข้าด้วยเหตุอันใดตาบอดหรืออย่างไรเล่า!" นางตะคอกเสียงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านในปล่อยให้กุ้ยไป๋หลานยืนหน้าสลดท้องร้องประท้วงอยู่ด้านหน้าเศษข้าวที่มดกินก็ไม่อิ่ม

"แม่นางอย่าได้ถือสาเลย ท่านป้าผิงผิงนางก็เป็นคนปากจัด อารมณ์ร้าย ขี้เหวี่ยงขี้วีนมาตั้งแต่สมัยสาว ๆ แล้ว ขนาดข้าที่เป็นสหายคนสนิทของท่านแม่ทัพนางก็ยังมิเว้น"

"เจ้าค่ะ"

"ข้าไปตลาดมาเมื่อเช้า ช่วยท่านยายซื้อข้าวหมกเหนียวมาห่อหนึ่ง ข้าให้เจ้า" พูดจบจินเอกก็ล้วงห่อข้าวที่เก็บใส่เอาไว้ในอาภรณ์ออกมายื่นให้แม่นางกุ้ยไป๋หลาน "รีบกินเอาแรงเสียก่อนเถิด หากท่านแม่ทัพกลับมาแล้วข้าหารับรองได้ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นกับเจ้า"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

อย่างน้อย ๆ คนในจวนนี้ก็ไม่ได้ใจยักษ์ใจมารเหมือนเจ้าของจวนไปเสียทั้งหมด