ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“เป็นไงบ้าง”

ดวงตากลมโตคู่สวยที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มองเพดานห้องสีขาว กลิ่นอ่อน ๆ ที่แตะจมูกทำให้พราวนิชารู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ก่อนจะหันไปหาเสียงของใครบางคนที่เอ่ยถามกัน คนป่วยเอาแต่นอนมองหน้าผู้ชายตัวสูงที่กำลังยืนกอดอกมองหน้ากันนิ่ง

นี่เป็นเขาเองเหรอที่ช่วยเธอเอาไว้ ก่อนทุกอย่างดับวูบ จำได้ว่ามีใครบางคนช่วยเธอไว้ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนคนนี้

“ถามว่าเป็นไงบ้าง”

ธารทัพพ์ขยับคิ้วเข้าหากัน จ้องใบหน้าเล็กที่ดูดีขึ้นกว่าก่อนหน้า ถามแต่ไม่ยอมตอบ เขาขยับเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จ้องหน้าคนที่เอาแต่เงียบใส่กัน

ดื้อ !

นี่คือสิ่งที่ธารทัพพ์นิยามความเป็นผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ แถมยังดื้อเงียบอีกด้วย

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“อืม ดีแล้ว ผมก็มีเรื่องจะคุยกับคุณ”

“ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ”

“สองทุ่ม”

“สองทุ่ม !” ไม่ดีแน่ เธอหายออกมานานมาก ไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อกับแม่จะกลับมาถึงบ้านหรือยัง บอกว่าจะเข้าไปหาที่ร้านแต่เธอไม่ได้ไป เธอไม่อยู่บ้าน พ่อกับแม่ต้องโทร. หาแน่ ร่างเล็กรีบลุกขึ้นจากเตียงจนอีกคนลุกขึ้นจับไหล่เล็กเอาไว้

“จะไปไหน”

“คุณเห็นมือถือกับกระเป๋าพราวไหมคะ พราวจะกลับบ้าน”

“จะกลับได้ไง หมอบอกให้นอนพักหนึ่งคืน ให้น้ำเกลือหมด ถึงจะกลับได้”

“ไม่ค่ะ ไม่ได้”

ใบหน้าเล็กส่ายหน้าไปมาบอกเขา เธออยู่นี่ไม่ได้

“ทำไมดื้อ”

คนถูกดุว่าดื้อเงยหน้ามองผู้ชายตัวสูงที่ยืนเท้าเอวจ้องหน้ากัน เท้าที่กำลังแตะพื้นกลับต้องขยับกลับขึ้นไปบนเตียงเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องกลัวเขาด้วยก็ไม่รู้ อาจจะเพราะท่าทางจริงจังของอีกคน มันเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เธอหยุดทุกการกระทำของตัวเอง

“พราวขอกระเป๋าคืนหน่อยได้ไหมคะ”

“อืม” ธารทัพพ์พยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของอีกคนมายื่นส่งให้ เขาได้ยินมือถือของเธอดังอยู่นาน แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาดู เขาไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เลยไม่ได้สนใจเสียงมือถือที่ดังอยู่นานสองนานนั่น

ริมฝีปากเล็กขบเม้มเข้าหากันจนเจ็บ เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่โทร. มาหาเธอหลายสิบสาย

ทำยังไงดีนะ จะบอกพ่อกับแม่ยังไงดี

นั่งคิดอยู่นานก่อนจะรวบรวมความกล้าตัดสินใจโทร. กลับไปหาพวกท่าน

“แม่ขา”

(ยัยพราว อยู่ไหนลูก แม่กับพ่อโทร. ไป เราไม่รับสาย รู้ไหม พ่อกับแม่เป็นห่วงมากแค่ไหน)

“แม่คะ พราวสบายดีค่ะ วันนี้พราวขอนอนกับฟ้าใสนะคะแม่ เดี๋ยวเช้า หนูกลับนะคะ” ขอโทษนะคะแม่ที่หนูโกหก พราวนิชาเอ่ยขอโทษคนปลายสายเบา ๆ ในใจ ขอโทษเพื่อนอย่างฟ้าใสที่ต้องดึงเพื่อนมาเกี่ยวกับเรื่องที่ตัวเองกำลังโกหกอยู่

(คราวหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะ แม่เป็นห่วง จะไปไหนมาไหน แค่โทร. บอกพ่อกับแม่สักนิดนะลูก)

“ค่ะแม่ เดี๋ยวพราวไปคุยเรื่องเรียนกับเพื่อนก่อนนะคะ”

(จ้ะลูก…)

 “บอกความจริงไปสิ จะเป็นเด็กขี้โกหกทำไม”

คำพูดของเขาทำให้พราวนิชาเงยหน้ามองสบตาอีกคน เขาพูดเหมือนทุกอย่างมันง่าย แต่สำหรับเธอ เธอที่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน เธอที่เป็นความหวังของพ่อกับแม่ ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าเธอท้อง ท้องทั้ง ๆ ที่ยังเรียนไม่จบ ท้องทั้ง ๆ ที่ยังไม่แต่งงาน ท้องเพราะความผิดพลาดของตัวเอง ทั้งสองจะรู้สึกยังไง

เธอกลัว

ดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาก้มมองหน้าจอมือถือของตัวเอง รูปครอบครัวที่เป็นรูปกลุ่มไลน์ครอบครัว ร้องไห้สะอื้นเบา ๆ หยดน้ำตาใสค่อย ๆ ไหลลงอาบแก้มทั้งสอง

“ขี้แย”

คำว่าขี้แยที่มาพร้อมกระดาษทิชชูที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พราวนิชาเงยหน้าขึ้นมองคนปากร้ายพร้อมกับยื่นมือไปรับทิชชูในมือของเขามาซับน้ำตาของตัวเอง ก่อนจะนั่งร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว ไม่พูดอะไรกับอีกคนที่เดินกลับไปนั่งบนโซฟาตรงมุมห้อง

“คุณ”

ธารทัพพ์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือของตัวเอง มองคนที่หยุดร้องไห้แล้ว ก่อนจะวางมือถือของตัวเองลงแล้วเดินกลับไปนั่งลงข้างเตียงคนป่วย นั่งกอดอกยืดตัวตรง จ้องหน้าคนที่นอนพิงหัวเตียงนิ่ง

“ว่า”

“คุณเชื่อไหม ว่า… ว่าพราวท้องกับคุณ”

“อืม…” เธอถามเขาก็ตอบตรง ๆ ทีแรกก็ไม่เชื่อขนาดนั้น แต่ในตอนที่นั่งรอเธอตื่น เขาคิดอะไรหลายอย่าง คิดไปถึงคืนนั้น วันนั้นเขาเองก็ไม่ปกติเหมือนกัน เหมือนเขาถูกวางยา ทุกอย่างมันเป็นภาพราง ๆ จำไม่ได้ว่าป้องกันไปกี่รอบ แต่จำได้ว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงตัวเล็กแค่รอบเดียวแน่ ๆ พอคิดก็อดที่จะมองใบหน้าเล็กที่ดูยังไงก็เด็กมาก ๆ

จะติดคุกไหมวะ

“อายุเท่าไร”

“พราวเหรอคะ”

“อืม"

“ยี่สิบปีค่ะ” เธอเพิ่งยี่สิบปี เมื่อเดือนที่แล้ว

“อืม” ธารทัพพ์พยักหน้าตอบรับ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พรากผู้เยาว์ แต่ว่าเขาสามสิบ เธอยี่สิบ ห่างกันสิบปีเลยเหรอ ธารทัพพ์พึมพำในใจเบา ๆ เขาเอาแต่มองหน้าผู้หญิงตัวเล็กที่ถ้าไม่บอกว่าเธอยี่สิบแล้ว เขาก็คงคิดว่าเธอยังอยู่ชั้นมัธยม เมื่อคืนนั้น เธอไม่ได้ดูใบหน้าเด็กแบบนี้ คงเพราะการแต่งตัวและเครื่องสำอางบนใบหน้า ไม่เหมือนกับตอนนี้ ใบหน้าเล็ก ตากลมโต ริมฝีปากเล็กนั่น มองยังไงก็เหมือนเด็ก

“ผมมีเรื่องจะตกลงกับคุณ เรื่องนั้น” ใบหน้าหล่อบุ้ยใบ้ไปที่หน้าท้องแบนราบของคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า ถ้าก่อนหน้า หมอไม่บอกว่าอีกคนกำลังท้องอยู่ เขาก็ยังคงไม่เชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อแล้วตอนนี้

“จะเอายังไง”

“ก็เหมือนที่พราวบอกค่ะ” เธอศึกษามาแล้วแต่ก็ยังกลัว เพราะเขาเอง เธอก็ดูออกว่าเขาก็คงยังไม่พร้อมกับเรื่องนี้

“ตัดสินใจแล้ว”

ธารทัพพ์ถามย้ำอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับสิ่งที่ผิดพลาดที่เกิดขึ้น ที่บอกว่าให้เอาออก เขายอมรับว่าคิดน้อยไป ถึงเขาจะไม่พร้อม แต่ก็เพราะมันอาจจะมีทางออกที่ดีกว่านี้

“คิดดูอีกที”

สายตาคู่สวยเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด เขาบอกว่าให้เธอคิดดูอีกที่อย่างนั้นเหรอ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะคลายออก

“คุณจะรับผิดชอบ… เหรอคะ”

“ก็คงต้องเป็นแบบนั้น…”

“แต่ว่า”

“ไปคิดดู ผมจะออกไปข้างนอก มีอะไรก็กดเรียกพยาบาลนะ” คนตัวสูงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องพักไป เขาจ้างพยาบาลพิเศษเอาไว้ดูแลเธอแล้ว เพราะวันนี้เขามีนัดกับเพื่อน ปล่อยให้เด็กนั่นได้คิดอะไร เผื่อว่าจะยอมเปลี่ยนใจ ถามว่าเขาจะรับผิดชอบเหรอ? ก็คงจะเหมือนที่เขาตอบเธอไป ก็คงต้องเป็นแบบนั้น ความรับผิดชอบที่เขาบอก อาจจะเป็นรับผิดชอบแค่เจ้าสิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ในท้องนั่น

“อะไรนะ ! มึงลองพูดใหม่อีกครั้งดิไอ้ทัพ”

“กูทำผู้หญิงท้อง”

คนเป็นเพื่อนอย่าง กลวัชร นิ่งค้าง ไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้จากปากของเพื่อน เพื่อนที่ไม่ได้มั่วผู้หญิงอย่างไอ้ทัพ เพื่อนของเขาเนี่ยนะ ! ที่จะทำผู้หญิงท้อง นี่มันเรื่องใหญ่มาก

“ใครวะ”

“ผู้หญิงคืนนั้น คืนที่กูโดนวางยา” เรื่องคืนนั้น กลวัชรก็รู้เรื่องนี้ เรื่องที่เขาโดนวางยาเพราะมันเป็นคนที่รีบโทร. ไปหาผู้หญิงมาให้เขาเอง ทั้งที่เขาบอกมันไปแล้วว่าไม่ต้อง แต่พอเปิดประตูเข้าห้องไปก็เจอผู้หญิงนอนอยู่ เขาก็คิดว่าเพื่อนเรียกมา ก็เลยตามเลย

“อ้าว ไม่ใช่ผู้หญิงที่กูหาไปให้มึงเหรอ” ธารทัพพ์ส่ายหน้าบอกเพื่อน

“กูน่าจะเข้าห้องผิด”

“แล้วไงวะ คุณทัพจะทำยังไงต่อครับ มึงจะรับผิดชอบเขาไหม”

“ก็คงต้องอย่างนั้น” มันเป็นคำตอบเดียวที่เขารู้ในตอนนี้ เพราะเรื่องอื่น เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องจัดการยังไง

“แล้วที่บ้านมึง” เขาพอรู้มาว่า ตอนนี้แม่ของเพื่อนกำลังหาว่าที่ลูกสะใภ้ให้ลูกชายตัวเองอยู่ ไม่ใช่เขาที่รู้ เขาเองก็รู้ว่าตัวเพื่อนเขา มันก็คงรู้ การที่จะขึ้นไปเป็นประธานโรงแรมหรูของคุณมันตราจะต้องมีทั้งการศึกษาที่ดี เป็นที่ยอมรับของคนอื่น ๆ และก็ต้องมีคนข้างกายที่เหมาะสมกัน เพราะแบบนี้หรือเปล่า ที่คุณแม่ของเพื่อนถึงได้หาผู้หญิงที่เหมาะสมไว้ให้เพื่อน

“เพราะแบบนี้เหรอวะ มึงถึงจะรับผิดชอบเขา”

ธารทัพพ์ไม่ตอบเพื่อน เขาเอาแต่นั่งนิ่งมองแก้วเครื่องดื่มที่อยู่ในมือของตัวเอง มองมันอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังใช้ความคิด

“คุณทัพครับ”

“ว่ามา” คนที่รีบเดินออกจากคอนโดฯ หันไปถามลูกน้องคนสนิทที่เดินอยู่ด้านหลัง

“เธอคนนั้น ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ”

“เมื่อไร”

“เมื่อเช้าครับ”

ธารทัพพ์หยุดเดิน หันไปมองหน้าลูกน้องคนสนิทของตัวเองนิ่ง

“ทำไมเพิ่งมาบอก”

“ก็…”

“ไม่ได้เรื่อง” ธารทัพพ์ส่ายหน้าไปมาก่อนจะรีบเดินเข้าลิฟต์ รีบไปที่โรงแรม เพราะวันนี้มีประชุมสำคัญ ประชุมครั้งนี้สำคัญกว่าครั้งไหน สำคัญกว่าทุกอย่างในตอนนี้ ถ้าเขาขาดการประชุมหรือว่าไปสายก็เท่ากับว่าคะแนนความน่าเชื่อถือของเขาที่มีต่อคนอื่น ๆ ก็จะลดน้อยลง ตำแหน่งที่จะได้รับอาจจะตกไปเป็นของคนอื่น แม้ใคร ๆ จะบอกว่ายังไงตำแหน่งนั้น ยังไงเขาก็ต้องได้รับมัน เพราะเขาเป็นหลานรัก แต่เขาไม่อยากได้มันมาเพราะเส้นสายหรือโชคช่วย แต่เขาอยากได้มันเพราะความพยายามและความสามารถของตัวเขาเอง

“เอากุญแจมา”

“ครับ แต่ว่า…”

“นายไปสืบมาว่าเด็กนั่นอยู่ที่ไหน” อานัสรีบยื่นกุญแจไปให้เจ้านาย วางกุญแจลงบนมือของคนหน้านิ่งแต่สายตากลับดูจริงจัง จนคนเป็นลูกน้องไม่กล้าขัดคำสั่งหรือเอ่ยถามอะไรออกไป

“นัท”

“ครับ” เท้าที่กำลังเดินไปเรียกรถเพื่อไปทำงานที่เจ้านายสั่ง ต้องหยุดแล้วหันไปหาเจ้านาย

“เรื่องนี้อย่าให้หลุดออกไป ถ้ามีคนรู้ นายตกงาน” เขาไม่ได้จะปกปิดความผิดของตัวเองจากครอบครัว แต่ว่าแค่ในช่วงนี้ที่เขายังไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องนี้เท่านั้น

“ครับ” ผมจะปิดปากให้สนิทเลยครับ จะไม่ให้ใครรู้ว่าคุณทัพทำผู้หญิงท้องแน่นอน อานัสมองตามท้ายรถคันหรูของเจ้านายที่ขับออกไปแล้วถอนหายใจออกมา เข้าใจเจ้านายของตัวเอง ว่าทำไมต้องเก็บเรื่องนี้ให้เป็นความลับ เพราะเรื่องนี้มันจะกระทบต่อหน้าตาและหน้าที่การงานของหลานชายเจ้าของโรงแรมที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งจากรองประธานขึ้นเป็นประธานแทนคุณหญิงมันตราผู้เป็นคุณย่า ถ้าเรื่องไม่ดีออกไป คณะกรรมการคงไม่เห็นชอบที่จะให้คุณธารทัพพ์ที่เป็นตัวเลือกหมายเลขหนึ่งขึ้นเป็นประธาน ถ้าเป็นแบบนั้น ตำแหน่งนี้ก็จะตกเป็นของหลานชายอีกคนของคุณหญิงมันตราที่ดูไม่เอาไหนอย่างคุณเตวิช หลานชายที่เป็นลูกชายของลูกของลูกสาวคนเล็กของคุณหญิงมันตรา

ลูกสาว ลูกเขย และหลายชายที่วัน ๆ ล้างผลาญแต่เงิน

อานัสส่ายหน้าไปมา รู้สึกเหนื่อยใจแทนเจ้านายของตัวเอง ทำไมคุณทัพต้องมาอยู่ท่ามกลางดงเสือ ดงจระเข้แบบนี้ก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่กลับไปอยู่ไร่ชากับครอบครัวก็น่าจะมีความสุขกว่านี้