ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

เท้าเล็กที่ก้าวเดินเข้ามาภายในรั้วบ้าน สายตาคู่สวยมองรถของผู้เป็นพ่อที่ยังคงจอดนิ่งอยู่ในโรงจอดรถของบ้าน ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว ปกติพ่อกับแม่จะออกไปที่ร้านตั้งแต่เช้าเพื่อไปดูความเรียบร้อยก่อนที่ร้านจะเปิดทุกวัน

“กลับมาแล้วเหรอ”

น้ำเสียงนิ่ง ๆ ของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงโซนรับแขกของบ้าน เรียกให้คนตัวเล็กที่เปิดประตูเข้ามาหยุดชะงัก ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าระบายยิ้ม แล้วเดินตรงไปนั่งลงข้างคนเป็นพ่อ ทั้งที่รู้สึกถึงความผิดปกติในสายตาและน้ำเสียงของพ่อ

“พ่อยังไม่ออกไปที่ร้านเหรอคะ”

“เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา”

“ก็ ไปนอนกับฟ้าใสไงคะ” ทำไมกันนะ ทั้งพ่อ ทั้งแม่มองหน้าเธอแบบนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นแรง เมื่อท่านทั้งสองเอาแต่นิ่ง ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา ก่อนที่พ่อจะวางอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะกระจกทรงสี่เหลี่ยมหน้าโซฟา

“บอกพ่อหน่อย ว่ามันคืออะไร”

“พราวนิชา !” เมื่อลูกสาวเอาแต่เงียบ คุณดิษย์เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวเสียงดัง

“คุณคะ เราตกลงกันแล้ว ว่าจะค่อย ๆ คุยกันไม่ใช่เหรอ”

“คุณจะให้ผมใจเย็นได้ยังไงคุณปัด ทำไมเด็กคนนี้มันทำตัวแบบนี้ !” คุณดิษย์ตะโกนออกมาอย่างหมดความอดทน ความอดทนที่เก็บเอาไว้ตั้งแต่เห็นเจ้าแท่งตรวจนี่ ทำไม ทำไมลูกสาวที่ท่านทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างดี ทำไมถึงได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งโกรธ

“เงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามพ่อเดี๋ยวนี้”

“พราวนิชา !” ชื่อที่ตั้งให้ลูกสาวตัวน้อยวันนั้นถูกเรียกดังขึ้นอีกครั้ง

“พราว พราวขอโทษค่ะ พราวผิดไปแล้ว พราว…” ร่างเล็กรีบลงจากโซฟา ลงไปนั่งอยู่บนพื้นต่อหน้าพ่อกับแม่ ก้มหน้าสำนึกผิด ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไง พูดไปก็คงเหมือนกับแก้ตัว ทั้ง ๆ ที่เธอทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังในตัวเธอมากมายขนาดนี้

“ใครเป็นพ่อเด็ก”

คนถูกถามเอาแต่เงียบ ก้มหน้ามองมือเล็กของตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่น ไม่กล้าที่จะพูดออกไป เพราะเธอตัดสินใจตั้งแต่ตอนที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วว่าเธอจะไปปรึกษาคุณหมอเรื่องการท้องไม่พร้อม และอาจจะต้อง… ตั้งใจจะให้ตัวเองรับผลของการกระทำคนเดียว ตั้งใจจะไม่บอกพ่อกับแม่ แต่ทว่าคงไม่ทันแล้ว เพราะความรีบร้อนของเธอทำให้เก็บของไปไม่หมด เพราะความที่เธอตรวจหลายอันเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองท้องจริง ๆ ไหม

“ยัยพราว”

“แม่ขา” ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมองหน้าสบตาคนเป็นแม่ที่เอ่ยเรียกชื่อ หยดน้ำตาใส ๆ ค่อย ๆ ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างพร้อมกับส่ายหน้าไปมา “พราวไม่บอกได้ไหมคะ”

“มันเป็นใคร พ่อถาม ทำไมไม่พูดออกมา จะปิดบังเอาไว้ทำไม”

คุณดิษย์มองหน้าลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง ดวงตาคู่คมแดงก่ำ ทั้งรัก ทั้งหวง ทั้งห่วงลูกสาวคนนี้ และตอนนี้ก็ทั้งผิดหวังและโกรธจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ตัวเองใจเย็นพอที่จะรับฟังคำพูดของลูกสาว

“พ่อกับแม่เลี้ยงเรามาไม่ดีหรือไง ทำไมถึงทำตัวแบบนี้” หยดน้ำตาของคุณปัญจมาค่อย ๆ ไหลออกจากดวงตาพร้อมกับถ้อยคำตัดพ้อลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ทำไมถึงไม่พูด ทำไมต้องปิดบัง ทำไมไม่บอกกัน

“ถ้าไม่บอกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ”

“พ่อ”

“คุณคะ” แม้จะเสียใจและผิดหวังในตัวลูกสาวไม่ต่างจากสามี แต่ก็ไม่คิดว่าสามีของตัวเองจะเอ่ยคำนี้ออกมา มือของคนเป็นภรรยายื่นไปจับต้นแขนสามีเอาไว้แน่น เพื่อที่จะเรียกสติของอีกคนให้รับรู้ว่าคำที่พูดออกไป มันรุนแรงเกินไป

“ว่าไง พราวนิชา !”

“พราว พราวบอกไม่ได้ค่ะ พราว…”

เพียะ !

มือหนาฟาดลงบนใบหน้าของลูกสาวด้วยความโมโห ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มือเล็กของพราวนิชายกขึ้นมาจับแก้มของตัวเอง เงยหน้าขึ้นมองคนที่ตบหน้ากัน ครั้งแรกที่พ่อทำกับเธอแบบนี้ คงไม่ต่างกันกับคนเป็นภรรยาที่นั่งปิดปาก เบิกตากว้างให้กับการกระทำของคนเป็นสามี ไม่คิดว่าจะทำแบบนี้

“จะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก” นิ้วชี้ของคนเป็นพ่อชี้หน้าลูกสาวพร้อมกับเอ่ยปากไล่ โดยที่ไม่แม้จะหันมามองหน้าของคนที่นั่งจับหน้าตัวเองร้องไห้เบา ๆ

“พ่อขา พราวขอโทษ”

“ออกไปก่อนที่ฉันจะไล่แกออกจากบ้าน”

“คุณ ทำเกินไปแล้วนะ”

คุณปัญจมาบอกคนเป็นสามีด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจ แต่คุณดิษย์ก็เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่มองหน้าใคร แม้แต่ภรรยาของตัวเอง มือหนาที่ตบลงใบหน้าของลูกสาวกำเข้าหากันแน่นจนเจ็บ แต่ในใจกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า

“ยัยพราวกลับห้องก่อนลูก ให้พ่อใจเย็นลงแล้วค่อยมาคุยกัน”

คนเป็นแม่รีบเข้าไปประคองลูกสาวให้ลุกขึ้นพากลับเข้าห้อง อยากให้สามีใจเย็นลงแล้วค่อยมาช่วยกันหาทางออกเรื่องนี้ ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เธอไม่สามารถตัดสินใจอะไรแทนลูกสาวได้เลย

“พักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะลงไปคุยกับพ่อเขาก่อน”

“แม่ขา”

พราวนิชาเรียกแม่ที่กำลังเดินออกจากห้องนอนของตัวเองไป

“แม่โกรธพราวไหมคะ”

แม่ไม่ตอบ แต่แม่เลือกที่จะเดินออกจากห้องนอนเธอไป แค่บานประตูปิดลง น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วก็ไหลออกมามากกว่าเดิม ก็คงไม่ต่างอะไรจากผู้เป็นแม่ พอดึงประตูปิดลง น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตา มองประตูห้องนอนลูกสาวด้วยหัวใจที่เจ็บ เจ็บที่ไม่ยอมพูดอะไรออกไป เจ็บที่เดินออกมาแล้วไม่ปลอบโยนลูกสาว

“คุณ คุณจะไปไหนครับ”

พราวนิชาหันไปมองผู้ชายที่ถามกันในตอนที่เดินออกจากบ้าน สายตาคู่สวยมองผู้ชายคนนั้นนิ่ง ก่อนจะค่อย ๆ จำได้แล้วว่าผู้ชายตรงหน้าเธอเป็นใคร เขาน่าจะเป็นลูกน้องของผู้ชายคนนั้น คนที่ชื่อ ธารทัพพ์

“พราว ไม่รู้ค่ะ”

คนตัวเล็กตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เธอไม่รู้ว่าจะไปไหน รู้แค่ว่าตอนนี้เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากให้พ่อกับแม่ผิดหวัง ไม่อยากให้พวกท่านอายคนอื่นที่มีลูกสาวแบบเธอ อาจจะหลบไปอยู่ที่ไหนสักที่ แต่ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออก พอเห็นว่ารถของพ่อขับออกไป ก็ตัดสินใจเก็บเสื้อผ้า คิดว่าอยู่ที่นี่ไป พ่อกับแม่ก็คงผิดหวังในตัวลูกคนนี้มาก ๆ แน่

“ไปครับ ขึ้นรถก่อน เดี๋ยวผมพาไปหาคุณทัพ”

“ทำไมต้องไปหาเขาคะ”

“ก็ ไปเถอะครับ มีคนช่วยคิดดีกว่าคิดคนเดียวนะครับ ถึงคุณทัพเขาเป็นแบบนั้น แต่เขาใจดีนะครับ”

คำว่าใจดีที่ออกมาจากปากของผู้ชายตรงหน้า ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับไม่อยากจะเชื่อ คนใจดีที่ไหน ปากร้ายมาก ๆ พราวนิชาได้แต่แอบต่อว่าเจ้านายของคนตรงหน้าในใจ แต่ก็ยอมไปกับเขา เพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่มีที่ให้ไป 

“ก็ได้ค่ะ”

อย่างน้อยเธอก็มีเขาที่อาจจะช่วยเธอได้ในตอนนี้ เธอไม่อยากรบกวนเพื่อนทั้งสองคน ทั้งฟ้าใสและเจนจิรา ยังไม่อยากให้เพื่อนรู้ และอายเกินไปที่จะบอกว่าเธอท้อง ท้องกับคนที่ไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ เรื่องคืนนั้นก็เหมือนกัน เธอไม่เคยปริปากบอกเพื่อน ทั้งสองถามด้วยความเป็นห่วงว่าคืนนั้นเธอหายไปไหนหลังจากฉลองหลังสอบเสร็จ เธอก็ไม่ได้ตอบอะไรเพื่อน

เธอจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จำได้แค่ดื่มเหล้าแก้วที่เจนจิราเอามาให้ แล้วหลังจากนั้นก็ปวดหัว แล้วก็บอกเพื่อนว่าจะไปเข้าห้องน้ำ หลังจากนั้นก็ไม่รู้อะไรเลย รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงกับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นแล้ว เธอทำตัวเหลวไหลจนพ่อกับแม่คงไม่ให้อภัยเธอแน่ ๆ

สายตาคู่สวยเอาแต่มองห้องหรูที่กว้างมาก ๆ อานัสพาเธอมายังคอนโดฯ หรูในกลางเมือง ห้องก็หรู หรูจนเธอไม่กล้าขยับตัวไปไหน อีกคนบอกให้นั่งรอตรงนี้ เธอก็นั่งรอ รอ รอจนกว่าเจ้าของห้องจะกลับมา แม้ว่าตอนนี้ท้องกำลังร้องประท้วงว่าหิวก็ไม่กล้าขยับไปไหน มือเล็กวางลงที่หน้าท้องแบนราบของตัวเอง

อยู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมา

“หิวใช่ไหมคะ”

ปากเล็กขยับพูดเบา ๆ พร้อมกับมือที่ลูบเบา ๆ เหมือนต้องการรับรู้การมีอยู่ของเจ้าก้อนเนื้อเล็ก ๆ หัวใจดวงน้อยชาวาบขึ้นมา เมื่อคิดถึงคำพูดของตัวเอง คิดถึงความคิดของตัวเองที่บอกว่าจะเอาเจ้าก้อนเนื้อนี่ออกไป

ทำไมเธอใจร้ายจังพราว

เจ้าก้อนเนื้อก้อนนี้ไม่รู้อะไรด้วยเลย แต่เธอจะทำร้ายเขาได้ลงเหรอ

“ขอโทษ ขอโทษนะ”

คำขอโทษแผ่วเบาพร้อมกับสัมผัสที่ลูบหน้าท้องไปมาเบา ๆ เหมือนต้องการส่งผ่านคำพูดไปให้เจ้าก้อนเนื้อเล็ก ๆ ได้รับรู้ แม้ตอนนี้เธอจะไม่รู้ ไม่รู้เลยว่าจะทำได้ดีไหม คำว่า แม่ ที่ตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจจะไม่ทำร้ายเจ้าก้อนเนื้อเล็ก ๆ นี้

เท้าที่ขยับเดินเข้ามาภายในห้องต้องหยุดชะงัก เมื่อมองเห็นร่างเล็กของใครบางคนนอนอยู่บนโซฟา มือหนาเท้าเอวแล้วหันไปมองคนที่หอบเอกสารตามหลังเขาเข้ามาในห้อง ส่งสายตาไปถามว่าคืออะไร

“ผมแจ้งคุณทัพแล้วนะครับ”

ธารทัพพ์ไม่พูดอะไรต่อ เจ้าของห้องพยักหน้าบุ้ยใบ้บอกให้เอาเอกสารไปเก็บไว้ในห้องทำงานของตัวเองที่อยู่ชั้นบน ส่วนเขาก็เดินไปหยุดยืนมองคนที่นอนหลับตาพริ้ม ถ้าบอกว่าทำงานเพลินจนจำไม่ได้แบบนั้นก็ได้ เขาพอจำได้ว่าเมื่อเช้าเขาบอกให้อานัสไปสืบเรื่องของคนที่นอนหลับอยู่นี่ บ่ายอานัสก็เข้ามารายงานเขาเรื่องที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ทำงานยาวจนดึก สายตาคู่คมก้มมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูที่อยู่บนข้อมือของตัวเอง

“สามทุ่ม”

ยอมรับว่าเขาเป็นพวกบ้างาน คงเพราะช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขาต้องสร้างผลงานให้ทุกคนได้เห็นว่าเขาเหมาะสมกับตำแหน่งที่คุณย่าจะมอบให้ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาจะต้องเหนื่อยกับพวกหัวโบราณและพวกที่จะคอยล้างผลาญสมบัติคุณย่า ถ้าไม่ใช่เพราะคำขอร้องจากพ่อ เขาคงไม่อยากมาเหนื่อยอยู่ตรงนี้ เขาคงได้ไปทำอะไรที่ตัวเองต้องการหรืออาจจะช่วยน้องชายดูแลไร่ชาที่เป็นกิจการหลักของครอบครัวอยู่ก็ได้ตอนนี้

เป็นพี่ต้องเสียสละ

คำพูดจากปากของพ่อยังดังก้องอยู่ในหัวของเขาอยู่ทุกวันนี้ เคยอยากจะถามออกไปเหมือนกันว่า ทำไมพ่อไม่ทำมันเอง แต่พอหันกลับไปมองที่แม่ เขาก็เข้าใจอะไรได้มากขึ้น

“คุณทัพครับ”

ธารทัพพ์ละสายตาจากคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาหันไปมองคนที่เรียกกัน ขยับคิ้วขึ้นเป็นการถามว่า มีอะไร ?

“จะให้ผมช่วยอะไรไหมครับ”

“ไม่ต้อง นายกลับไปพักเถอะ” วันนี้คนตรงหน้าเขาก็เหนื่อยมาเยอะแล้ว วิ่งวุ่นทำงานให้เขาอยู่หลายเรื่อง

“ครับ”

อานัสมองเจ้านายและหันไปมองผู้หญิงตัวเล็กที่นอนหลับอยู่บนโซฟาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปกลับไปพักผ่อน เพราะคิดว่าพรุ่งนี้เจ้านายหนุ่มคงมีเรื่องให้เขาทำอีกเยอะแน่ ๆ

“นี่”

นิ้วชี้สะกิดเบา ๆ ลงบนต้นแขนเล็กเบา ๆ เอ่ยเรียกคนที่นอนหลับอยู่ แต่ทำไมสายตาของเขากลับสะดุดสายตากับใบหน้าเล็ก บนแก้มยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ จนต้องถอนหายใจแล้วขยับก้าวเข้าไปย่อตัวลงนั่งหน้าโซฟา ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนแก้มเนียนใสเหมือนเด็กน้อย แต่จะไม่ให้คิดแบบนั้นได้ยังไง ก็เด็กนี่อายุห่างจากเขาสิบปีเลยนะ

“อื้อ~~”

ธารทัพพ์ดึงมือออกจากแก้มนุ่มนั่น แล้วลุกขึ้นยืนตัวตรง ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง เมื่อคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมา

“คุณ”

คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นนั่ง มองหน้าคนผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เป็นไงบ้าง ตัดสินใจได้ยัง”

ธารทัพพ์ถามคนที่เอาแต่นั่งมองหน้ากันนิ่งพร้อมกับขยับตัวลงไปนั่งบนโซฟาอีกตัว นั่งมองรอคำตอบจากผู้หญิงตัวเล็ก

“พราว…”

ชื่อ พราว สินะ

ธารทัพพ์มองหน้าคนตัวเล็กนิ่ง รอฟังว่าเธอจะพูดยังไง จะตัดสินใจแบบไหน แต่การที่เธอยอมมาที่นี่ก็เท่ากับว่าเธอตัดสินใจยอมให้เขารับผิดชอบ มองไปมองมา เด็กคนนี้ก็ใจเด็ดเหมือนกัน ใจเด็ดใจกล้าตั้งแต่ที่เจ้าตัวบอกว่าจะเอาเจ้าก้อนเนื้อน้อย ๆ นั่นออก สายตาคู่คมมองหน้าท้องแบนราบแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากลมโตคู่นั้น

“พราวจะเก็บเขาเอาไว้ค่ะ แต่ว่าพราวยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ครอบครัวพราวยังไม่มีใครเข้าใจ” ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อคิดถึงเรื่องของพ่อกับแม่ ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกท่านจะได้รับจดหมายที่เธอทิ้งเอาไว้แล้วหรือเปล่า หวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้

ขอเวลาหน่อยนะคะ พ่อขา แม่ขา

เธอจะเข้มแข็งกว่านี้ ขอให้ระหว่างนี้พ่อกับแม่ใจเย็นลง ไม่ได้หวังว่าพวกท่านจะเข้าใจ แต่แค่หวังว่าพวกท่านจะยอมรับในสิ่งที่เธอกำลังตัดสินใจ

ธารทัพพ์นิ่ง มองผู้หญิงตัวเล็กอย่างใช้ความคิด เขาเองตอนนี้ก็คิดไม่ออกว่าจะต้องจัดการปัญหานี้อย่างไร ที่บอกว่าจะรับผิดชอบ เขายังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะต้องทำแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ เขาคงไม่แต่งงานแน่นอน เขาเคยบอกแม่ว่าไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ตอนนี้เขาก็รู้สึกแบบนั้น ดูเหมือนว่าเด็กตรงหน้าเขาเองก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม เราสองคนอาจจะทำหน้าที่พ่อกับแม่

“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันอีกครั้ง วันนี้ผมเหนื่อยแล้ว” ไม่ใช่เขาที่เหนื่อย ดูจากใบหน้าเล็กนั่นก็คงทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด ไม่แพ้กันกับเขา

“…ลุกขึ้นสิ หรือจะนอนตรงนี้” น้ำเสียงนิ่งของเจ้าของห้องเรียกให้คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามคนตัวสูงที่เดินไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องห้องหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องให้กว้างแล้วหันมามองหน้ากัน

“ห้องนี้ผมยกให้ ห้องผมอยู่ชั้นบน ถ้าไม่มีเรื่องอะไรไม่ต้องขึ้นไป”

“ค่ะ” พราวนิชาพยักหน้าเข้าใจ เธอเข้าใจ ไม่ได้รู้สึกไม่ดีที่อีกคนพูดออกมาแบบนั้น

“คุณ…”

ธารทัพพ์หันกลับมามองหน้าคนที่กำลังจะเดินกลับห้องที่เขาบอกว่าเป็นห้องของเขา

“มีอะไร”

“คือว่า…” คิ้วหนาขยับขึ้น แต่ยังไม่ทันที่อีกคนจะพูดอะไรออกมา เสียงบางอย่างก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร

โครกกก ~

“ของในตู้เย็นกินได้ แต่กินเสร็จก็เก็บให้เรียบร้อย”

คนเจ้าระเบียบสั่งเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง อยู่ ๆ มุมปากหนาก็ยกยิ้มขึ้นมาน้อย ๆ หลังจากเข้ามาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ยิ้มเพราะตลกสีหน้าคนผู้หญิงตัวเล็กที่ทำหน้าเลิ่กลั่กนั่น เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนเป็นแบบนี้ มีเธอคนแรกเลยที่ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาให้กับท่าทางแบบนั้น ท่าทางเหมือนเด็ก แต่ก็จะไม่ให้เด็กได้ยังไง ก็เธออายุแค่ยี่สิบเอง

ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันก่อนจะคลายออก เมื่อเจ้าของห้องเข้าห้องนอนไปเรียบร้อย เธออาย ใช่ ตอนนี้รู้สึกอายมาก ๆ ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไว้ไหน เวลาเจอหน้าเขาจะทำหน้ายังไง อยู่ ๆ ก็ทำสิ่งที่ขายหน้าออกไปแบบนั้น ก็มันบังคับไม่ได้นี่น่า

มือเล็กวางลงบนหน้าท้องพร้อมกับหลุดยิ้มออกมา เมื่อคิดว่าต้องเป็นเจ้าตัวเล็กนี่แน่ ๆ ที่หิว หิวมากกว่าเธอ

“หิวใช่ไหมคะ”

น้ำเสียงเล็กบอกเจ้าก้อนเนื้อเล็ก ๆ ในท้องของตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปยังโซนครัวที่ดูหรูหรานั่น แม้ตอนแรกไม่กล้าหยิบจับอะไร แต่เพราะความหิวเลยทำให้ว่าที่คุณแม่กล้าที่จะหยิบของกินในตู้เย็นออกมา ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย เมื่อพบว่าของสดในตู้มีเยอะมาก แถมทุกอย่างในห้องครัวยังดูเป็นระเบียบมาก ๆ อีกด้วย น่าจะเหมือนเจ้าของห้องนั่นแหละ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองบันไดที่สามารถขึ้นไปบนชั้นสอง คุณธารทัพพ์ เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ใบหน้าหล่อ ดูสะอาด ถ้าเพื่อนเธอเจอเขาก็คงต้องพูดคำว่าหล่อเหมือนอาบน้ำวันละร้อยรอบ ยิ่งคิดยิ่งทำให้รู้ว่าเธอกับเขาช่างแตกต่างกันมาก ๆ แต่ไม่รู้ว่าอะไรกันที่ทำให้เธอมาอยู่ตรงนี้ โชคชะตา ความบังเอิญ หรือสิ่งผิดพลาดกันแน่

พราวนิชาทำอะไรกินง่าย ๆ อย่างข้าวไข่เจียว กินเสร็จก็รีบเก็บของทุกอย่างให้เข้าที่ จัดการเช็ดทำความสะอาดให้เหมือนเดิม ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองที่วางอยู่ข้างโซฟาขึ้นมา เดินตรงเข้าห้องเล็กข้างบันได ก่อนจะเดินเข้าห้องก็อดที่จะมองไปยังชั้นสองไม่ได้ ละสายตาแล้วเดินเข้าห้องที่เขายกให้เธออยู่ รีบจัดการตัวเอง ไม่ลืมที่จะกินยาที่คุณหมอให้มา เพราะบำรุงเจ้าก้อนเล็ก ๆ ที่อยู่ในท้อง ต้องรีบนอนเพราะพรุ่งนี้คงมีเรื่องให้เธอทำอีกเยอะ

แม้จะบอกกับตัวเองแบบนั้น แต่พราวนิชาก็ยังคงนอนไม่หลับ พลิกตัวไปพลิกตัวมา ไม่รู้ว่าเพราะกำลังคิดถึงเรื่องที่ยังมาไม่ถึง หรือเพราะแปลกสถานที่กันแน่ ไม่รู้ว่าป่านนี้พ่อกับแม่จะเป็นยังไงบ้างในตอนที่เธอไม่อยู่ ได้อ่านจดหมายที่เธอทิ้งเอาไว้ให้หรือยัง มือเล็กหยิบมือถือที่หน้าจอมืดสนิทของตัวเอง มันมืดเพราะเธอปิดเครื่องเอาไว้ จะบอกว่าเธอกำลังหนีปัญหาแบบนั้นได้ไหม แต่ตอนนี้เธอขอ ขอทำให้ตัวเองเข้มแข็งก่อนได้ไหม พอเข้มแข็ง เธอก็จะออกไปเผชิญกับความเป็นจริงทุก ๆ เรื่องที่มันกำลังต่อคิวเข้ามาหา