14

​ไม่มาทำแล้วเหรอจ้อย อยากได้เงินอีกก็มาได้นะ เจ๊ยินดีต้อนรับเสมอ ไม่หักเปอร์เซ็นต์ (เจ๊เปรี้ยว)

​ค่ะเจ๊ ขอบคุณมากๆ นะคะ เรียกใช้จ้อยได้นะคะเรื่องอื่น ยกเว้นเรื่องให้ไปทำงาน (เสน่ห์จันทร์)

​ออกตัวแรงเชียวลูกสาว มาเป็นแม่ครัวที่ร้านไหมล่ะ   (เจ๊เปรี้ยว)

​ถ้าเจ๊ขาดคนครัวเรียกได้ค่ะ(เสน่ห์จันทร์)

​โอเค ถ้าอีแป้นมันลาออกเมื่อไหร่ เตรียมตัวมาทำงานให้เจ๊ อะเดี๋ยวเจ๊โอนให้เป็นโบนัส (เจ๊เปรี้ยว)

​ขอบคุณค่ะ(เสน่ห์จันทร์)

​เจ๊เปรี้ยวโอนเงินมาให้อีกห้าพันบาท

​เธอลาออกแล้วหลังจากที่รับแขกคืนนั้น การโอนโฉนดเป็นชื่อเธอมันก็ต้องใช้เงิน เสน่ห์จันทร์เลยยังไม่ได้โอน เอาไปฝากหลวงพ่อไว้เหมือนเดิม ท่านบอกว่าหนนี้จะเก็บไว้เองไม่เก็บไว้ที่มัคทายกอีก ใส่กุญแจไว้เลย จะได้ไม่มีใครมาหลอกเอาไปได้ หนก่อนเสียรู้นางอำภาเลยถูกเอาไปถ่ายเอกสาร และนำไปวางไว้ที่นางเนียมได้

​แม่ของเธอหายแบบไปแล้วไปลับ ไม่ติดต่อ เหมือนตายจาก เสน่ห์จันทร์ก็ไม่ได้คิดจะติดต่อ บางที แม่ก็เหมือนแค่ให้ชีวิต แถมยังให้ชีวิตมาตั้งเจ็ดชีวิตพะรุงพะรังให้เสน่ห์จันทร์ต้องเลี้ยงดูแล

​คิดถึงแม่ขึ้นมาน้ำตาก็ไหล แต่ไม่ได้ไหลแบบอยากเจอคิดถึงอยากอยู่ด้วย เป็นไหลเพราะคิดว่าแม่ไปแล้วแม่อย่ากลับมาสร้างความเดือดร้อนใดๆ ให้ลูกอีกเลย เฮ้อ...

​ออกจากเจ๊เปรี้ยวมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว เงินสะสมจาก  เจ๊เปรี้ยวบวกกับเงินส่วนตัวที่เก็บไว้ เอาไปไถ่ถอนกับกำนันแก้วและนางเนียม เสน่ห์จันทร์ฉลาดรอบคอบให้หลวงพ่อช่วยเหลือเรื่องเรียกทั้งสองมาคุย คืนเงินกันและคืนโฉนดต่อหน้า สายตากำนันแก้วทำให้เธอรู้สึกหนาวแปลกๆ ยามมองเธอ มันบอกถึงความแค้นและอาฆาต หลังจากวันนั้นที่ไปคุยกับเขาแล้วเขายื่นข้อเสนอมา มันก็ทำให้เสน่ห์จันทร์ไม่อยากคุยกับเขาอีก เขาเป็นคนมีอิทธิพล อาจจะใช้ความมีอิทธิพลนั้นทำอะไรกับพวกเธอก็ได้

​เรื่องที่เธอไปทำงานที่ร้านเจ๊เปรี้ยว ถึงจะไกลจากบ้านช่อง และปลอมตัวเป็นเจนนี่ มันก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะรู้ ถ้ารู้คงไม่ชอบใจข้อที่ว่าทำไมกล้าไปขายคนอื่น แต่ไม่กล้ามาขายกับเขา แล้วเธอไปไถ่ถอนที่ได้แบบนี้ เขาไม่ชอบใจนักหรอก เธอรู้...

​คนพาลมักจะทำอะไรที่ไม่คาดคิดได้เสมอ

​ตอนนี้ที่เขายังไม่ทำอะไรเธอเพราะกลัวเมีย

​ที่นี่ชักจะไม่ค่อยน่าอยู่แล้วสิ...

​เสน่ห์จันทร์คิด เธอพาน้องมาเดินเล่น ตอนนี้น้องได้เจ็ดเดือนแล้วแกชอบเที่ยวนักละ น้องคนอื่นไปโรงเรียน เธอจึงรับหน้าที่ดูแลน้องเล็กสุด ความเป็นเจ้าจิ๋วและชีวิตของครอบครัวเธอทำให้คนแถวนั้นสงสา รเห็นใจ ครอบครัวของยายลำเภานัก ก็ช่วยพากันดูแลเด็กๆ ไปด้วยกลายๆ ไม่มีใครคิดร้าย เด็กบ้านเจนธรรมดี เป็นเด็กดีทุกคน ขยันขันแข็ง จึงมีแต่คนอยากสนับสนุนอุ้มชู

​“จิ๋วเอ๊ยจิ๋ว มาเที่ยวหรือ”

ยายสมพรเอ่ยทัก เมื่อเสน่ห์จันทร์เข็นน้องผ่านไป เจ้าจิ๋วมีรถเข็นเพราะพี่ทองเอกกับพี่ทองทัตช่วยกันเอารถเข็นเด็กที่มีคนเอามาทิ้ง เอามาทำความสะอาด ประกอบซ่อม ปรับปรุงจนมันใช้ได้อีกครั้ง

​เด็กน้อยยิ้มให้กับยายสมพรอย่างจำได้ แกทำเสียงเอ๊าะแอ๊ะทักทาย ยิ้มหน้าเป็นทำน้ำลายเยิ้ม ยายแกหัวเราะแล้วเดินเข้าไปในร้านของชำของแก สักพักก็ถือของเล่นกรุ๋งกริ๋งออกมาส่งให้กับเจ้าจิ๋ว

​“เอ้า ยายซื้อมาฝาก”

​“ขอบคุณนะคะยายพร ขอบคุณก่อนจิ๋ว ธุจ้าก่อน”

เสน่ห์จันทร์จับมือน้องทำประกบกัน ตัวเล็กทำเสียงที่ฟังคล้ายๆ จ้าตาม เล่นเอาเธอและยายสมพรมองแกแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู

​“เก่งนะ เก่งจะพูดแล้วเหรอนี่”

​“ทำเสียงตามได้บ้างแล้วจ้ะยาย”

​“โตมาคงจะสวย หน้าตาคมเชียว”

แกว่าพินิจเด็กน้อย แล้วมองหน้าพี่สาว สองคนนี้ไม่คล้ายกันเลย เพราะคนละพ่อ คนพี่สวยน่ารักน่าเอ็นดู ตัวเล็กบาง ตัวเล็กๆ แต่หัวใจแกร่งเกินวัย แกเห็นบ้านนี้มาตั้งแต่มาเริ่มปลูกสร้างบ้าน ยายลำเภาก็อายุไล่ๆ กันกับแกเป็นเพื่อนซี้บ้านใกล้เรือนเคียง ส่งขนม ส่งข้าว แลกกันบ่อยๆ

​เสน่ห์จันทร์ยิ้มรับ ยายสมพรชวนคุย เพราะเวลานี้ลูกค้ายังไม่ค่อยเข้า แกเปิดร้านขายของชำมาตั้งแต่เสน่ห์จันทร์จำความได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังขายอยู่ ลูกหลานแยกย้ายไปมีครอบครัวหมดแล้ว นานๆ มาเยี่ยมยายที คู่ชีวิตเสียไปแล้วเกือบสิบปี ยายอยู่ลำพังกับคนงานที่เป็นคนพม่าอยู่กันมาหลายปี ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติไปแล้วตอนนี้

​แกหยอกเล่นกับเจ้าจิ๋ว เสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นคุ้นหู แล่นเข้ามายังบริเวณบ้านเธอ เจี๊ยบนั่นเอง วันนี้เพื่อนของเธอสวมเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขายาวและรองเท้าผ้าใบ เห็นเธอก็ยิ้มกว้างส่งให้ พลางเปิดเบาะ แล้วดึงเอาของในนั้นออกมา เสน่ห์จันทร์เห็นเข้าก็ทำตาปริบๆ เจี๊ยบเอาของมาฝากเธออีกแล้ว

​“หิ้วอะไรมามากมาย”

​“น้องๆ แกชอบเคเอฟซีไง เอามาฝาก กลับมาจะได้มีอะไรอร่อยๆ กิน”

​“มันเปลือง”

ค้อนเพื่อน รู้ว่าห้ามไม่ได้หรอก สำหรับเสน่ห์จันทร์การกลับมาคบกับนิสาอีกครั้ง เหมือนกับได้กัลยาณมิตรหนนี้ เพราะเพื่อนเธอเลยมองเห็นทางทำมาหากิน มองเห็นทางสว่างบ้าง แล้วถ้าไม่ได้นิสาพาเธอไปทำงานร้านเจ๊เปรี้ยว ก็คงไม่ได้เงินมาไถ่โฉนดแน่ละ

​“นิดหน่อย ไม่เปลืองหรอก วันนี้จะพาแกไปดูตลาดใหม่ ต้องรอน้องแกกลับมาก่อนมะ เดี๋ยวไม่มีใครดูจิ๋ว”

เพื่อนเธอก็มีของติดมือมาให้เจ้าจิ๋ว เป็นหมวกรูปหูกวาง เอาใส่ให้น้องแล้วน้องน่ารักมาก ยายสมพรได้ยินสองสาวนัดแนะกันแบบนั้นก็บอกว่าแกจะดูจิ๋วให้เอง ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเย็นๆ ก็ให้เด็กๆ มาพาน้องกลับบ้าน

​เกรงใจยายสมพรมาก แต่ยายบอกว่ามีน้องแล้วยายไม่เหงาเพลินๆ ดี วันหลังถ้าต้องไปธุระไปทำงานก็เอาจิ๋วมาฝากเลี้ยงได้แกไม่เอาเงิน

​เสน่ห์จันทร์เลยเอานมน้องและของใช้น้องไปไว้กับ    ยายสมพร ขอบคุณแก แล้วออกมากับนิสา สองสาวขี่มอเตอร์ไซค์ไปตลาดเปิดใหม่ ที่เฮียของนิสาได้จองล็อคไว้ให้แล้วสองล็อค

​“ทำเลดีไหมแก ฉันไม่เคยค้าขายเลยไม่รู้ว่ามันควรจะเป็นยังไง”

พากันเดินรอบๆ ดูทำเลจากผู้คน และร้านค้าแถวๆ นั้น เสน่ห์จันทร์ก็เริ่มคิดวางแผนในหัวปราดๆ กะว่าจะเอาอะไรมาลงขายได้บ้าง

​“ก็น่าจะขายได้นะ เดี๋ยวฉันจะทำขนมบัวลอยมาขาย แล้วก็ลองเอาพวกขนมที่คนไม่ค่อยได้เห็น อย่างขนมเรไร ขนมลืมกลืน มาลองวางดูมันใช้แป้งแบบเดียวกัน จะได้เตรียมของสบายหน่อย กับพวกขนมมงคลคงจะเอามาวางอาทิตย์ละครั้งให้คนได้ลองชิมดู ติดป้ายว่ารับทำขายงานมงคล แกว่าดีไหม?”

​“ไม่มีความรู้ ไม่มีอะไรเลย มีแต่ความสวยและเงินค่ะ”

นิสาว่าขำๆ เสน่ห์จันทร์ถึงกับกลอกตา แล้วหัวเราะเบาๆ

​“โอเคๆ ฉันจะปรึกษากับแรงงานที่บ้านดูว่าโอเคไหม แล้วหอยนางรมของแกว่าไง”

​“เฮียไปดีลมาให้แล้ว เรื่องคนมาส่งหอยอะ ส่วนพวกน้ำจิ้ม สูตรยำ คงจะต้องเป็นภาระเพื่อน”

​“ยัยเจี๊ยบ”

ครวญเบาๆ นิสายิ้มเขิน แล้วดึงเสน่ห์จันทร์มากอด

​“ก็มาขายเป็นเพื่อนแก เงินเป็นเรื่องรอง ทำอะไรไม่เป็นเลย กะมาพึ่งเพื่อนล้วนๆ อ้อ...จ้างน้องแกด้วยเป็นรายวันคนหนึ่งนะ มาช่วยฉัน เอาใครก็ได้ให้วันละสองร้อย”

​“เอาเจ้าแมวได้ไหม? ถึงจะยังเด็กแต่ก็ทำงานคล่องอยู่”

นึกอยู่ว่าใครเหมาะที่สุด ในบรรดาน้องๆ ทั้งหมด ทองทัตจะต้องมีภาระไปรับส่งดาราทองสอนพิเศษ ดาวล้อมเดือนอยู่บ้านดูแลบ้านกับเรไรช่วยดูเจ้าจิ๋ว สองหนุ่มนั้นตอนเย็นก็ไปช่วยงานที่ร้านของอาสิทธิ์ตอนนี้ให้ไปช่วยทุกวัน ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

​“ได้ ใครก็ได้”

นึกลำดับน้องๆ ของเสน่ห์จันทร์อยู่ว่าใครเป็นใคร เพราะเยอะมากจนแทบจะจำชื่อไม่ถูก แต่ละคนก็ชื่อเป็นขนมไทยทั้งนั้น แต่ชื่อเล่นนั้นไม่ค่อยใกล้กันเท่าไหร่  

​“ถ้าให้หยิบจับมัดถุง เรียกลูกค้า เจ้าแมวทำได้แหละ”

​“เจ้าแมวนี่ น้องตัวเล็กๆ ของแกหรือเปล่า? ที่หน้าแป้นๆ หน่อย มีลักยิ้มใช่มะ”

​“อื้อ”

เสน่ห์จันทร์พยักหน้า

“ไหวไหมล่ะ ถ้าจะจ้างก็มีคนเดียวนี่แหละที่ว่างนอกนั้นทำงานกันหมดเลย จะให้เจ้าเดือนมาช่วย ก็ติดเลี้ยงน้อง แมวไม่กล้าดูน้องคนเดียว ตอนนั้นน้องเข้าโรงพยาบาลเป็นไข้ท้องเสีย เจ้าแมวโทษว่าตัวเองทำให้น้องป่วย เจ้าเดือนเลยรับหน้าที่นี้แทน”

​“โห...” คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็อยากช่วยเพื่อนแหละ

“ได้ๆ เอามาสิ”

​“เดี๋ยวจัดการให้ หอยของแกน่ะ ลองเอามากินหรือยังว่าดีไหม? สดไหมจะตั้งราคาเท่าไหร่ คิดไว้หรือยัง”

​“พึ่งแกล้วนๆ แหละ”

ยิ้มใสส่งให้ เสน่ห์จันทร์กลอกตาอีกรอบ

​“นี่ตกลงมาขายเอาเงินหรือมาขายเอาอะไรหะ ไอ้เพื่อนรัก”

​“มาขายให้เฮียดูว่าเอาการเอางานงะ”

นิสาว่า เสน่ห์จันทร์เม้มปาก มองเพื่อน ที่มีสายตาส่งประกายความเศร้าออกมาวูบหนึ่ง

​การเป็นผู้หญิงของเฮียมีเงินทอง มีชีวิตที่ดีขึ้นก็จริง แต่เพื่อนของเธอมีความสุขบ้างไหมนะ? ในเมื่องเขามีผู้หญิงอีกตั้งหลายคนไว้ปรนเปรอ ต้องแบ่งปันให้ทั่วถึง เฮียมาหานิสาสามเดือนหนเพราะตอนนี้ไปอยู่ต่างจังหวัด มีข้อตกลงว่านิสาเลิกเป็นผู้หญิงของเฮียได้ทุกเมื่อถ้าต้องการ เฮียจะเลิกส่งเงิน แต่จะยกบ้านและรถรวมถึงพวกเครื่องประดับทองหยองที่ซื้อให้ นิสาเหงาเลยไปช่วยงานที่ร้านเจ๊เปรี้ยวขำๆ ไม่เน้นเงินเน้นมีเพื่อน เพราะเธออยู่บ้านใหญ่หลังนั้นลำพัง รอเฮียมา...ตอนนี้ก็มีความสุขและไม่เหงา ตั้งแต่กลับมาคบหากับเสน่ห์จันทร์ ทำให้นิสามีอะไรทำมากขึ้นและไม่รู้สึกเคว้งคว้าง เธอนั้นจะว่าไปก็ตัดขาดญาติมิตรคนอื่นหมด ตั้งแต่ที่โดนหลอกมาขายเจ๊เปรี้ยว เสน่ห์จันทร์และน้องๆ ก็เหมือนเป็นครอบครัวของนิสาไปแล้วตอนนี้

​“เดี๋ยววันนี้จะไปร้านส่ง เอาหอยนางรมให้แกทำให้กิน เอาไว้ไปเผื่อทำเมนูอื่นให้เด็กๆ กินด้วย หอยนางรมนอกจากกินสดแล้ว มันทำอะไรได้อีก? ที่เด็กๆ กินได้นะ”

​“อืม...ทำหอยทอดกินไหม?”

​“เอาสิ มื้อนี้เลี้ยงเองนะ”

นิสารีบบอก เสน่ห์จันทร์ยักไหล่ ห้ามเพื่อนได้ที่ไหนกัน

​“ย่ะ ตามสบาย ฉันไม่มีอะไรจะโต้แย้ง”

​“อาทิตย์หน้าเปิดตลาด เราจะลุยไปด้วยกันนะจ้อย”

นิสายื่นมือให้กับเสน่ห์จันทร์ สองสาวจับมือกันเขย่า ความหวังเรืองรอง...ว่าชีวิตจะดีขึ้นบ้าง

​สาวอายุสิบแปดทั้งสอง ต่างคนต่างผ่านประสบการณ์ชีวิต มามากกว่าเด็กวัยเดียวกันหลายคนที่ยังอยู่ในวัยเรียน ประสบการณ์ทำให้เติบโต และตัดสินใจเทียบเท่ากับผู้ใหญ่เลยก็ว่าได้