บททั้งหมดของ ถักทอรักด้วยหัวใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 11“สวัสดีครับ”ธารทัพพ์ที่ก้าวเดินเข้าไปในห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่ยกมือไหว้ทักทายทุกคน แม้จะถูกสายตาตำหนิจากเจ้าของงานวันเกิดวันนี้ที่ส่งมาให้ด้วยความไม่ชอบใจ แต่ธารทัพพ์เลือกที่จะนิ่ง“ขอโทษนะครับที่มาช้า”“มาแล้วก็นั่งเลยลูก”ธารทัพพ์นั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่าง เขาไม่สนใจสายตาของคนอื่น คนอื่นที่ว่านั่นก็คือครอบครัวของคุณอาวุธ น้องชายของพ่อ ทั้งอาวุธ อาสะใภ้ และลูกของอาวุธทั้งสองอย่างเตวิช ลูกชาย และวรรณา ลูกสาว เขาแค่ตั้งใจมาให้คุณย่าเจอหน้า มากินข้าวแล้วเขาก็จะกลับ ไม่ได้จะมาประจบประแจงเหมือนอย่างคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ เตวิชมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่ง ๆ ติดไม่พอใจ ต่างจากเขาที่ไม่ได้สนใจสายตาคู่นั้น สายตาของลูกพี่ลูกน้อง เขารับรู้ว่าอีกคนไม่ชอบเขา ก็เหมือนอย่างที่เขาเองก็ไม่ชอบเตวิชเหมือนกัน ตอนเด็ก ๆ เตวิชชอบแกล้งน้องชายเขาเป็นประจำ เขาที่เป็นพี่ก็ต้องปกป้องน้องชายตัวเองอยู่แล้ว บางครั้งก็มีเรื่องชกต่อยกัน เพราะแบบนี้ไง คุณอาวุธและคุณอาสะใภ้ก็เลยไม่ค่อยชอบหน้าเขาสักเท่าไร ชอบพูดว่าเขามันไอ้เด็กเกเร หัวรุนแรง ไม่เหมาะสมกับงานที่คุณย่ามอบหมายให้เลยสักนิด แต่นี่คงไม่ใช่เหตุผลหลักที่

ตอนที่ 13แกรก !เสียงประตูที่เปิดเข้ามาเรียกให้คนที่กำลังนอนอ่านหนังสือบนเตียงขยับลุกขึ้น แล้วหันไปมองประตูที่คิดว่าตัวเองล็อกเอาไว้แล้ว“คุณทัพ เข้ามาทำไมคะ” ความจริงเธออยากจะถามเขาว่า เขามาได้ยังไงคะ มากกว่าคนที่เปิดประตูเข้ามา ดวงตาคู่คมเบิกกว้างน้อย ๆ แอบตกใจ ไม่คิดว่าเจ้าของห้องยังไม่นอน ธารทัพพ์รู้สึกอึกอักน้อย ๆ ไม่รู้ว่าจะต้องพูดคำไหนออกไป เขาโดนจับได้ แต่ว่าพยายามข่มอาการเลิ่กลั่กของตัวเองเอาไว้ พยายามตีหน้านิ่งเก็บอาการที่กำลังเป็นอยู่“ยังไม่นอน”“ยังค่ะ พราวอ่านหนังสือ แล้วคุณทัพมีอะไรหรือเปล่าคะ” มือเล็กชูหนังสือแม่และเด็กในมือของตัวเองให้คนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูให้เขาดู ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าน้อย ๆ เหมือนกำลังรอคำตอบจากอีกคน“เมื่อไรจะนอน”“แล้วคุณทัพยังไม่นอนเหรอคะ” ในเมื่อเขาไม่ให้คำตอบ เธอก็จะไม่ให้คำตอบเขาเหมือนกัน มุมปากสวยยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นอีกคนหนึ่งแสดงสีหน้าแบบไหน แต่ว่าหัวใจดวงน้อยของเธอมันกลับกระตุกและค่อย ๆ เต้นแรง เมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าประตูขยับเดินเข้ามายืนตรงหน้าเตียงแล้วยื่นมือมาบีบจมูกกัน“ยอกย้อนเก่ง” หัวใจว่าที่คุณแม่เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เมื่

ตอนที่ 15ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่การตื่นนอนขึ้นมาแล้วตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายตัวโต ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในห้องตอนไหน แต่พอตื่นเช้ามาเมื่อไรก็เห็นพ่อเจ้าจิ๋วนอนอยู่ข้าง ๆ แล้ว แรก ๆ ก็ไม่ชิน แถมยังตกใจ แต่พอผ่านไปสักพัก ทุกอย่างมันเริ่มกลายเป็นความเคยชินที่มีเขานอนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกอบอุ่น นอนหลับโดยไม่ต้องกลัวอะไร และไม่ต้องเปิดโคมไฟเอาไว้เหมือนอย่างทุกครั้ง สายตาคู่สวยมองปลายคางของผู้ชายตัวโตนิ่ง เผลอยกนิ้วขึ้นแตะลงบนแก้มของเขาเบา ๆ เหมือนต้องการเช็กอีกครั้ง ว่านี่มันคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน“ตื่นแล้วเหรอ”ดวงตาของคนหลับไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองกันในตอนที่เขาพูด แต่ธารทัพพ์ขยับตัวพลิกไปหาคนตัวเล็กที่นอนอีกฝั่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองคนตัวเล็กที่นอนอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงนิด ไม่ได้ใกล้ ไม่ได้ไกล พอให้เขาได้กลิ่นหอมหวานละมุนนั่น“สะ สายแล้วค่ะ”“วันหยุด”จริงสิ วันนี้วันหยุด เธอลืมไปเลย คงเพราะทุก ๆ วันที่เธออยู่ที่นี่ ทุก ๆ วันของเธอ มันก็เหมือน ๆ เดิมเลย แทบไม่ได้ดูว่าวันนี้วันอะไร แต่มีแค่เขาที่ออกไปทำงานทุกวัน และมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม คงเป็นเขา เขาที่กินมื้อเช้ากับเธอก่อนออกไปทำงานทุกวัน

ตอนที่ 17เสียงกดกริ่งหน้าประตูเรียกให้พราวนิชาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาต้องละสายตาไปมองประตูที่ยังมีเสียงกดกริ่งดังอยู่ คิ้วเรียวสวยขยับเข้าหากันน้อย ๆ ใครกันนะ ถ้าเป็นเจ้าของห้องอย่างธารทัพพ์หรืออานัส ถ้าเป็นทั้งสองคนก็น่าจะเปิดเข้ามาแล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ยังไม่เคยมีแขกเข้ามาที่ห้องของธารทัพพ์เลยสักครั้งแต่ยังไม่ทันที่จะได้สงสัยอะไรมากไปกว่านั้น ว่าที่คุณแม่ก็ขยับลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้อง ผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าทำให้หัวใจของพราวนิชาเต้นแรง ใบหน้าเรียบนิ่งนั่น มีเค้าโครงใบหน้าเหมือนกับเจ้าของห้อง มือเล็กค่อย ๆ ยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้า แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใคร“สวัสดีค่ะ”“เธอเป็นใคร”“คือว่าหนู…”“เป็นแม่บ้านเหรอ ฉันเป็นแม่เจ้าของห้อง” คุณธัญสินีมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง มองสำรวจผู้หญิงตัวเล็กในชุดธรรมดา ๆ แต่ดูยังไง ๆ ก็ไม่เหมือนแม่บ้านอย่างที่ท่านเอ่ยถามออกไป ใบหน้าก็เล็กเหมือนเด็ก ผิวพรรณก็ดูดี ไม่เหมือนคนที่ทำงานแบบนี้เลย“ค่ะ หนูเป็นแม่บ้าน นะ หนูทำงานเสร็จพอดี ขอตัวก่อนนะคะ” พราวนิชายกมือไหว้คนตรงหน้าแล้วรีบเดินออกจากห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกตัก หวา

ตอนที่ 19ไม่อยากลุกขึ้นมาจากเตียง ไม่อยากออกมาจากห้อง แต่ก็ต้องออกมา เพราะตอนนี้เจ้าจิ๋วกำลังประท้วงกันด้วยความหิว พราวนิชาค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนออก ค่อย ๆ ก้าวเดินออกจากห้อง มองซ้ายมองขวา แต่ชั้นสองของบ้านกลับเงียบ บ้านหลังใหญ่แต่บ้านช่างเงียบเหงาจัง ใบหน้าเล็กดูเศร้าลงเล็กน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เดินลงบันได เดินตามกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากห้องห้องหนึ่งที่น่าจะเป็นห้องครัว บานประตูเปิดเอาไว้ เท้าเล็กหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู พร้อมกับมองเข้าไปด้านใน เห็นสาวใช้สองคนกับป้าสมศรี หัวหน้าแม่บ้านกำลังช่วยกันทำอาหาร ที่น่าจะเป็นมื้อเช้า วันนี้ตั้งใจตื่นเช้าเลยตื่นก่อนเวลาอาหารมื้อเช้าอีก เพราะไม่อยากให้ทุกคนรอ“มีอะไรให้พราวช่วยไหมคะ”สายตาทั้งสามคู่หันมาจับจ้องมองเธอนิ่ง ก่อนจะหันกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองทำอยู่กันต่อ ไม่มีใครพูดกับเธอเลยสักคน ใบหน้าสวยเศร้าลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวเดินออกจากห้องครัว เธออยากกลับแล้ว อยากกลับบ้าน ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ได้ถึงสองเดือนตามที่ตกลงกับธารทัพพ์เอาไว้ไหม ทำไมคนที่นี่ดูจะไม่ชอบเธอเลย หรือเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิงใจแตก ท้องก่อนแต่งงานอย่างนั้นเหรอ พราวนิชาเดินออ