Chapter 2

Nangangatal ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Cliff. Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, mula noong mga bata pa kami hanggang sa tatlong taon naming pagsasama, na narinig ko siyang pagtaasan ako ng boses. 

Nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang agad na pumuno sa mga mata ko, pero agad ko rin pinatigas ang mukha ko.

“Bitiwan mo ako, Cliff!” sigaw ko rin sabay tulak sa kaniya. 

Pero imbes na mabitawan niya ako ay mas lalo lang humigpit ang hawak niya sa mga balikat ko. Kitang kita ko ang pag-igting ng kaniyang panga habang nanlilisik ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Mabilis din ang pag-angat-baba ng kaniyang dibdib. 

“Sino, Cleah?! Sabihin mo sa’kin ngayon din kung sino 'yang lalaking 'yan!” giit niya. “Sino ang gumalaw sa'yo habang ako ang kasama mo sa bahay na 'to?!”

“Wala ka nang pakialam doon!” pagmamatigas ko. “Bakit ba kailangan mo pang malaman?! Ang mahalaga, hindi sa'yo 'yung bata! May irarason na tayo sa mga magulang natin para mawalang bisa ang kasal natin!”

“Walang pakialam?!” ulit niya, parang nasaktan siya sa sinabi ko. Binitiwan niya ang balikat ko pero napasabunot naman siya sa sarili niyang buhok, sunod ay marahas na napatalikod saglit. “Cleah, magkaibigan tayo mula pa noon! Asawa kita sa loob ng tatlong taon! Paano mo naisip sabihin na wala akong pakialam sa'yo at sa batang 'yan?!”

“Dahil kasal lang naman tayo sa papel, Cliff!” katwiran ko. “Pareho tayong napilitan sa kasal na ito! At alam ko rin na kailanman ay hindi mo ako minahal dahil si Brittany lang naman ang nasa puso mo! Ngayong bumalik na siya, bakit hindi mo na lang pirmahan 'yang divorce papers para matapos na 'to?!”

Pabagsak kong nilapag ang divorce paper sa katabi naming de-salaming lamesa, sabay itinuro iyon gamit ang nanginginig kong kamay.

“Pirmahan mo na. Iyon naman ang plano natin mula pa noong umpisa, 'di ba? Ang maghiwalay tayo kapag dumating na si Brittany!”

Napatitig siya sa akin at muli ay parang hindi siya makapaniwala sa nanggagaling na salita sa bibig ko.

“Iyon ba talaga ang iniisip mo? Huh, Cleah?" malamig niyang tanong. “Iniisip mo ba na ganoon ako kawalang-puso para hayaan ka lang umalis nang buntis sa lalaking hindi ko man lang kilala?”

See? Ang bait niya talagang asawa. Dito pa lang sa linya niya, parang alam ko nang handang-handa niyang panagutan ang bata kahit ang kapalit ay ang sarili niyang kaligayahan!

Magsasalita pa sana ako kaso biglang tumunog nang malakas ang cellphone niya. Napatingin ako sa kaniyang bulsa nang doon nanggagaling ang pag-ring. 

 Brittany Calling…

Iyan ang nasulyapan ko sa screen ng kaniyang cellphone nang ilabas niya ito. 

Napasinghap ako at matatag ko siyang tiningnan sa mga mata. “Ayan na siya,” pabulong kong sabi, pilit na pinipigilan ang muling pag-agos ng luha ko. “Baka gusto ka na niyang makita. Sagutin mo na…”

Pero imbes na sundin niya ako ay nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Ibubuka pa lang niya ang kaniyang bibig para magsalita, ngunit ako na ang nag-swipe sa screen ng kaniyang cellphone para masagot na ang tawag ni Brittany. Ikinagulat niya iyon pero agad din niya itong itinapat sa tainga niya na hindi tinatanggal sa akin ang kaniyang tingin. 

“Hello, Britt?” bati niya sa kabilang linya. “I’m sorry, but something urgent came up here at home. A family emergency,” seryoso at walang pag-aalinlangang sabi niya. “Hindi ako makakapunta ngayong gabi. Let’s just reschedule tomorrow.”

Pagkatapos ay basta na lang niya pinatay ang tawag sabay bulsa sa kaniyang cellphone. Napatanga ako sa kaniya. 

“Bakit mo ginawa 'yon?” hindi makapaniwala kong tanong. “Si Brittany na 'yun, Cliff! Tawagan mo ulit siya para makapag-usap na kayo—”

“Walang aalis hangga’t hindi natatapos ang usapang ito,” pinal niyang putol sa akin.

Kinuha niya ang divorce papers sa mesa. Akala ko ay pipirmahan na niya, pero nagulat ako nang tupiin lang niya ito at isinilid sa loob ng kaniyang bulsa.

“A-Ano... ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Bakit mo itinago 'yan?!” tarantang tanong ko.

“Hindi ako pipirma, Cleah.”

“Ano?!” halos mapatid ang boses ko sa gulat. “Nababaliw ka na ba, Cliff?! Sabi ko sa'yo may iba akong lalaki! Buntis ako sa ibang lalaki! Bakit ayaw mo?!”

Lumapit siya sa akin hanggang sa halos magkalapit na ang mga mukha namin. Kung kanina ay galit at sobrang seryoso na ng mukha niya, ngayon ay napakadilim na ng awra niya. 

“Dahil kilala kita, Cleah…” aniya sa malalim na boses. “Hindi ka ganung klaseng babae. Hindi mo magagawang magpagalaw sa iba—”

"Well, sorry to disappoint you, but I just did it!” ako naman ang pumutol sa kaniyang pagsasalita. 

Sandali niyang naitikom ang bibig niya. Bahagya niyang nilayo sa akin ang kaniyang pagkakatayo bago siya ulit nakapagsalita. 

"Kung ganoon… sino ang ama kung hindi ako?” kalmado na ang boses niya, siguro'y nasa isip na niya ay nagsasabi ako ng totoo.

“Kung sinuman, hindi ko sa'yo sasabihin. Wala ng rason para sabihin ko pa sa'yo. Maghihiwalay na tayo at magkakanya-kaniya na tayo ng buhay,” sabi ko sa mahinahon ding boses. 

Hilaw niya akong nginisian. “Asawa mo pa rin ako sa batas at sa mata ng lahat, Cleah,” ganti niya, dahilan para matigil ako. “Walang maghihiwalay hanggat hindi mo naipapakilala sa akin ang lalaking 'yan... hanggat hindi ko nakikita sa harap ko na handa ka niyang panagutan at alagaan, hindi ako pipirma sa divorce papers and that's final.”

“Pero—" 

“Dito ka lang sa bahay ko. Mananatili ka bilang asawa ko habang buntis ka,” patuloy niya habang nakatitig nang diretso sa akin. “Saka lang kita papakawalan kapag naiharap mo na sa’kin ang ama ng bata."

Nangangatal ang mga labi ko sa matinding panlulumo. Dapat maging masaya ako, di ba? Kasi kahit nagsinungaling na ako, heto pa rin siya't nagpapakaasawa sa'kin. Pero sino ba ang niloko ko? Kaya lang naman talaga siya ganito kasi mabait siya. Na sa sobrang bait niya ay hindi niya ako hahayaang makipaghiwalay sa kaniya na hindi nasisiguro ang kaligtasan ko!

Wala akong ibang lalaki. Wala akong kaibigang lalaki na pupwede kong maipakilala sa kaniya na ama ng pinagbubuntis ko. Anong gagawin ko? Mahal na mahal ko siya kaya hindi ko kakayanin na maging hadlang ako sa kaligayahan niya.

“Siyam na buwan, Cleah,” pinal niyang sabi bago tumalikod at nagtungo sa pintuan palabas. “May siyam na buwan ka para iharap sa akin ang lalaking 'yan. Kapag wala pa rin, aakuhin ko 'yan.”

Lumabas na siya kaya naiwan akong mag-isang umiiyak, yakap-yakap ang sarili.