15

กลับมาจากไปซ้ำ กับน้องเจนนี่ ปภพก็ยังวนเวียนอยู่กับความรู้สึกโกรธหล่อน...เขาถูกแม่เด็กนั่นลูบคมแน่ละ แต่ยังไม่ได้เล่าให้วรวงศ์เลขานุการของเขาฟัง ลองเลียบๆ เคียงๆ ถามว่าเคยเจออะไรแปลกๆ ไหม เลขาของเขาก็ยืนยันมั่นเหมาะว่า ที่นั่นไม่มีโกงแน่นอน

​ไม่มีอะไร เขาเพิ่งโดนไปหมาดๆ

​คนอย่างปภพไม่มีทางเสียแล้วไม่ได้หรอกนะ นี่เสียเกือบแสนได้จูบไปแค่ทีเดียว นอกนั้นเบลอจำไม่ได้สักสิ่งมันก็ไม่ใช่ไหมละ?

​เขานั้นพักนี้ผ่อนจากงานก็คิดเรื่องจะแก้ลำเด็กนี่แหละ แน่นอนว่าเขาเผลอไปติดอกติดใจกับตาแป๋วเหมือนแมวนั่น ไซซ์เล็กอุ้มง่ายนั่นด้วย อยากฟาดฟันกันแบบมีสติดูสิว่า มันจะล้นเอ่อทั้งเตียงแบบตอนตื่นไหม? เศษถุงยางมองด้วยตา ก็หมดไปสี่ห้าชิ้นเชียวนะ

​ถึงแม่จะเชียร์เรื่องสาวมากขนาดไหน น้องชายมาเปรยๆ เย้ยๆ แค่ไหน ก็ยังไม่ได้บุกอะไรทางอภิชาภาเลย แค่ส่งของขวัญไปให้ เขายังไม่เคยนัดเดตน้อง หรือหาทางไปเจอะเจอแต่อย่างใด ใจมันมุ่งแต่อีหนูเจนนี่ ตัวแสบ

​ถามไปทางเจ๊เปรี้ยวแล้วปรากฏว่าหล่อนไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว เขาเลยเสนอให้เจ๊ไปว่า ช่วยดึงกลับมาให้หน่อย ขอเบอร์ก็ได้ เจ๊ไม่ยอมให้เบอร์ แต่บอกว่าจะไปติดต่อให้ถ้าเด็กมันอยากทำ เดี๋ยวจะรีบติดต่อกลับ นำเสนอโปรให้เขาด้วย 1 แถม ตัวเอง แต่เขาก็ไม่รับโปร บอกว่าอยากได้แต่เจนนี่

​หล่อนไปอยู่ไหนนะ ตัวแสบ

​ยิ่งทำแบบนี้ก็ยิ่งเย้ยเสืออย่างปภพ ให้ยิ่งอยากตามล่าหล่อน

​เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชายหนุ่มกดรับทางแผงควบคุม เขากำลังขับรถอยู่ กะว่าจะลองไปตะเวนเล่นๆ แถวๆ ร้านลับของ   เจ๊เปรี้ยว เผื่อเจอหนูเจนนี่ จะได้จับขึ้นรถมาเสียเลย

​“ครับแม่”

​“อยู่แถวไหนนะ ตาปริ้นซ์”

​“มีอะไรให้ลูกชายคนโปรดรับใช้ครับคุณแม่”

แหย่เย้ามารดา ท่านหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยตอบ

​“ถ้ายังไม่กลับบ้าน แวะไปดูตลาดใหม่ให้แม่หน่อยสิ ว่ามีคนเดินบ้างไหม เป็นยังไงบ้าง ต้องเพิ่มเติมอะไรหรือเปล่า”

​“ตลาด ผมไม่รู้เลยว่าคุณแม่ทำตลาดด้วย พลาดอะไรไปหรือเปล่าครับนี่?”

​“ยึดที่มาแทนเงิน ไม่รู้จะเอาทำอะไรดี คุณชินเลขาของแม่เขาเลยแนะนำว่าที่ตรงนั้นมันเหมาะกับทำตลาด แม่ก็เลยให้เขาส่งทีมไปดูแลจัดการ ยังไม่เคยไปดู ไปหนสองหนเอง อยากให้แกลองไปดูให้หน่อยว่ามันยังไง ถ่ายรูปมาด้วยก็ดี อยู่ไม่ไกลจากบ้านเราหรอก”

​“แผนกคิวซีหรือครับแม่”

​“ก็อะไรแบบนั้นแหละ ลองดูว่าควรจะเพิ่มเติมอะไร ตอนแรกจะให้ตาปายดูแล แต่ตาปายตอนนี้รับโปรเจกต์ใหม่ไปทำอยู่ คงไม่มีเวลาไปดู แกไปดูแทนที มันอยู่แถวๆ โครงการของเราที่แกขอห้องแม่ไว้นั่นแหละ ตรงซอย 56”

​“โอเคครับผม...มีค่าไปตรวจงานไหมครับ”

​“ไอ้ลูกงก เดี๋ยวโอนให้ย่ะ”

​ปภพวางสาย ท่านส่งพิกัดมาให้ทางไลน์ เขาเปิดแผนที่ดู อยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่เขากำลังจะไปพอดี

​ทางเข้าตลาดมีโรงเรียนเอกชน และสถานที่กวดวิชา มีหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆ ละแวกนี้ มีคอนโดหอพัก น่าจะพอมีคนเดินอยู่ละมั้ง...

​เขาถอดเนกไท และปลดกระดุมลงสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น หารองเท้าแตะจากหลังรถมาสวม เดินตลาด ใส่รองเท้าหนังแบบที่เขาใส่อยู่สวมไม่สบาย อยากเดินสบายๆ ที่จอดรถเก็บค่าจอดด้วย 20 บาท มีรถมาจอดอยู่ไม่กี่คัน ปภพเริ่มเก็บรายละเอียดไว้ จะได้เอาไปรายงานมารดาได้

​มีร้านมาตั้งหลายร้าน แต่มีคนมาเดินยังไม่เยอะมาก ดูจากสายตาแล้วน่าจะเป็นคนมาพักแถวนี้ กับผู้ปกครองที่มารับส่งลูกหลานเสียส่วนมาก ชายหนุ่มสั่งชานมเย็นปั่น เดินไปเรื่อยๆ เก็บรายละเอียดว่ามีอะไรมาขายบ้าง ส่วนมากเป็นของกิน มีหลากหลาย และมีชอปขายเสื้อผ้า ของใช้ ของจุกจิกเบ็ดเตล็ด ด้านใน ทุกอย่างดูดี พ่อค้าแม่ค้าเต็มเกือบทุกล็อค ทุกร้าน แต่ไม่ค่อยมีคนเดิน เขาลองซื้อไส้อั่วมาชิม รสชาติใช้ได้ ราคาแรงอยู่ รองสืบดูจากป้ายราคา พบว่าของขายของกิน ราคาค่อนข้างสูงกว่าตลาดนัดที่เคยเดิน 5 บาท 10 บาท นี่อาจจะเป็นปัญหาที่ทำให้คนไม่ค่อยมาเดินเพราะราคา

​ร้านอื่นแทบไม่มีคน แต่ร้านหนึ่ง มีคนมุงอยู่สี่ห้าคน น่าจะเป็นของขายดี ปภพเดินเตร่ไปดูมองเห็นเป็นป้ายร้านขนมหวานไทยโบราณ ติดกับร้านขายหอยนางรมก็สนใจ เขายืนอยู่จนคนซา ตามองแต่ขนมที่วางขาย จัดร้านดี มีขนมชื่อแปลก น่ากินหลายรายการ ราคาถือว่าน่ารักไม่แรงมาก เขาเงยหน้ามองแม่ค้า ก็ต้องคิ้วขมวด เมื่อแม่ค้าเป็นเด็กน้อยอายุไม่น่าเกินวัยประถม เจ้าหล่อนยิ้มแฉ่งส่งให้กับลูกค้าหนุ่ม เห็นฟันหน้าหลอไปสองซี่

​“รับอะไรดีคะ?”

​“แม่ค้าน่ารักจัง”

ปภพยิ้มให้กับเด็กหญิง เจ้าหล่อนนั่งเฝ้าร้านคนเดียว ร้านขายหอยนางรมที่อยู่ข้างกันตอนนี้ เจ้าของร้านกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หลังร้าน น่าจะกำลังเตรียมของอยู่ เขามองเห็นไม่ถนัด และไม่ได้สนใจ เพราะมัวแต่สนใจแม่ค้าตัวน้อยของร้านขนม

​“อู้หู พี่หล่อมากค่ะ”

เรไรเห็นหน้าลูกค้าของตัวเอง ก็หลุดปากชม นอกจากหล่อแล้วเขายังหอมมากอีกด้วย ยังกับดาราเลย

​“ขายอะไรบ้างเอ่ย? แนะนำได้ไหมครับว่าอะไรอร่อย พี่ไม่เคยเห็นขนมแบบนี้เลย สีสวยหน้าตาน่ากินมาก”

​“หนูขายขนมไทยค่ะ อันนี้คือขนมลืมกลืน อันนี้ขนม  หยกมณี แล้วอันนี้ขนมชื่อเดียวกับหนูเลย เรไร”

​“ขายยังไงครับ”

​“กล่องละ 60 บาทค่ะ พี่รับบัวลอยด้วยไหมคะ บัวลอยหลากสีพี่สาวหนูตั้งชื่อว่าบัวลอยสีรุ้ง หอมกะทิอบควันเทียนค่ะ อร่อยมากๆ พี่ชิมไหม เดี๋ยวหนูตักให้ชิม”

​แม่ค้าตัวน้อยขมีขมัน ตักขนมให้กับพี่ชายลูกค้าสุดหล่อได้ลองชิม ปภพมองเจ้าหล่อนอย่างเอ็นดู ลูกหลานใครกันนะ เก่งมาก แบบนี้ต้องเหมาให้กำลังใจแล้วล่ะ

​เสียงของเรไร คุยกับลูกค้า แถมกลิ่นน้ำหอมกรุ่นหอมฟุ้งทำให้นิสาที่กำลังแงะหอยนางรม หันไปมองลูกค้าของยัยหนู ถึงกับเบิกตาโตกว้าง จำเขาได้ในทันที ใครจะจำไม่ได้ หล่อประทับจิตประทับใจขนาดนั้น หล่อไม่ไหวจนเธอต้องแอบดมแอบซบ ไอ้ย่ะ! ลูกค้ายัยจ้อยนี่หว่า

​“อร่อยไหมคะ”

แม่ค้าถาม มองพี่ชายกินขนมบัวลอยที่เธอตักให้ พี่จ้อยสอนว่า ถ้าลูกค้าสนใจแล้วซื้อของในร้าน มีโอกาสก็ให้ลูกค้าลองชิมดู เขาจะได้ซื้อไปอีกเยอะๆ เรไรทำตามนั้น เด็กหญิงเสียงใส ยิ้มเก่ง พูดจาฉะฉานน่ารัก ทำให้ลูกค้าเอ็นดู ช่วยขายทั้งร้านพี่จ้อยและร้านพี่เจี๊ยบ ขยันขันแข็ง ได้เงินจากพี่เจี๊ยบ และได้กินของอร่อยๆ ในตลาด ก็เป็นความสุขเหลือล้นของเด็กหญิงเรไรแล้ว ไม่ได้มองว่าเป็นงานหนักเหนื่อยแต่อย่างใดกลับสนุกกับการทำงาน ภูมิใจที่ได้ช่วยพี่สาวหาเงิน เงินที่พี่เจี๊ยบจ้างก็เอาให้พี่จ้อยหมด เพราะทุกคนในบ้านต่างทำแบบนี้

​“อร่อยมากค่ะ อืม...พี่เหมาหมดนี่เลย หนูจะได้กลับบ้านดีไหม?”

​“โอ๊ะ หนูต้องไปตามพี่จ้อย ถ้าพี่จะเหมา หนูคิดเงินไม่ถูก”

เรไรหันซ้ายหันขวา พี่สาวบอกว่าขอไปเข้าห้องน้ำ วันนี้เสน่ห์จันทร์ท้องเสีย เลยเดินวนเข้าห้องน้ำมาแล้วสองสามรอบ เรไรเลยต้องขายของแทน เด็กหญิงหันมาหาพี่เจี๊ยบ ที่ยืนตัวแข็งทื่อ มองจ้องมายังพี่ลูกค้าคนหล่อตาแข็ง

​“พี่เจี๊ยบ หนูฝากร้านก่อน ไปตามพี่จ้อยก่อนน้า”

​“...”

​ไม่ฟังเสียงวิ่งแจ้นไปล่ะ ปภพมองตามหลังเด็กหญิงอย่างเอ็นดู ระหว่างยืนรอ เขาก็หันไปยิ้มกับนิสา ที่ยืนตาแข็งตัวแข็งมองเขาอยู่

​“น้องสาวหรือครับ เก่งจัง”

​“ค่ะ ค่ะ ค่ะ ค่ะ”

​สี่ค่ะกันเลยทีเดียว เพราะตกใจจนสติเตลิด

​ปภพก้มหน้ากับสมาร์ตโฟน รายงานคุณปณิตาเรื่องตลาด ส่งรูปถ่ายให้ท่านดู และบอกกับท่านว่าเย็นนี้มีขนมอร่อยให้กิน เขาเหมาขนมไปเลี้ยงคนงานที่บ้าน เสน่ห์จันทร์เดินตามหลังเรไรมา เมื่อน้องไปเคาะเรียกถึงห้องน้ำ ว่ามีคนมาเหมาขนม

​นิสาเห็นโอกาสตอนปภพก้มหน้ากับโทรศัพท์เดินแกมวิ่งไปหาเสน่ห์จันทร์ โอบเพื่อนแล้วกระซิบ ขณะที่เรไรวิ่งนำหน้าไปจัดการแพ็กขนมให้ลูกค้าวีไอพี ที่เหมาขนมหมดร้าน

​“ยัยจ้อย แก! คุณคนนั้นมา”

​“คนไหน?”

เสน่ห์จันทร์ขมวดคิ้ว มองตามหลังน้อง แล้วก็ต้องเบิกตาโต เธอก็จำเขาได้เหมือนกัน

​“ฉิบหายแล้วเจี๊ยบ”

​“เขาจำฉันไม่ได้ แต่แกฉันไม่แน่ใจอะ”

​“ทำไมโลกกลมจัง ละ แล้ว ฉะ ฉันต้องทำไงวะ”

​“เอางี้ ไปหลบก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเองเรื่องขายของ บ้านคุณเขาอยู่แถวนี้เหรอ...ถึงได้มาเดินตลาดนี้อะ”

​“ไม่รู้ แต่ไปก่อนล่ะ ฝากแทนที แกจะแถมจะแจก จะทำอะไรก็ทำไป ฉันไปก่อนแล้ว”

​เสน่ห์จันทร์วิ่งแจ้นหนีลืมความเพลียกลับไปยังห้องน้ำอีกรอบ

​นิสาใจเต้นตึกๆ ตักๆ จนคิดเงินผิดๆ ถูกๆ รีบแพ็กขนมให้เขาช่วยกันกับเรไร เขาให้เงินเกินมาตั้งห้าร้อย บอกว่าฝากให้เป็นทุนการศึกษาแม่ค้าตัวน้อย เธอเลยแถมหอยนางรมไปให้กับเขาอีกห้าชุด แล้วช่วยเขาหิ้วขนมไปเก็บเพราะของมันล้นไม้ล้นมือไปหมด ระหว่างนั้นเธอพยายามก้มหน้าก้มตา ไม่ให้เขาได้เห็นหน้าถนัด ภาวนาให้เขาจำไม่ได้ แต่พอเขาปิดท้ายรถ มองมาสบตากับเธอ เขาก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยทักขึ้นมา เล่นเอานิสาสะดุ้งโหยง

​“เอ...น้องหน้าตาคุ้นๆ จัง เราเคยรู้จักกันไหมครับ”

​“ไม่เคยค่ะ ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต ขอบคุณนะคะพี่ที่เหมาขนม กินหอยให้อร่อยนะคะ ปะ แมว เดี๋ยวเย็นนี้พี่เจี๊ยบพาไปเลี้ยงเคเอฟซียกบ้าน”

​“เย้!”

เรไรกระโดดโลดเต้น แล้วหันมายกมือไหว้ขอบคุณลูกค้าคนหล่อตัวหอมอีกรอบ

“ขอบคุณนะคะคุณพี่คนหล่อ ไว้มาอีกนะคะ”

​“ครับ”

เขายิ้มให้เด็กหญิง แต่ก็ยังไม่วายมองนิสาอย่างสงสัย   นิสารีบหันหลังพาน้องเดินกลับไปที่ร้าน เขาอาจจะจำผิดเองก็ได้ ปภพยักไหล่ แล้วปิดท้ายรถ

​“เกือบตาย”

นิสายกมือทาบอก ถอนหายใจเฮือก

“ดีนะวันนี้ไม่แต่งหน้าหนัก แต่งลุคแม่ค้าใสกิ๊ง ผู้ชายจำไม่ได้ ไม่งั้นตายแน่ๆ”

​“ใครตายอะพี่เจี๊ยบ”

เรไรถาม นิสามองเด็กหญิงก่อนจะย่นจมูกใส่

​“ไม่มีใครตาย พี่แค่รำพึงรำพันเฉยๆ”

​“นึกว่ามีใครตาย ตกใจหมด”

แม่ตัวเล็กว่า ยิ้มแฉ่งอวดฟันหลอให้กับพี่เจี๊ยบ

“เย็นนี้หนูเอาเงินที่พี่คนหล่อให้มาเลี้ยงเคเอฟซีพี่ๆ นะ พี่เจี๊ยบไม่ต้องให้หรอก”

​“สายเปย์ ไม่ต้องหรอก พี่จ่ายให้เอง จริงๆ พี่เลี้ยงได้ทุกวันเลย แต่ยัยจ้อยมันไม่ยอมให้เลี้ยง”

​“ทำไมอะ”

เด็กหญิงถามอย่างสงสัย แล้วก็ตอบเอง

“อ๋อ...พี่จ้อยกลัวพี่เจี๊ยบเปลืองไง บ้านหนูอยู่กันเยอะ เคเอฟซีเก็บไว้นานๆ กินที ดีกว่านะพี่เจี๊ยบ มันแพง แล้วมันก็ตื่นเต้นดี ถ้านานๆ กินที”

​เด็กแค่หกขวบความคิดน่ารัก สมกับเป็นน้องยัยจ้อย

นิสายิ้ม ลูบหัวของเรไร แล้วมองไปทางห้องน้ำ ยัยจ้อยน่าจะออกมาได้แล้ว แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโต เมื่อเห็นว่าปภพเดินไปที่ห้องน้ำ แล้วเสน่ห์จันทร์ก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี!

​แว้ก...

​เสน่ห์จันทร์ตัวแข็งไปครู่ เมื่อเดินสวนกับปภพ เขาไม่ได้มองเธอ เดินก้าวยาวๆ ไปห้องน้ำชาย หญิงสาววิ่งแบบไม่คิดชีวิตโกยอ้าวกลับร้าน วิ่งไปได้แค่ก้าวเดียวดันลื่นล้มร้องโอ๊ย! คนที่เธอไม่อยากให้เห็นเธอก็ต้องเห็นจนได้ ปภพหันมาตามเสียงก็เห็นหญิงสาวล้มลงตะครุบกบตรงหน้าพอดิบพอดี เขาเลยรีบก้าวไปช่วย ตกใจเกินจะขำท่าของเสน่ห์จันทร์ที่นอนคว่ำเอาหน้าจิ้มดิน

​“น้องๆ เป็นยังไงบ้างครับ”

เขาจะดึงเธอให้ลุก แต่เธอขืนตัวและนอนแบบนั้น ยอมดมฝุ่นหน้าเปื้อน ดีกว่าให้เขาเห็นหน้า

​“มะ ไม่เป็นไรค่ะ อะ โอ๊ย อย่าดึงหนูขึ้นค่ะ หนูเจ็บ”

เขาเลยไม่กล้าดึงเธอ ปล่อยให้เธอนอนแบบนั้น หรือว่าจะกระดูกกระเดี้ยวหัก เขาหน้าซีดด้วยความเป็นห่วง ไม่กล้าทำอะไรเพราะคนเจ็บร้องโอดโอย 

​“ไอ้จ้อยยยยย”

นิสาวิ่งมาฝุ่นตลบเมื่อเห็นเพื่อนนอนจ้ำดินแบบนั้น ขณะที่ปภพยังมองเธออย่างเป็นห่วง เสน่ห์จันทร์เอาหน้าซุกดินกลัวเขาเห็นหน้า

​“เพื่อนน้องหรือครับ เรียกกู้ภัยไหม ผมจะดึงขึ้นแต่น้องเขาร้องเจ็บ น้องยังเจ็บอยู่ไหมครับ ลุกไม่ได้เลยหรือ”

เขาถามอย่างเป็นห่วงคนเจ็บ ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงเปื้อนดิน หน้าก็เอาซุกดินแบบนั้น จะหายใจออกไหม?

​“เอ่อ เดี๋ยวหนูเรียกมาเองค่ะ”

​“น้องเขาดูเป็นหนักมากนะครับ ผมเรียกกู้ภัยดีกว่า”

ไม่ถามแต่โทรเลย เสน่ห์จันทร์กับนิสามองหน้ากันทำตาเหลือก

​“ครับๆ มีคนเจ็บที่ตลาดนัด ซื้อก็รวยขายก็รวยครับ ส่งคนมาด่วนหน่อย เอ่อ น้องเขายังนอนกับพื้นครับ ยังหายใจได้ แต่ไม่รู้ว่ามีกระดูกอะไรหักไหม เพราะผมจะดึงแขนให้ลุกขึ้นมาแต่เขาร้องเจ็บครับ เขาล้มครับ สะดุดขาล้มนี่แหละ แต่หน้าคว่ำลงไปเลย”

ปภพแจ้งอาการเบื้องต้น นิสาอาศัยจังหวะนั้น ดึงเพื่อนให้ลุกขึ้นเสน่ห์จันทร์ลุกอย่างไว หน้าของสาวน้อยมอมไปด้วยฝุ่นแดง

​“พี่คะพี่ไม่ต้องแล้วค่ะ เพื่อนหนูลุกได้แล้ว”

​“อ้าว”

​“ขอบคุณค่ะ”

​เสน่ห์จันทร์พนมมือไหว้เขา ปภพรับไหว้ แล้วเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

​“ไม่เป็นไรนะ”

​“ไม่เป็นค่ะ แค่ตกใจ”

นิสาตอบแทนเพื่อน แล้วสองสาวก็พากันหันหลังวิ่งหนีเขา ทำให้ปภพมองตามหลังอย่างงงๆ

​เอ่อ...วันนี้เจอแต่คนแปลกแหะ

​เขาตอนแรกปวดท้องเบา ตอนนี้หายปวดเพราะมัวแต่ตกใจ เลยเดินกลับรถแล้วขับออกไปจากตลาด

​มองจนรถเขาออกไปแล้ว นิสากับเสน่ห์จันทร์ก็มองตากันแล้วถอนใจอย่างโล่งอก