All Chapters of เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

​ริมฝีปากของเขารุ่มร้อนแหละหวานซ่าน​มันกำลังบดเบียดหลอกล่อและดื่มด่ำ ให้เธอเผยอแย้มริมฝีปากให้เขาได้ลิ้มลองความหวาน สาวน้อยไม่เคยชาย มีหรือจะต่อต้านบุรุษเพศผู้เชี่ยวเชิงชาญได้ มือของเขาเลื่อนไล้ไปตามร่างเล็กบาง สำรวจไปด้วย ขณะที่คลึงปากกับปากเธอไปด้วยพร้อมกัน​เสียงหวานครางออกมาเบาๆ เธอถูกล่อลวงให้เคลิ้มตามเขา อารมณ์ปรารถนาถูกปลุกให้โลดแรง ละลายความหวาดกลัวด้วยความรู้สึกรัญจวนปั่นป่วน เขาอุ้มเธอขึ้นมา ไม่ถอนจูบแม้แต่วินาทีเดียว พาเธอตรงลิ่วไปที่เตียง...ที่รอพวกเขาอยู่​เขาวางเธอลงบนเตียงลงมากอดจูบคลุกเคล้า ร่างแกร่งยังคงลื่นนิดๆ เพราะสบู่ที่ไม่ได้ล้าง กลิ่นสบู่หอมกรุ่นปนกับกลิ่นตัวของเขา คนหล่อตัวหอม ทำให้เธอมึนไปหมด ทั้งปาก ทั้งมือ ไม่ได้หยุดหน้าที่เลื่อนไล้บนเนื้อตัวเธอเลย​เขาละจากปากอิ่มที่บวมเจ่อนิดๆ เพราะแรงบดเคล้าคลึงเอาแต่ใจ ปากของน้องยามนี้เซ็กซี่เหลือเกิน แต่มีส่วนอื่นที่น่าลองลิ้มมากกว่า มือของเขาปลดนั่นดึงนี่ไม่กี่ที ร่างงามอยู่ในชุดชั้นในสองชิ้น ที่ปิดความอร่ามกระจ่างนั้นแทบไม่มิด​ตัวเล็กแต่อย่างอื่นพอเหมาะพอดีมาก​“อะ อย่า”​เสียงหวานละล่ำละลักอย่างตกใจ เมื่อเขาก้มลงเช

“อื้อ เอารถมารับหน่อยสิ อยากย้ายไปโรงพยาบาลของมึงอะ ดูแลให้พิเศษหน่อยได้ไหมวะ?”​“โอเค แต่ค่าเคลื่อนย้าย ค่าติดต่อ มันก็...”​“มาเก็บที่กูไอ้หมอ แค่นี้ไม่มีปัญหา”​“ไม่ได้จะงกนะ...แต่แบบแค่ยังงงๆ ว่ามึงนึกยังไงขึ้นมา มาอุปการะคนไข้วะไอ้ปริ้นซ์”​“กูเป็นคนดีศรีสังคมไง งงอะไรก่อน จัดพยาบาลพิเศษดูแลให้กูด้วยนะ เท่าไหร่? เอาบิลมาเบิกได้ครับ”​“เรื่องนี้น่าจะมีเงื่อนงำ”ปลายสายหยอกมา ปภพเพียงแค่หัวเราะ ด่าแถมไปอีกเล็กน้อยแล้ววางสาย​นัยน์ตากลมโตเหมือนแมวคู่นั้น มองจ้องเขม็งมายังเขา ​เสน่ห์จันทร์เม้มปากแน่น เธอได้ยินทุกคำที่เขาคุยกับเพื่อนของเขา มาเก็บที่เขา ฟังแค่นี้น่าจะแพงหูฉี่เลยละ ถามก่อนไหมว่าเธอจะเอาที่ไหนมาจ่ายให้​จะให้เธอไป...ทำแบบนั้นกับเขาอีกเพื่อจ่ายเงินให้น้องอะไรแบบนั้นอีกไหมอะ?​ไม่ได้ต้องคุยกันก่อน ​“คุณ...”​“พี่ปริ้นซ์” เขาว่า แล้วหันมายิ้มตาพราวให้สาวน้อย ที่ตอนนี้อยู่ในชุดเดรสน่ารักมากลายสกอตสีขาวสลับชมพู แขนพองตุ๊กตา ตกแต่งด้วยลูกไม้และริบบิ้น กระโปรงสั้นเหนือเข่า เธอมัดผมไว้เป็นหางม้า ด้วยยางรัดของที่เธอเอามาจากถุงกับข้าว หน้าหวานใสนั้นไม่ได้แต่งเครื่องสำอาง แต่แค่

“ตาปริ้นซ์ ทำไมเบี้ยวนัดน้องน้ำหนึ่ง แม่เขามาบ่นกับแม่นี่ ว่าเราน่ะ นัดเขาไปดูที่ดินแถวนครนายกแล้วไหงเทเขาซะละ หืม อาการมันเป็นยังไงลูก บอกแม่มาสิ”​“คือว่า ผมเอ่อ...ติดงานน่ะครับแม่ คุยงานค้างกับไอ้พัดมันน่ะครับ ก็เลยขอเลื่อนไปก่อน แม่อย่าเพิ่งโวยวายนะครับ เจ้าของที่เขาก็ไม่สะดวกเหมือนกัน ผมคุยกับน้องก็เข้าใจแล้วนี่ครับ” เขารีบปราม ก่อนมารดาจะบ่นอีก เขาไม่ได้โกหก เขาไปคุยงานกับลภัสจริงๆ แล้วเจ้าของที่ก็ติดต่อไม่ได้เพราะไปเที่ยวต่างประเทศติดพัน เขาก็เลยไปเลื่อนนัดกับอภิชาญา และมารดาของหล่อน​เขาลุกขึ้นก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาเขานอนที่คอนโด ไม่ได้กลับบ้านทั้งที่ปรกติคนที่อยู่ติดบ้านคือเขา เนื่องจากคอนโดไกลจากออฟฟิศพอสมควร และอยู่บ้านก็สบายดีไม่ต้องคิดหาเมนูในแต่ละวัน เขาว่ายากที่สุดสำหรับตัวเองคือคิดว่าจะกินอะไรนี่แหละวันๆ แล้วก็อยู่ใกล้มารดา ได้คุยปรึกษางานกับท่าน คอยดูแลท่าน ยอมรับว่าเขาเป็นเด็กติดแม่แหละพักนี้ ตั้งแต่บิดาเสียไป เขาก็เป็นห่วงท่านเลยอยู่ดูแลใกล้ชิด คุณปณิตาอาจจะไม่รู้ ว่าทำไมลูกชายคนโตไม่ค่อยไปโฉบเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน ปภพก็ไม่พูด บิดาและมารดาอยู่กันมาเกินครึ่งชีวิต เขาเ

​รถขับออกมาสักพัก เสน่ห์จันทร์ที่พอจะหายเขินได้บ้างแล้วเลยหันไปมองคนข้างๆ ใบหน้าของเขาดูสดชื่น ยิ้มไม่หยุด...ทำไมจะต้องยิ้มขนาดนั้นด้วย คิดแล้วก็เริ่มฉุนเขาหน่อยๆ ค่าที่จู่ๆ ก็พาเธอออกมาจากบ้าน ไม่ถามเธอสักคำว่าพร้อมไหม อยากมาด้วยหรือเปล่า? นั่นสิ เขาจะพาเธอไปไหนนะ?​คิดแล้วก็หน้าแดง เลิ่กลั่กคิดไปใหญ่โต หรือว่าเขาจะพาเธอไป...​“พี่ปริ้นซ์จะพาหนูไปไหน พาหนูกลับบ้านนะ หนูยังไม่ได้ยอมนะ”​“จะพาไปรับสองหนุ่มไปพักที่คอนโดของพี่ก่อน หายดีค่อยยังชั่วค่อยให้กลับมาที่บ้าน คนหนึ่งก็ขาหัก อีกคนก็กระดูกแขนร้าว บ้านจ้อยมีแต่เด็กๆ จะดูแลกันยังไงครับ บ้านก็คับแคบ ไม่เหมาะกับคนป่วย พี่เตรียมห้องไว้แล้ว เตรียมคนไว้ดูแลแล้วด้วย น้องชายของจ้อยต้องพักไปอีกสักเดือนหนึ่งถึงจะอะไรๆ เข้าที่ ช่วงนี้ควรงดงานไปก่อน แล้วนี่...ต้องไปโรงเรียนหรือเปล่า? พี่จะได้ให้คนไปรับส่ง”​“มีไปสอบชดเชยค่ะ หนูไปขอครูไว้แล้วว่าน้องประสบอุบัติเหตุ วันสอบเลยไม่ได้ไปสอบเหมือนคนอื่น ส่วนเด็กๆ คนอื่นปิดเทอมแล้วค่ะ” ​มองเขาตาแป๋ว ใจนึกขอบคุณเขา...ที่ดูแลครอบครัวเธอเป็นอย่างดี​“น้องสองคนของจ้อย ชื่อทองนพคุณ กับทองเอกใช่ไหมครับ”​“ทำ

กว่าจะรับประทานอาหารเสร็จต่อด้วยสองหนุ่มคุยกันต่อชิลๆ ก็เกือบสี่ทุ่มครึ่ง​เสน่ห์จันทร์ปิดปากหาว ปภพหันมาเห็นพอดี เขายิ้มนิดๆ และชนแก้วกับลภัส ดื่มรวดเดียวหมดแก้วก่อนจะแยกย้าย ลภัสอำเขาว่า มีเมียเด็กก็งี้ต้องพาไปกินนมนอน​คนจะกินนมนอนมันเขาต่างหาก​น้องหันมาบ่นกับเขาว่า โทรหานิสาไม่รับเลย ไม่รู้ว่าจะพาเด็กๆ นอนหรือยัง แล้วก็ขอบคุณเขาที่พาสองหนุ่มไปพักที่คอนโด บอกเขาว่าพรุ่งนี้จะขอมาเยี่ยมน้องๆ เดี๋ยวมาเองได้เขาไม่ต้องไปรับ​ทำไมจะต้องไปรับก็คืนนี้เขาไม่อนุญาตให้น้องกลับบ้าน​เสน่ห์จันทร์ขืนตาไว้ไม่ไหว นอกจากกินข้าวแล้ว เขาเอาสาเกให้เธอลองดื่มด้วย เธอกับแอลกอฮอล์เข้ากันไม่ได้ เข้ากันทีไรมีอันหลับทุกที คอนโดของเขากับร้านอยู่ไกลกันพอสมควรและคืนนี้รถติด มีงานคอนเสิร์ตจัดใกล้ๆ ได้เวลาเลิกแล้ว มีฝนตกลงมาซ้ำเติมอีกต่างหาก การจราจรก็เลยเป็นแบบค่อยๆ ไป เสน่ห์จันทร์หลับไปแล้วเรียบร้อยระหว่างที่เขาฝ่าการจราจรกลับบ้าน ​“ถึงบ้านแล้วครับจ้อย”เสียงนุ่มกระซิบ​สาวน้อยยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกเขาอุ้มกระชับในอ้อมแขนและพาออกมาจากรถ เธอปรือตามองเขาพยายามขืนตาไว้ เธอทำไมลืมตาไม่ค่อยขึ้นนะ ซบกับอกเขาอย่าง