All Chapters of เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศในห้องหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นเทียนหอม...​เจ๊เปรี้ยวให้ความสำคัญกับความสะอาดและกลิ่นสำหรับแขกระดับวีไอพี...ราคาที่เขาจ่ายคือราคาที่เหมาไปสี่ชั่วโมงเพราะเธอคือของระดับแรร์ในร้านนี้​ผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่มสีน้ำตาลนู้ด แอร์เปิดเย็นฉ่ำ มีขวดเบียร์พร้อมแก้ว และถั่วทอดไว้กินกับแกล้ม มีน้ำเย็นอีกสองขวดและถุงยางอีกตะกร้าหนึ่งมีให้เลือกหลายไซซ์​เมื่อเข้าไปถึงห้องแล้ว เขาก็ทำท่าจะตวัดเธอเข้าไปกอด แต่เสน่ห์จันทร์เอามือยันอกเขาไว้ก่อน เธอเงยมองเขา ทำท่าจะอ้าปากกล่อมให้เขาเข้าห้องน้ำไปรอเธอก่อน เดี๋ยวเธอจะตามไป แต่เขากลับก้มลงมาแนบปากกับเธอ เล่นเอาสาวน้อยไม่เคยชายถึงกับตัวแข็ง​เขาบดจูบเคล้าอย่างเร่าร้อน คนไม่เคยถูกจูบมาก่อนตอนแรกจะขัดขืน แต่แล้วคนที่เชี่ยวเชิงกว่าเปิดปากเธอออกแล้วควานหาความหวานในโพรงปากสาวด้วยลิ้นร้อนที่เหมือนจะลวกเธอให้ไหม้ไปเพราะจูบแรกแสนร้อนแรงนั่น​“ดะ เดี๋ยว”อ้อมแอ้มพูดเมื่อเขาปล่อยให้เธอหายใจ แล้วทำท่าจะจูบลงมาอีก เสน่ห์จันทร์เนื้อตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้นรัญจวนกับจูบของเขา​เขาไม่ได้น่ารังเกียจ ไม่น่ากลัว แต่เขาทำให้เธอรู้สึก...ร้อนไปทั้งตัว​ไม่นะ

​เงินที่เจ๊เปรี้ยวโอนมาให้คือสองหมื่นบาท!​แม่เจ้าเยอะเวอร์​มันเยอะกว่าค่าตัวเธอรอบแรกเสียอีก การที่เจ๊เปรี้ยวโอนให้เยอะขนาดนี้ ต้องแปลว่าเขาให้เยอะมากกว่าสองหมื่นแน่ๆ ละ​แต่...​เสน่ห์จันทร์ในลุคเซเลอร์มูนยิ้มให้กับเขา...เขาชื่ออะไรหว่า? ไม่ได้ถามชื่อกันเลยวันนั้น จำชื่อไม่ได้แต่จำหน้าแม่นมาก พี่เขายังคงหล่อออร่าเหมือนเดิม วันนี้เขามาในเสื้อเชิ้ตสีครีมยังผูกไทอยู่เลย แต่พับแขนเสื้อขึ้น กับกางเกงชิโน่สีน้ำตาลเข้ม เหมือนเพิ่งมาจากที่ทำงาน มาเดี่ยว เขาคงทำงานดีมากแหละ ถึงได้มีเงินมาหาความสุขได้ขนาดนี้​ชายหนุ่มสวมเครื่องประดับชิ้นเดียวคือนาฬิกา มองผาดๆ ก็รู้ว่าแพงแหง กลิ่นของเขายังคงหอมฟุ้งเหมือนที่เคยจำได้ติดในสมอง เขาใช้น้ำหอมอะไรนะ ถึงได้กลิ่นละเมียดละไมแต่เย้ายวนชวนให้รู้สึกแปลกๆ เธอมองสบตากับเขา พยายามยิ้มไม่ปากสั่น ระงับอาการใจเต้นไว้อย่างสุดๆ อย่ากลัว อย่ากลัว ยัยจ้อย คืนนี้จะต้องผ่านไปได้ด้วยดี​“สวัสดีน้องเจนนี่”​“สะ สะ สวัสดีค่ะ”เสียงก็สั่น ยิ้มก็แหย พิรุธกันสุดๆ เขามองแล้วก็ขมวดคิ้วนิดๆ แล้วถามเธอเสียงอ่อนโยน​“ทำไมสั่นกลัวพี่เหรอครับ คืนนั้น พี่ทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่าคะ?”

กลับมาจากไปซ้ำ กับน้องเจนนี่ ปภพก็ยังวนเวียนอยู่กับความรู้สึกโกรธหล่อน...เขาถูกแม่เด็กนั่นลูบคมแน่ละ แต่ยังไม่ได้เล่าให้วรวงศ์เลขานุการของเขาฟัง ลองเลียบๆ เคียงๆ ถามว่าเคยเจออะไรแปลกๆ ไหม เลขาของเขาก็ยืนยันมั่นเหมาะว่า ที่นั่นไม่มีโกงแน่นอน​ไม่มีอะไร เขาเพิ่งโดนไปหมาดๆ ​คนอย่างปภพไม่มีทางเสียแล้วไม่ได้หรอกนะ นี่เสียเกือบแสนได้จูบไปแค่ทีเดียว นอกนั้นเบลอจำไม่ได้สักสิ่งมันก็ไม่ใช่ไหมละ?​เขานั้นพักนี้ผ่อนจากงานก็คิดเรื่องจะแก้ลำเด็กนี่แหละ แน่นอนว่าเขาเผลอไปติดอกติดใจกับตาแป๋วเหมือนแมวนั่น ไซซ์เล็กอุ้มง่ายนั่นด้วย อยากฟาดฟันกันแบบมีสติดูสิว่า มันจะล้นเอ่อทั้งเตียงแบบตอนตื่นไหม? เศษถุงยางมองด้วยตา ก็หมดไปสี่ห้าชิ้นเชียวนะ​ถึงแม่จะเชียร์เรื่องสาวมากขนาดไหน น้องชายมาเปรยๆ เย้ยๆ แค่ไหน ก็ยังไม่ได้บุกอะไรทางอภิชาภาเลย แค่ส่งของขวัญไปให้ เขายังไม่เคยนัดเดตน้อง หรือหาทางไปเจอะเจอแต่อย่างใด ใจมันมุ่งแต่อีหนูเจนนี่ ตัวแสบ​ถามไปทางเจ๊เปรี้ยวแล้วปรากฏว่าหล่อนไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว เขาเลยเสนอให้เจ๊ไปว่า ช่วยดึงกลับมาให้หน่อย ขอเบอร์ก็ได้ เจ๊ไม่ยอมให้เบอร์ แต่บอกว่าจะไปติดต่อให้ถ้าเด็กมันอยากทำ

​น้องเจนนี่พร้อมรับงานแล้วนะคะ คุณปริ้นซ์ (เจ๊เปรี้ยว)​แชตที่เด้งขึ้นมา ทำให้ปภพที่กำลังจะไปตามนัดกับอภิชาภา ถึงกับหยิบเอาโทรศัพท์มาดูอีกหนเพื่อความแน่ใจ​อะไรนะครับ หมายถึงน้องกลับมารับงานหรือครับ (ปภพ)​ค่ะ เจ๊บอกไปว่ามีลูกค้าพร้อมเปย์สามหมื่น น้องก็ตอบตกลงค่ะ คุณปริ้นซ์จะให้นัดเมื่อไหร่คะ นี่เจ๊มาบอกคุณปริ้นซ์ก่อนเลยนะคะ มีคนอยากได้น้องอีกหลายคนเลยค่ะ น้องเขารับแค่สองวันนี้ค่ะ (เจ๊เปรี้ยว)​ถ้าผมเหมาน้องสองวันแบบพาออกมาข้างนอก เจ๊คิดเท่าไหร่ครับ(ปภพ)​อุ๊ย สองวันเลยหรือคะ ตัวท็อปตัวซีเคร็ทด้วย เอายังไงดีนะ? (เจ๊เปรี้ยว)​ผมให้แสนหนึ่งครับ(ปภพ)​ว้าย...ได้เลยค่ะ (เจ๊เปรี้ยว)​ผมจะไปรับน้องได้กี่โมงครับ(ปภพ)​ใจร้อนจัง เดี๋ยวเจ๊ไปคุยกับน้องก่อนค่ะ (เจ๊เปรี้ยว)​รีบๆ นะครับ เดี๋ยวผมเปลี่ยนใจ(ปภพ)​​เล่นแง่ไปงั้นแหละ รู้ว่าฝ่ายนั้นต้องรีบตะครุบอยู่แล้ว เขายิ้มที่มุมปากนิดๆ แสนหนึ่งเชียวนะ เขาจะพาหล่อนออกมาเพราะเหมาแล้ว ทีนี้จะได้รู้ละว่า มาลูบคมเขา จะต้องโดนอะไรแม่สาวน้อย​เขากดโทรศัพท์หาอภิชาภา ขอโทษขอโพยเธอ อ้างว่ารถเสียแล้วเขาก็มีอาการไม่ค่อยดี คงจะต้องเลื่อนนัดกับเธอเย็นนี้ ทางน

​“เราจะไปไหนกันคะ” เธอหันมาถามชายหนุ่มอีกรอบ เมื่อรถออกมาได้สักครู่ เขาหันไปยิ้มให้กับเธอ แต่ในความรู้สึกของเสน่ห์จันทร์คือเขาเป็นปีศาจกำลังแยกเขี้ยวใส่เธอ​งื้อ...​พยายามคิดว่าเขาเป็นปีศาจแต่ก็อดใจสั่นกับเสน่ห์ของเขาไม่ได้อยู่ดี​กลิ่นของเขาหอม...มอมเมาเธอมาก​“พี่จะพาน้องเจนนี่ไปคอนโด”​“คะ คะ คอนโด อะ ไม่ได้นะคะ เจ๊เปรี้ยวไม่ให้หนูออกนอกร้าน”​“เจ๊เปรี้ยวโอเคแล้ว เพราะพี่จ่ายค่าตัวหนูไปแล้วค่ะ”​“แต่หนูไม่โอเค หนูจะให้บริการพี่ที่ร้านเท่านั้นหนูไม่ไปที่อื่น”เสน่ห์จันทร์ทำเสียงแข็งใส่อย่างลืมตัว ปภพรับรู้ถึงความผิดปรกตินั้น คอยดูเถอะ คืนนี้จะจับให้มั่นคั้นให้ตายเลยละ ยัยตัวแสบกล้าหลอกเอาเงินเขาสองหนแล้ว​สองหนไม่ได้ หนนี้ต้องได้​จะได้รู้ว่าจะมาเหลี่ยมกับเขาไม่ได้​“ถ้าอย่างนั้นก็คืนเงินพี่มาได้นะคะ พี่จะกลับไปส่งหนูที่ร้าน” ​“เอ่อ...”​เงิน เอาเงินไหนมาคืนละ ใช้ไปจะหมดแล้ว แล้วเธอก็ต้องใช้เงิน​เสน่ห์จันทร์เม้มปาก เธอทำตาโตใส่เขา ก่อนจะรวบรวมสติ แล้วพูดเสียงอ่อย เธอจะต้องอ้อน ต้องมีมารยา เขาจะได้ป๊อก ฮือ เขาจะป๊อก หรือเธอจะป๊อกก็ไม่รู้​“หนูขอโทษค่ะ หนูแค่ตกใจ ไปที่คอนโดพี่ก็ได