บททั้งหมดของ รักจำฝังใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

เช้าวันแรกของการกลับมาอยู่บ้านเริ่มต้นด้วยความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูก ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลเทียบไม่ได้เลยกับความว้าวุ่นใจที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนของขวัญนอนลืมตาจ้องเพดาน ปล่อยให้คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว กว่าจะรวบรวมกำลังใจสลัดผ้าห่มลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้ก็กินเวลาพักใหญ่เธอค่อย ๆ ก้าวลงบันได พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังใหญ่ชวนให้รู้สึกใจคอไม่ดี ตั้งแต่กลับมาถึง นอกจากลุงแอ๋งกับป้าอ้วนแล้ว เธอยังไม่เห็นคนงานคนอื่นเลย ทั้งที่ปกติบ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาขนาดนี้ตลอดช่วงเช้าที่ช่วยแม่เตรียมของไปทำบุญ ของขวัญลอบสังเกตสีหน้าของพ่อกับแม่อยู่ตลอด ทั้งคู่แทบไม่ได้คุยกัน รอยยิ้มที่เคยคุ้นตาก็ดูฝืนและอ่อนล้า ยิ่งตอกย้ำให้ความกังวลในอกก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันกระทั่งสาย ๆ ของขวัญจึงขอตัวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองตามนัดกลิ่นหอมของชีสและเครื่องเทศเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านอาหารอิตาเลียน เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ จนเจอเพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งรออยู่โต๊ะมุมในสุด“มาร์กี้! แฟง!” เธอส่งเสียงเรียกพร้อมโบกมือ“อ้าว! มาแล้วเหรอแก” มาร์กี้ยิ้มกว้าง ล

รถแท็กซี่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านทรงไทยประยุกต์ที่มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา หญิงสาวจ่ายเงินค่าโดยสารเสร็จ ลงจากรถยืนมองประตูรั้วสูงตรงหน้า บ้านหลังนี้เธอเคยมาอยู่บ่อยครั้งเมื่อหลายปีก่อนระแวกนี้เป็นบ้านของเหล่ามหาเศรษฐีผู้มีอันจะกิน ข้างบ้านท่านไพรวัลย์ทางขวานั้นเป็นบ้านของท่านไพศาลพ่อของภาคิณ ส่วนหลังข้างกันอีกฝั่งก็เป็นของเครือญาติในตระกูลพัฒนโชติกุลของขวัญละมือหนึ่งข้างออกจากกระเช้าเบเกอรี่ที่เป็นคนทำเองเพื่อกดกริ่ง ยืนรอไม่นานประตูก็ถูกเปิดโดยอัตโนมัติ พร้อมกับแม่บ้านสาวคนหนึ่งเดินมาต้อนรับและรับกระเช้าในมือไปถือแทน“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณคนใช้อย่างมีมารยาท ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปภายในตัวบ้านหลังจากวันก่อนเธอบอกกับพ่อไป ว่าอยากจะขอเข้าพบท่านไพรวัลย์ พ่อจึงทำการนัดแนะให้เสร็จสรรพ เธอถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้“นั่งรอสักครู่นะคะ”“ได้ค่ะ” เอ่ยรับคำสาวใช้เสร็จ หญิงสาวก็นั่งมองสำรวจบ้านที่สมัยก่อนเธอเคยมาเที่ยวเล่นหลังเลิกเรียนอยู่บ่อยครั้งของทุกอย่างยังเหมือนเดิม คงมีแค่ความรู้สึกของเธอที่แตกต่างออกไปจากเมื่อก่อน“เป็นสาวขึ้นเยอะเลยนะ ของขวัญ”“คุณท่าน สวัสดีค่ะ” เธอรีบลุกขึ้นยกมือไหว้ทั

เสียงดนตรีเพลงอีดีเอ็มดังกระหึ่มก้องไปทั่วทั้งไนต์คลับ ร่างสูงในชุดทำงานไร้สูทคลุม เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินทำหน้ายุ่งหลบหลีกจากฝูงชนไปยังชั้นสองของร้านตามนัดหมาย“ทำหน้าเหมือนแบกโลกมาแบบนี้ เครียดเรื่องงานอีกหรือไง” กรุณพลผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมของสาวสวย ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสนิทออกไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินหน้ายุ่งกระแทกตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม“อ้าว ถามไม่ตอบไอ้นี่ เฮ้ย ๆ ใจเย็นดิวะ” กรุณพลรีบเตือนเพื่อน มันหงุดหงิดอะไรของมันนัก นั่งลงปุ๊บจัดการเทเตกีล่ากระดกปั๊บ กินแบบเพียว ๆ ด้วยมันกะจะเมาตั้งแต่สามทุ่มเลยหรือไงวะ“กูจะแต่งงาน” เมื่อกระดกเหล้าหมดแก้ว ภาคิณก็เอ่ยปากพูดในสิ่งที่ทำเอาเพื่อนสนิทเกือบได้ลาโลก ด้วยอาการสำลักเหล้า “แค่ก! เดี๋ยว ๆ มึงว่าไงนะ” หลังจากไอจนหน้าดำหน้าแดง ก็ลองถามเพื่อนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นเรื่องจริงไม่ได้หูฝาด“กูกำลังจะแต่งงาน”“เฮ้ย! นี่มึงทำสาวท้องเหรอวะ”คนที่เปลี่ยนผู้หญิงสามเดือนครั้งอย่างไอ้ภาคิณ อยู่ ๆ ก็บอกจะแต่งงาน ถ้าบอกว่าโลกจะแตกภายในพรุ่งนี้ยังน่าเชื่อกว่าอีก นอกเสียจากว่ามันจะพลาดไปเสียบสดจนทำสาวท้อง“เปล่า…ย่าอยากให้ก

“สวยมากเลยค่ะคุณขวัญ ดูสิเจ้าบ่าวมองตาไม่กะพริบเลย” เสียงเอ่ยแซวของทีมงานในร้านลองชุด ทำเอาคนที่เดินออกมาจากม่านกั้นทำตัวไม่ถูกว่าที่เจ้าสาวหอบชายกระโปรงชุดสีขาวฟูฟ่อง ค่อย ๆ ก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของว่าที่เจ้าบ่าวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วของขวัญเหลือบตามองคนตรงหน้าด้วยท่าทางเคอะเขิน ทำเอาทีมงานห้าคนในห้องบิดตัวเก้อเขินตามไปด้วยโดนสายตาคมมีเสน่ห์จ้องมองไม่กะพริบ ใครล่ะจะไม่เขินความสมบูรณ์แบบของคู่บ่าวสาวทั้งสวยทั้งหล่อ เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองใบหยก ใครเป็นต้องอิจฉา“ชุดนี้เป็นไงคะ โอเคไหม” ของขวัญเอ่ยถามออกไป แอบลุ้นในใจว่าภาคิณจะชอบหรือเปล่าเธอต้องถามความเห็นของเขา เพราะชุดนี้คือชุดที่สามแล้วที่เธอลอง ก่อนหน้านี้ลองไปสองชุด แม้ว่าเธอจะชอบ แต่ภาคิณบอกไม่ชอบ จึงต้องเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ภาคิณนั่งไขว่ห้างที่โซฟาในชุดสูทสำหรับแต่งงานสีเทาเข้ม สายตาจ้องมองว่าที่เจ้าสาวตรงหน้าไม่วางตา“ภาคิณ!” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองนิ่ง ๆ ไม่ตอบคำถาม ของขวัญจึงต้องเอ่ยเรียกซ้ำอีกครั้ง“อืม ตัวนี้โอเค” ภาคิณยกมือถูจมูก เสียงเข้มกระแอมไอในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปชุดนี้ดูดีที่สุดในสายตาเขา ดีกว่าสองชุ

เด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนควบซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ สองแขนกอดรัดเอวเด็กหนุ่มในชุดโรงเรียนเดียวกันผู้คนในท้องถนนต่างมองตาม พลางคิดไปว่าเด็กหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบทำอะไรผิดจารีตประเพณีกันโจ่งแจ้ง แทบเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป เลิกเรียนแล้วคงจะพากันไปไหนต่อไหน “เกาะแน่น ๆ เดี๋ยวตก” เสียงเครื่องยนต์รถบิ๊กไบค์ดูคาติสัญชาติอิตาลีผ่อนเบาลง เพราะเจ้าของชะลอความเร็วภาคิณละมือข้างซ้ายไปจับมือเล็กของคนซ้อน ที่กำลังผสานกอดรัดรอบเอวสอบของตัวเองไว้อยู่“แน่นแล้ว คิณก็อย่าขับเร็วดิ” ใบหน้าเล็กในหมวกกันน็อกใบใหญ่เปิดกระจกขึ้น เพื่อตอบกลับอีกฝ่าย แนบชิดเสียจนไฟหน้าเบียดติดแผ่นหลังกว้างขนาดนี้ ยังมาบอกให้กอดแน่นกว่านี้อีกเขาตัวใหญ่กว่าเธอเยอะ ต้องเอื้อมสุดแขนเพื่อกอดรอบเอว หน้าอกแนบกับแผ่นหลังแบบนี้แค่นี้เธอก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว...“ดึงกระโปรงลงหน่อย” เสียงเข้มรีบตะโกนต้านลมเตือนคนที่นั่งคร่อมซ้อนด้านหลัง เมื่อสายตาเหลือบเห็นพวกวินมอเตอร์ไซค์ตรงริมฟุตบาท จ้องมองต้นขาขาวของคนด้านหลัง“อะไรนะ!” เพราะเสียงลมทำให้ของขวัญได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ชัด “มีคนมองขาอ่อนเธอ!” สิ้นเสียงตะโกนของภาคิณ ของ