Chapter 5

PRESENT DAY:

Dahil late na akong nakatulog, medyo late na rin akong nagising. Mag-a-alas otso na ng umaga nang magising ako. Agad hinanap ng mata ko ay si Clifford, kaso wala na siya sa tabi ko. Marahil ay nasa baba na. 

Dahan-dahan akong naupo sa ibabaw ng kama at naghikab. Kaso hindi pa man lumilipas ang ilang segundo ay mabilis akong napatakbo sa banyo nang maramdaman ko ang biglaang pagbaliktad ng sikmura ko. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa gilid ng bowl habang suka ako nang suka. 

Last week lang nagsimula ang morning sickness ko kaya naninibago pa ako sa ganitong pakiramdam. 

Nang kumalma na ang sikmura ko, nagmumog ako at nanghihinang lumabas ng banyo. Kaso agad din ako natigil nang bumungad sa akin sa labas ay si Clifford.

Nakasando lang siya at maong pants, gulo-gulo pa ang buhok na tila kakagising lang din. Bumaba ang tingin ko sa kamay niya nang mapansin kong may dala siya. Isang baso ng malamig na tubig at ilang piraso ng biscuits sa plato.

“Inumin mo muna 'to,” mahinahon niyang sabi pagkalapit sa kinatatayuan ko. “Narinig kitang nagsusuka kaya agad akong napaakyat dito.”

Napatitig ako sa kaniya saglit, bahagyang nawalan ng boses. Ano ba ‘tong ginagawa niya?

“C-Cliff... hindi mo naman kailangang gawin 'to,” sabi ko nang sa wakas ay nakapag-isip na ako ng sasabihin. “Kaya ko ang sarili ko.”

“Huwag na matigas ang ulo, Cleah,” aniya sabay hawak sa kamay ko para idikit doon ang baso. “Naihanda ko na rin ang almusal mo. Baba na tayo?”

Hindi pa man ako nakakasagot ay pumauna na siya sa paglalakad. Wala akong nagawa kundi sumunod sa kaniya. Pagkababa sa dining area ay totoo ngang nakahanda na sa lamesa ang mainit na sopas at prutas. Nilapitan niya ako at maingat na pinaupo sa nakasanayan kong pwesto. Agad din siyang naupo sa tabi ko.

“May pasok ka ngayon, 'di ba?” basag ko sa katahimikan. “Bakit hindi ka pa nagbibihis?”

“Nagsabi na ako sa office na magre-report lang ako online ngayong umaga,” sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. “Dito na ako para mabantayan kita.”

“Cliff...” napasapo na lang ako sa noo ko. “Hindi mo pa naman nakakalimutan ang nalaman mo kahapon, ‘di ba? Buntis ako at iba ang ama, kaya hindi mo na kailangang gawin ‘to sa'kin. Si Brittany, nagkita na ba kayo?”

Ibinaba niya ang hawak niyang tasa saka tumingin nang diretso sa mga mata ko. 

“Mamayang tanghali kami magkikita,” sagot niya sa mahinahong boses. “At ginagawa ko 'to dahil ito ang tama. Habang wala pa 'yang lalaking pinagmamalaki mong ama ng bata, responsibilidad pa rin kita.”

Kumuha siya ng konting tubig bago nagpatuloy. “By the way... kailan mo ba siya plano iharap sa akin, Cleah? Dahil kung talagang may lalaki, dapat kagabi pa lang ay tinawagan mo na siya para sunduin ka rito.”

Natigilan ako. Mabilis na sumikbo ang kaba sa puso ko. Anong isasagot ko?!

“B-Busy siya,” palusot ko agad. “P-Pero baka mamaya ay puntahan din niya ako dito.”

Muli siyang natigilan at tulalang napatitig sa mukha ko. Hindi ko mawari ang iniisip niya pero mayamaya lang din ay tumango siya. “Then let me meet him," maikli niyang sabi bago humigop sa kaniyang kape. 

Bago pa man ako makapagsalita ay biglang tumunog ang doorbell ng bahay. Napakunot ang noo ni Cliff. Tumayo siya para tingnan kung sino ang nasa labas. Sumunod ang tingin ko sa kaniya, at lalo akong nanlamig nang marinig ko ang pamilyar na boses ng isang babae mula sa pintuan ng living room.

“Cliff! Surprise!”

Si Brittany.

Nakasuot siya ng eleganteng puting dress, may bitbit na paper bag ng mga pastries, at malapad ang kaniyang ngiti na sinalubong si Clifford ng mahigpit na yakap. 

“I was so worried about you yesterday!” wika niya habang nakatingin sa mukha ni Cliff. “Sabi mo may family emergency kaya dumaan muna ako rito bago ako pumunta sa boutique ko. Are you okay?”

“I-I’m fine, Britt…” tila gulat na tugon ni Cliff, mabilis niya akong nilingon kaya napilitan akong ngitian siya.

Doon lang din napalingon sa akin si Brittany. Nawala ang malapad niyang ngiti at napalitan iyon ng pormal at medyo nagtatakang tingin.

“Oh... Cleah. Hi,” bati niya.

“H-Hello, Brittany,” awkward kong balik na bati, sabay tayo para kamayan siya.

Bagaman nasa iisang school kami dati, kailanman ay hindi pa kami nakakapag-usap ng matagal. At lalong hindi ko siya naka-close.

Nang matapos ang palitan namin ng beso ay tumingin siya kay Cliff, bago niya sa akin ibinalik ang kaniyang tingin. “Cliff mentioned yesterday that there was an emergency. Anong nangyari? May sakit ka ba, Cleah? You look really pale.”

Nailang ako, hindi ko tuloy alam ang isasagot ko sa tanong niya.

“Uh, ano kasi—”

“Sumumpong lang ang vertigo niya kagabi,” putol agad ni Cliff sa sagot ko sana. “Nataranta lang ako kaya hindi ako nakatuloy sa pagkikita natin. I’m sorry.”

Ngumiti si Brittany bago hinawakan ang braso ni Cliff. “It’s fine, babe. I understand. By the way, since nandito na rin lang ako... pwede na ba nating pag-usapan 'yung reinstatement ng wedding plans natin? I mean, sabi mo noon sa email, inaayos niyo na ni Cleah ang annulment, 'di ba?”

Natutop ko ang hininga ko sabay nagkatinginan kami saglit ni Cliff. 

“Na-postpone ang papers, Britt,” siya na ang sumagot kay Brittany, seryoso at walang pag-aalinlangan ang kaniyang boses. “May mga legalities pa kaming kailangang ayusin ni Cleah bago ‘yun matuloy. Massive delay.”

Agad nangunot ang noon ni Brittany. “Delay? But Cliff, three years na kayong kasal! Bakit kailangan pang patagalin—”

“Britt, please. Not now,” pinal na putol ni Cliff sa kaniya. “Mag-usap na lang tayo mamayang tanghali sa labas.”

Ikinagulat ko ang tunog pagtataboy na iyon ni Clifford kay Brittany. Namalayan ko na lang na iginigiya na niya ito pabalik sa pintuang palabas. Kinuha ko naman iyon ng pagkakataon para bumalik sa kuwarto at maghanap ng pwedeng kontakin para pagpanggapin kong nakabuntis sa akin.

Nanginginig pa ang mga daliri ko habang hinahanap sa contacts ang numero ng iisa kong kaibigan sa kolehiyo. Isinarado ko ang p***o at agad na itinaas ang phone sa tainga ko nang mag-ring ito.

“Hello, Banjo?” desperada kong maingat na bungad sa kabilang linya. “Please, tulungan mo ‘ko. Buong buhay ko na itong tatanawin na utang na loob sa'yo, tulungan mo lang akong magpanggap na—”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang biglang bumukas ang p***o ng kwarto ko at iniluwa nito ang tila tumakbo pa paakyat dito na si Clifford.

“Bakit mo tinatawagan si Banjo?” malamig niyang tanong, seryosong nakatingin sa akin ng diretso. “At anong ibig mong sabihin sa magpapanggap?”