บททั้งหมดของ เจ้าหนี้เถื่อน: บทที่ 201 - บทที่ 210

พอเข้ามาอยู่ในลิฟต์แล้วรักนรินทร์จึงพูดขึ้นมา “ทำไมแก้มต้องไปรับปากพี่ภูด้วย หรือว่าพี่ภูกำลังจีบแก้ม” “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ คือว่าคุณภูเขารู้เรื่องของเราแล้วค่ะ” “เขารู้ได้ยังไง” “น่าจะเห็นตอนที่เราเข้าพักที่โรงแรมตอนไปค้างที่ปทุมธานีน่ะค่ะ” “แก้มก็เลยยอมไปกินข้าวกับพี่ภู” “ถ้าแก้มไม่ไปเขาจะบอกเรื่องนี้กับทุกคนค่ะ” “เขาขู่แก้มเหรอ” “พี่รักคะ ตอนนี้พี่ยังมีคดีติดตัวอยู่ อย่าเพิ่งให้เรื่องของเรามาทำให้งานพี่รักพังเลยนะคะ” กัลยากรพยายามพูดเกลี้ยกล่อม “แต่สายตาพี่ภูบอกว่ากำลังสนใจแก้มอยู่” “หึงเหรอคะ” กัลยากรมองเขาด้วยสายตายั่วเย้า รักนรินทร์รวบร่างเธอเข้ามาใกล้ แล้วประกบจูบลงบนเรียวปากของเธอหนัก ๆ “อื๊อ พี่รัก” กัลยากรผลักเขาออกแรงพอละริมฝีปากออกจึงเอ่ย “เปล่าหึง แค่อยากให้แก้มเจอคนดี ๆ กว่านี้เท่านั้น” “แล้วคุณภูมินิสัยไม่ดีเหรอคะ” กัลยากรแสร้งถาม ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกชอบภูวดลสักนิด “ไม่รู้ แต่เซนส์พี่บอกว่าอย่างนั้น” ตอนที่เขาคบกั

ราวเจ็ดโมงสี่สิบห้าพลอยไพลินจึงเดินมาที่ห้องพี่ชาย พลางเอ่ย “พี่รักแม่ให้เอาปิ่นโตมาให้” เพราะเมื่อคืนนี้ศศิธรตั้งใจทำอาหารให้ลูก ๆ กิน เพราะนานทีจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่รักนรินทร์กลับไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน ตอนเช้าเธอจึงทำอาหารมาฝากลูกชายพลอยไพลินพูดจบสายตาก็เหลือบไปเห็นปิ่นโตเช่นกัน “แล้วนั่นปิ่นโตใครอะ” “ของแก้ม” “แก้มเอาปิ่นโตมาฝากพี่รักเหรอ” “อืม” กัลยากรที่นั่งอยู่ในห้องนั้นพอดีถูกพลอยไพลินมองด้วยสายตาจับผิด “อะไรยังไงจ๊ะแก้ม” น้ำเสียงเจือหยอกเย้าอยู่ในทีกัลยากรถูกเพื่อนมองเช่นนั้นจึงหาทางเอาตัวรอด “เราออกไปทำงานก่อนนะ” พูดจบก็เดินออกจากห้องนั้นทันที“แก้มจะไปไหนกลับมาเล่าก่อน” แต่ตอนนั้นกัลยากรก็ได้ปิดประตูห้องลงแล้วรักนรินทร์จึงหาทางออกให้เลขา “พี่เป็นคนบอกแก้มเอามาให้เอง”คราวนี้รักนรินทร์ก็ถูกน้องสาวมองด้วยความสงสัยเช่นกัน “คิดอะไรกับเพื่อนพลอยป๊ะเนี่ย”“บ้า ใครจะไปคิดอย่างนั้นล่ะ อีกสองเดือนพี่ก็หมั้นแล้ว”“แล้วทำไมต้องให้แก้มเอาปิ่นโตมาให้ด้วย”“ก็แค่อยากกินกับข้าวฝีมือน้าษาเท่านั้น พลอยก็รู้ว่าน้าษาทำกับข้าวอร่อย”

กลับมาถึงห้องเจ้านาย กัลยากรจึงพูดออกมา “บอสไม่น่าไปพูดอย่างนั้นกับท่านประธานเลยนะคะ” “เห็นไหม ไปอยู่กับพี่คินไม่เท่าไรกลับมาก็เรียกฉันว่าบอสซะแล้ว” กัลยากรพ่นลมหายใจออกมา “พี่รักไม่ควรไปทะเลาะเรื่องของเรากับท่านประธานค่ะ พี่รักไม่เห็นเหรอคะว่าท่านประธานเริ่มสงสัยเรื่องของเราแล้ว หรืออยากให้คนเขารู้ไปทั่วบริษัทคะว่าแก้มเป็นนางบำเรอพี่รักอะ” “ไม่ใช่นะแก้มอ้วน แก้มอ้วนไม่ใช่นางบำ…” “แล้วแก้มเป็นอะไรคะ อีกสองเดือนพี่รักก็จะหมั้นแล้ว ถ้าว่าที่คู่หมั้นพี่รักรู้เรื่องของเราขึ้นมา แก้มยังจะทำงานอยู่ที่นี่ได้อีกไหมคะ” “แก้ม!” “แก้มขอร้องล่ะค่ะ อย่าทะเลาะเรื่องของเรากับท่านประธานอีก พี่รักจำคำพูดที่เคยพูดกับแก้มไว้ไม่ได้เหรอคะ” กัลยากรเว้นไปเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “ถ้าพี่รักหายดีแล้ว ทุกอย่างก็จบ ต่างคนต่างแยกย้าย เรื่องนี้เราใช้แค่ร่างกายไม่ต้องใช้หัวใจ” รักนรินทร์ยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ ใช่ เขาเผลอลืมคำพูดตัวเองไปจริง ๆ นั่นแหละ “ได้ พี่จะยอมเชื่อแก้ม” พูดจบคนตัวใหญ่จึงเดินเข้ามากอดเธอไว้ บ่ายวันนั้นรักนริ

ความจริงวันนี้รักนรินทร์อยากให้กัลยากรทำโอที แต่เพราะเธอมีนัดทานอาหารเย็นกับภูวดล เธอจึงกลับมาก่อน“เธอไม่น่าไปรับปากไอ้พี่ภูนั่นเลย” รักนรินทร์เอ่ยขึ้นขณะที่เดินมาส่งเธอที่รถ เพราะเขาให้เอกชัยไปส่งกัลยากรที่ร้านอาหาร“แค่ครั้งเดียวเองค่ะ”“ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”“ยังไงฉันก็มีพี่เอกอยู่แล้ว บอสไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ”“ไม่ได้ห่วง แค่กลัวว่าพี่ภูมาหลงชอบของแปลกเท่านั้น”“ไปแล้วนะคะ”“อืม ดูแลคุณแก้มให้ดีล่ะเอก”“ทราบแล้วครับนาย”เอกชัยขับรถพากัลยากรมาที่ร้านอาหารที่ภูวดลได้นัดไว้ ก่อนเข้าไปกัลยากรยังโทร. หาใครคนหนึ่ง พูดเพียงไม่กี่คำเธอก็วางสายแล้วเดินเข้าไปด้านใน “รอนานไหมคะ” กัลยากรแสร้งเอ่ยถามเหมือนเกรงใจ “ไม่นานครับ” ภูวดลยื่นรายการอาหารให้เธอ “เลือกได้ตามสบายเลยนะครับ” “ค่ะ” ทั้งสองสั่งอาหารไปแล้วสี่รายการ ภูวดลจึงถาม “วันนี้ไปเจอลูกค้ากับเจ้ารักเป็นยังไงบ้างครับ” “อ้อ เรื่องนี้ให้ท่านรองพูดในที่ประชุมจะดีกว่าค่ะ” “บอกได้ไหมครับว่าข่าวดีหรือข่าวร้าย” “อืม ขออุบไว้ก่อนดีกว่าค่ะ รอฟังพร้อมกันในที่ประชุมพรุ่

“เฮ้ย! พูดจริง! บอกได้ไหมว่าผู้หญิงที่ชะตากีขาดคนนั้นคือใคร” ศิลาตื่นเต้นกับเพื่อนจริง ๆ เพราะเขาเองก็คาดไม่ถึงว่ารักนรินทร์จะหายจากโรคนี้ “มึงก็พูดแรงไป” “หรือไม่จริง น้องมึงใช้งานไม่ได้มาตั้งหลายปี กูว่าเธอคนนั้นต้องรับศึกหนักอย่างแน่นอนเลยว่ะ” “ก็จริง แต่มึงอย่าเพิ่งบอกใครนะ แม้แต่เมียมึงก็ห้ามบอก” “ลับขนาดนั้น?” “อืม ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้ว่ากูแอบชอบเลยว่ะ” “อะไรวะ นอนคุยกันทุกวันแต่ยังไม่ชอบกันอีกเหรอ” “หรือมึงไม่เคย” ศิลาคิดถึงเรื่องของตนขึ้นมาจึงพอเข้าใจ เพราะเขากับอัยลดาก็นอนด้วยกันโดยไม่ได้เริ่มต้นจากความรักเช่นกัน “แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ อย่าบอกว่าเป็นแก้มนะ” เขาคิดว่าเขามองไม่ผิด “เฮ้ย! กูอ่านง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ” รักนรินทร์ตกตะลึงอย่างมากที่เพื่อนดูออก “ก็ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก มึงเคยคุยโทรศัพท์กับใครนานขนาดนี้ไหมล่ะ อีกอย่างตอนคุยโทรศัพท์มึงยังเด็ดยอดสนจนใบเกลี้ยงหมดแล้วมั้ง” “มึงแอบฟังกูคุยโทรศัพท์เหรอหิน” “ไม่ได้แอบ