17

       “อะไรนะคะ?”

           ทยิดาอุทานออกมา ทำให้อุไรวรรณที่กำลังนั่งเปียผมให้กับหลานสาว เป็นแกละสองข้าง และผูกโบว์สีชมพูให้ วันนี้แต่งตัวเป็นไอ้ต้าวแมววิเชียรมาศ พ่อหนมโก๋ช่างสรรหา คนเปย์รัวๆ คืออาโน่ แม่ไม่ห้าม เพราะชอบที่หลานน่ารัก คงจะบังคับหลอกกันใส่ได้อีกไม่เกินปี เดี๋ยวแม่หนูน่าจะมีแฟชั่นส่วนตัว ต้องเสพไว้ให้จุกๆ กับความน่ารักในตอนนี้

           “ค่ะ เอ่อ นิ้งจะไปด่วนเลยค่ะ”

           “เอาเงินมาด้วยละ พ่อเธอค้างค่าใช้จ่ายไว้เป็นแสนละ”

           “ค่ะ”

           ทยิดาเม้มปาก ก่อนจะวางสาย เธอหันไปหาอุไรวรรณที่เอ่ยถามทันทีอย่างเป็นห่วง

           “มีอะไรหรือนิ้ง”

           “พ่อ...พ่ออาการหนัก เห็นว่าติดเชื้อในกระแสเลือด นิ้งต้องรีบไป หมอคุยกันว่าจะต้องผ่าด่วน ติดเรื่องเซ็นเอกสารค่ะ นิ้งเป็นลูกคงต้องไป”

           “อ้าว แล้วเมียเขาล่ะ”

           “ก็เขานั่นแหละค่ะ โทรมาจิกให้นิ้งไปด่วน เพราะเขาจะไม่เอาพ่อแล้ว เขาไม่มีปัญญาหาเงินค่ารักษา”

           “โอ๊ย...แย่จัง ตอนดีๆ ก็ใช้งาน เอาเงินเขา พอแบบนี้จะมาโยนให้ลูก เจริญ...”

อุไรวรรณบ่นอุบ ทยิดานั้นถอนใจ พะวักพะวงไปหมด ถ้าเธอไปโรงพยาบาลแล้วจะทำยังไงเรื่องลูก

           “นิ้งอาจจะต้องไปหลายวันหน่อย เผื่อเวลาไว้ด้วยว่าอาจจะต้องอยู่ดูแลพ่อ นิ้งพอมีเงินก็อยากให้พ่ออยู่ดีๆ เขาคงไม่เอาพ่อแล้วจริงๆ”

           “ไปเถอะไม่ต้องห่วงทางนี้พี่จัดการดูแลเรื่องยัยหนูนะนายเอง พี่กับเจ้าหนมโก๋เอาอยู่ หลานไม่ได้งอแงอะไร”

           “ถ้าหนมโก๋แปลงร่างเป็นแม่นิ้งอีก ถ่ายคลิปให้นิ้งดูด้วยนะคะ”

ทยิดาเอ่ยขึ้นเพื่อผ่อนคลายความเครียด เลยพอเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้บ้าง

           “จ้ะ นมสต็อกนิ้งเหลือเยอะไหม?”

           “พอมีค่ะ แต่นะนายกินนมอย่างอื่นได้แล้ว ตัวเล็กชอบกินนมกล่องพี่หมีน่ะค่ะ อย่างอื่นไม่เอาเลย นิ้งก็ลองให้ลูกหย่านมดูบ้างแล้ว เพราะไม่สะดวกเวลาต้องไปไหนแบบนี้ละค่ะ”

           “คงได้ฤกษ์หนนี้แหละ บางทีก็กินเพราะชินน่ะ ไม่ใช่อย่างอื่น มีพี่หนมโก๋ยอดพี่ชายพานอน น้องไม่ต้องกกนอนกินนมแล้ว”

           “ฝากลูกด้วยนะคะพี่วรรณ”

           “จ้ะ ไปจัดการเรื่องพ่อเถอะ ถ้าเกิดว่าไม่พอยังไงก็บอก พี่พอมีเงินอยู่”

           “ขอบคุณค่ะ”

น้ำตาซึมกับความมีน้ำใจของพี่สาว อุไรวรรณกอดเธออีกครั้ง ทยิดาก็ขึ้นชั้นสองไปเก็บเสื้อผ้าประมาณสามสี่ชุดใส่กระเป๋าเป้ แล้วเรียกแกร๊บออกไปจากหมู่บ้าน

           ดีที่เธอไม่ได้ซื้อรถยนต์ใช้ ตอนแรกคิดจะซื้อเพราะเอาไว้รับส่งลูกและหัดขับเผื่อได้ใช้ เลยเงินยังมีอยู่เยอะ เผื่อจะได้เอาตรงนี้รักษาบิดา การใช้จ่ายอย่างระมัดระวังและมาได้อุไรวรรณสอนเรื่องการเก็บออมเอาเงินไปต่อยอด ทำให้ทยิดาไม่ได้ขัดสนเรื่องการเงินมีเงินสำรองเผื่อฉุกเฉินไว้ ซึ่งคงเอามาได้ใช้ตอนนี้แหละ

           ตอนนี้ใจของทยิดาตรงไปที่โรงพยาบาลแล้ว...ไม่ห่วงเรื่องนะนายเท่าไหร่ และอีกเรื่องที่ยังกังวลคือเรื่องพ่อของนะนาย แต่เขาก็หายเงียบไปเป็นอาทิตย์แล้ว...เรื่องวันนั้นอาจจะบังเอิญที่เขาไปเจอเธอพอดีก็เป็นได้ เขาคงไม่มาตามหาตามสืบอะไรหรอก คิดแบบนี้แล้วก็จะได้สบายใจ เธอคุยกับอุไรวรรณหมดแล้ว ถ้าเกิดอะไรเข้าจริงๆ อุไรวรรณจะช่วยเธอแน่ละ ไม่มีใครอยากให้เธอกลับไปอยู่กับคนใจร้ายอย่างเขาหรอก