ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

มือที่กำลังยกขึ้นเคาะประตูห้องนอนเล็กต้องค้างเอาไว้ เมื่อคิดได้ว่าตอนนี้มันเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว เขาทำงานเพลินเลยไม่ได้ลงมาดูอีกครั้งว่าเธอดีขึ้นหรือยัง

แกรก !

ประตูห้องนอนเล็กเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเจ้าของคอนโดฯ ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนห้องเล็กที่ตัวเองยกให้ผู้หญิงตัวเล็กอาศัยอยู่ จากที่เดินกลับห้องแล้ว แต่ก็ต้องลงมาใหม่พร้อมกับกุญแจห้องนอนห้องเล็ก ไฟดวงน้อยบนหัวเตียงที่ยังคงเปิดเอาไว้ ทำให้ธารทัพพ์มองเห็นใบหน้าเล็กของคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

มุมปากหนายกยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าบนแก้มป่อง ๆ นั่น ไม่มีน้ำตาเกาะอยู่เหมือนอย่างทุกครั้ง ทุกครั้งที่เขาเห็นเธอร้องไห้หลับไปพร้อมกับน้ำตา แต่ว่าครั้งนี้กลับไม่มี

เก่งขึ้นแล้วสินะ

ร่างเล็กที่นอนอยู่ ขยับตัวพลิกตัวไปอีกทาง จนคนที่ยืนอยู่เผลอกลั้นหายใจเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมาให้กับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ก่อนจะเดินขยับเข้าไปวางมือถือที่ไม่รู้ว่าพราวนิชาเลือกที่จะวางมันเอาไว้ตรงนั้น ตรงหน้าโซฟา หรือแค่ลืม เขาเอาไปวางลงบนโต๊ะหัวเตียง

ครืด…

เสียงสั่นเตือนจากมือถือที่เขากำลังจะวางมันลงทำให้สายตาของธารทัพพ์มอง มองข้อความที่มันเด้งขึ้นบนหน้าจอ เรียกความสนใจ

: นอนยังครับน้องพราว

ครับเหรอ ? น้องพราวเหรอ ?

ใคร ? แล้วเกี่ยวอะไรกับเขาวะ

ปึก !

อาจจะวางแรงไปหน่อย แรงจนทำให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงขยับตัว พลิกตัวหันกลับมา ดวงตาคู่สวยมองกันนิ่งเหมือนกำลังประมวลผล คิ้วเรียวสวยขยับเข้าหากันจนเป็นปม พร้อมกับร่างเล็กที่ขยับลุกขึ้นนั่ง เอียงใบหน้าไปทางซ้ายน้อย ๆ จ้องมองหน้ากัน

เหมือนลูกหมา

ธารทัพพ์นิยามการกระทำของคนตัวเล็กบนเตียงอย่างนั้น

“คุณทัพ เข้ามาทำไมคะ”

“เอามือถือมาให้”

“แล้วเข้ามาได้ไงคะ” เธอจำได้ว่าเธอล็อกห้องแล้วนะ แล้วทำไมเขาเข้ามาได้

“ลืมล็อกหรือเปล่า นอนเถอะ” ธารทัพพ์พยายามตีหน้านิ่งพร้อมกับทำตัวไม่ให้มีพิรุธ ยัดกุญแจในมือของตัวเองในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องนอนเล็กของคนที่เอาแต่นั่งมองหน้ากัน แล้วทำไมเขาต้องร้อนตัวด้วย ทั้ง ๆ ที่เขาคือเจ้าของห้อง ไม่ได้เข้าไปทำอะไรเธอเสียหน่อย แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดถึงจูบ จูบที่เขาบอกตัวเองว่า เขาแค่ต้องการให้เด็กขี้แยหยุดร้อง แต่แล้วทำไมต้องใจสั่น แล้วทำไมต้องร้อนวูบวาบ

แล้วทำไม ?

สายตาคู่สวยของพราวนิชายังคงมองบานประตูห้องนอนของตัวเองที่ปิดลง ได้แต่ตั้งคำถามว่า...

เธอลืมล็อกประตูยังงั้นเหรอ คิ้วเรียวสวยยังคงขยับเข้าหากันก่อนจะคล้ายออกมา

มือเล็กยื่นไปหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดู ดูข้อความมากมายจากเพื่อนและข้อความจากหนุ่มรุ่นพี่ แต่พราวนิชาเลือกที่จะนิ่งเฉยแล้วตัดสินใจเลื่อนเข้าไปอ่าน อ่านข้อความ อ่านความคิดเห็นมากมายที่อยู่ในเพจซุบซิบของมหาวิทยาลัย แต่ทว่า…

“หายไปไหนหมด”

ใช่แล้ว ทุก ๆ อย่างหายไปหมดเลย ไม่มี เหมือนไม่เคยมี เป็นไปได้ไง เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง ทุกอย่างกลับหายไปหมด เกิดอะไรขึ้น ใครกันที่เอาออก แต่ว่าถึงแม้มันจะออกไปแล้ว หายไปจากหน้าเพจ แต่ว่าทุกคนก็คงรู้แล้ว ข้อนี้มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เธอรู้ดี แต่ว่าพราวนิชากลับคิดถึงคำพูดของพ่อที่พูดเสมอ ในตอนที่ต้องปิดกิจการร้านอาหารสองสาขาของครอบครัว

อะไรที่มันเกิดขึ้นแล้ว แก้ไขไม่ได้ก็ปล่อยให้มันเป็นบทเรียน

แม้ว่าคนที่บอกกันตอนนี้จะยังโกรธกันอยู่ก็ตาม แต่เชื่อว่าคำพูดของพ่อที่พูด มันจริงเสมอ บทเรียนของเธอครั้งนี้ มันราคาแพงมาก ๆ แพงจนไม่รู้ว่า เธอจะจ่ายมันไหวไหม แต่ว่า… สายตาคู่สวยก้มมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง สัมผัสเบา ๆ แพงก็คงต้องจ่ายใช่ไหม ในเมื่อเธอเลือกแล้ว

สู้สิยัยพราว สู้ไหมเจ้าจิ๋ว สู้ไปด้วยกันเนอะ

พราวนิชาสูดลมหายใจเข้าเรียกความเข้มแข็งให้กับตัวเอง

มือเล็กยกมือป้องปากหาวสองสามครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง เมื่ออาการง่วงเริ่มเข้ามา ไม่รู้ว่าเพราะกินเยอะเลยต้องพักผ่อน หรือว่าเพราะฮอร์โมนที่กำลังเปลี่ยนแปลง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้า มีเรื่องให้คิด แต่ว่าทำไม แค่คิดว่าการที่เธออยู่ในห้องนี้ อยู่ในห้องคอนโดฯ ของผู้ชายที่ชื่อธารทัพพ์ มันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกว่า ทำไมรู้สึกแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่เราสองคนแทบจะไม่ค่อยได้เจอหน้ากันสักเท่าไร คุยกันแค่ไม่กี่คำ แต่เขากลับกลายเป็นคนที่ทำให้เธอสบายใจที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เขา มือเล็กเผลอยกขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง แม้จะหลับตาอยู่ อยู่ ๆ ก็เผลอใจสั่นให้กับสัมผัสนั้นของเขา

ไม่ได้ ห้ามคิด หยุดคิดไปเลยนะ

ใบหน้าเล็กได้แต่ส่ายหน้าไปมา พยายามบอกตัวเองให้หยุดคิดถึงจูบนั่น

จังหวะของเธอกับเขาเหมือนมันจะเปลี่ยนไปจากที่ทุกครั้งที่เธอตื่นนอน เธอจะไม่เจอเจ้าของห้องแล้ว แต่วันนี้พอเปิดประตูออกมาจากห้อง ก็เจอเจ้าของห้องกำลังนั่งก้มหน้ามองเครื่องมือสื่อสารในมือของตัวเองที่โซฟา พราวนิชาพยายามทำตัวเงียบ ๆ เดินไปเปิดตู้เย็น ทำทุกอย่างให้เงียบและเบาที่สุด กลัวว่าจะรบกวนเวลาทำงานของอีกคน

สายตาคู่คมมองเจ้าของร่างเล็กในชุดนอนลายหมีเหมือนเด็กที่กำลังเดินหยิบโน่นหยิบนี่ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดึงสายตากลับมาสนใจสิ่งที่กำลังทำอยู่ก่อนหน้า สายตาของเขาเหมือนกำลังจับผิด แต่เปล่าเลย มันเหมือนแค่อยากมอง มองว่าวัน ๆ หนึ่งตั้งแต่ตื่นเช้ามา คนที่อยู่ด้วยกันมาเกือบจะหนึ่งเดือน เธอทำอะไรบ้าง

กึก !

ดวงตากลมโตคู่สวยของคนที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มต้องชะงัก สะดุด ตกใจ สายตาคู่คมคู่นั้นที่สบตากัน แค่สายตาที่เขามองกัน มันยิ่งทำให้ใจสั่น คิดถึงเรื่องเมื่อวานตอนเย็น

“แค่ก แค่ก !”

“ซกมก”

หือ… พอหยุดไอ หยุดสำลักน้ำที่ดื่มเข้าไป พราวนิชาก็เอาแต่จ้องมอง มองคนที่เธอคิดว่าเขาต้องว่าเธอแน่ ๆ เขาว่าเธอซกมกอย่างนั้นเหรอ ก็แล้วใครให้เขามองเธอทำไม เธอก็ตกใจสิ พราวนิชาต่อว่าคนที่หันไปสนใจหน้าจอมือถือของตัวเองต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มื้อเช้าวันนี้จะกินอะไร”

“คะ” คนที่กำลังเดินเข้าห้องนอนตัวเองต้องหันกลับไปหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟา คิ้วเรียวสวยขยับขึ้นด้วยท่าทางสงสัย เขาพูดกับเธอใช่ไหม

“ถามว่า มื้อเช้าจะกินอะไร จะให้นัทซื้อเข้ามาให้”

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดเหรอ แต่เธอแน่ใจว่าวันหยุดนะ วันหยุดพี่นัท ลูกน้องของเขาก็ควรได้พักสิ ทำไมจะต้องเรียกเขามาทำงาน พราวนิชายืนคิดอยู่นานหน่อย ก่อนจะหันไปมองครัวที่เธอเพิ่งเดินออกมา

“เดี๋ยวพราวทำกินเองค่ะ”

“ทำเป็น” ก็แค่ขยับคิ้วขึ้นแกล้งถามไปอย่างนั้น ความจริงเขาก็รู้มาบ้าง ว่าช่วงหลังมานี้ พราวนิชาทำอาหารกินเองทุกมื้อ

“ทำเป็นค่ะ”

“จะกินได้…”

“ได้ค่ะ ที่บ้านพราวเปิดร้านอาหาร แม่สอนพราวทำตั้งแต่เด็ก ๆ คุณทัพก็ลองกินดูก่อน แต่พราวรับรองว่ากินได้ค่ะ ปลอดภัย ไม่ท้องเสียแน่นอน”

“พูดมาก ถ้ามั่นใจขนาดนั้นก็ไปทำ” คิ้วหนาขยับขึ้น มองคนที่แอบทำหน้าทำตาใส่กัน คิดว่าเป็นเด็กเรียบร้อยพูดง่ายเสียอีก ที่แท้ก็แสบพอตัว ธารทัพพ์หลุดหัวเราะออกมาน้อย ๆ ได้แต่มองตามหลังคนที่เดินกลับเข้าครัว

รอไม่นานอาหารมื้อเช้าฝีมือของพราวนิชาถูกยกมาวางลงบนโต๊ะกินข้าวขนาดสี่ที่นั่ง ก่อนแม่ครัวจำเป็นจะขยับเดินไปหาคนที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โซฟา เขาไม่ขยับไปไหนตั้งแต่เธอเดินเข้าไปในครัว เหมือนกับกลัวว่าเธอจะทำครัวเขาไหม้อย่างนั้นแหละ

“คุณทัพ”

ธารทัพพ์เงยหน้าสบตาคนที่เรียกกัน คิ้วหนาขยับขึ้นแทนคำถามว่ามีอะไร

“กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ คุณทัพกินก่อนเลยนะคะ”

“แล้วเธอ”

“พราวขอไปอาบน้ำก่อนค่ะ กินเสร็จวางไว้เลยนะคะ ไม่ต้องเก็บ เดี๋ยวพราวออกมาเก็บเองค่ะ”

“ไปกินด้วยกัน”

“แต่พราวยังไม่แปรงฟันเลย”

“ฉันไม่ถือ” ธารทัพพ์บอกแค่นั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร เขาใช้สายตามองอาหารบนโต๊ะสามอย่างเป็นผัดผัก ต้มมจืดสาหร่าย ไข่เจียว แต่ว่าบนโต๊ะกลับมีจานข้าวแค่จานเดียว

“พราวไม่ได้ถามว่า คุณทัพแพ้อะไรไหม”

“กินได้ ไปตักข้าวมาสิ”

“ค่ะ”

พราวนิชาทำตามที่อีกคนบอก รีบเดินไปตักข้าวใส่จานแล้วเดินกลับมานั่งลงตรงข้ามกับเจ้าของห้อง นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งกินข้าวกับคนตรงหน้า ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เราเจอกันนับครั้งก็ว่าได้ เขาดูเป็นคน จะเรียกว่ายังไงดีนะ บ้างาน แบบนั้นได้ไหม

“ไม่กิน”

เด็กนี่เอาแต่มองหน้าเขา ไม่ยอมกินข้าวจนเขาเองก็รู้สึกอึดอัดไม่กล้าตักอะไร

“พราวรอให้คุณทัพกินก่อน”

ธารทัพพ์ไม่พูดอะไร เขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะตักกับข้าวที่อยู่ตรงหน้าตัวเองอย่างเมนูผัดผัก แล้วยื่นไปวางลงบนจานข้าวของอีกคน

“ไม่ต้องทำแบบนี้ ผู้หญิงกับผู้ชายมีสิทธิ์เท่ากัน” ตั้งแต่เล็กจนโต เขามองเห็นและสัมผัสมันได้จากสิ่งที่แม่ทำให้พ่อ พ่อใหญ่ที่สุดในบ้าน มีอนาคต ตัดสินใจทุกอย่าง ขนาดเวลากินข้าว ทุกคนก็ต้องรอให้พ่อกินก่อน เขารู้สึกไม่ชอบในสิ่งที่ผ่านมาและคิดเอาไว้ว่า ถ้ามีครอบครัวเป็นของตัวเอง เขาจะไม่ทำตัวแบบนั้นให้กับคนในครอบครัวเห็น

“พราวไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ พราวแค่อยากให้คุณทัพลองกินก่อนว่าถูกปากไหม ถ้าไม่ พราวจะได้ทำอย่างอื่นเพิ่ม หรือให้พราวสั่งอะไรมาให้” มุมปากหนายกยิ้มน้อย ๆ ให้กับคำพูดของคนตรงหน้า ยิ้มให้กับตัวเองที่เป็นคนคิดเยอะจนเกินไป แค่คำพูดของคนอายุน้อยตรงหน้า มันทำให้เขาหยุดคิดได้ว่า เขามันคิดมากมายไปเอง

ธารทัพพ์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงแค่ตักอาหารตรงหน้าตัวเองเข้าปาก เคี้ยวให้คนที่กำลังนั่งมองดูกัน สายตาคู่นั้นรอลุ้นจนเขาต้องรีบพยักหน้าขึ้นลงเป็นการบอก

“พอกินได้ไหมคะ”

“ได้” รอยยิ้มสวยกว้างขึ้น กว้างจนคนมองใจกระตุกแปลก ๆ ตั้งแต่เจอหน้ากัน นี่คงเป็นครั้งแรกที่พราวนิชายิ้มให้เขาแบบนี้ พอรู้ตัวว่ามองรอยยิ้มนั้นนานไปแล้ว เลยต้องรีบก้มหน้ามาสนใจจานข้าวของตัวเอง

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจดวงน้อยของว่าที่คุณแม่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม

“วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่า”

ความจริงเขารู้อยู่แล้ว ว่าวันนี้พราวนิชามีนัดกับคุณหมอ แต่เขาก็แค่ลองถามออกไป อยากรู้เหมือนกันว่าอีกคนจะตอบยังไง จะชวนเขาไปด้วยไหม ครั้งที่แล้วเธอก็ไม่เอ่ยปากชวนเขา เขาเลยไม่ได้ไปด้วย

“วันนี้ไปโรงพยาบาลค่ะ”

เธอนึกว่าเขารู้อยู่แล้วเสียอีก เพราะเธอบอกพี่นัทเอาไว้แล้ว คิดว่าบอกพี่อานัส ยังไงลูกน้องของเขาก็ต้องไปรายงานเขาอยู่แล้ว

“คุณทัพจะไปไหมคะ” ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ว่าเขาคงไม่ไปแน่ ๆ แต่ก็ถามออกไป แต่ว่า…

“ไป” คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้พราวนิชาต้องเงยหน้าสบตาคนพูด เป็นคำตอบสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจสั่นไหวแปลก ๆ

ครืด ครืด

เสียงมือถือที่ดังอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาเรียกความสนใจของเจ้าของมือถือให้หันไปมอง ธารทัพพ์วางช้อนส้อมแล้วขยับลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่มือถือของตัวเอง พอเห็นว่าใครเป็นคนโทร. มาเขาก็เดินขึ้นบันไดกลับห้องทำงานของตัวเอง ปล่อยให้คนที่นั่งกินข้าวด้วยกันได้แต่มองตาม พราวนิชาดึงสายตาของตัวเองกลับมามองจานข้าวและกับข้าวตรงหน้า เลื่อนสายตาไปมองจานของอีกคนที่เขากินไปได้แค่นิดเดียวเอง