All Chapters of พื้นที่เก็บรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ชิดจันทร์เข้ามาฝึกงานที่เอสเคไลฟ์ หลังจากโดนต่อตระการดุไปเมื่อครั้งก่อนเธอยังไม่มีโอกาสได้เจอชายหนุ่มอีกเลย แม้จะอยู่ร่วมชายคาบริษัทเดียวกันแต่กลับไม่เคยได้เห็นหน้าเมื่อวันหยุดมาถึงเธอจึงเข้าไปบ้านคุณยายนิลยาเพราะรู้ดีว่าจะต้องเจอเขาที่นั่น สุดท้ายแล้วเธอก็พ่ายแพ้ให้กับความคิดถึงที่มีให้ต่อตระการอีกจนได้ ก็บอกแล้วว่าเธอมันเป็นประเภทงอนเองหายเองอยู่ร่ำไป“สวัสดีค่ะคุณยาย” เสียงเจื้อยแจ้วสดใสดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของ ร่างบอบบางเดินเข้าไปกอดผู้สูงวัยอันเป็นประมุขของบ้าน“สวัสดีค่ะลุงเติม ป้ามิ้งค์” ทักทายผู้สูงวัยจบก็หันไปทักทายบิดา และมารดาของต่อตระการซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างออกไป เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่เจอคนที่ตัวเองอยากพบจึงเอ่ยถาม“พี่ต่อล่ะคะ”“พี่เขาติดธุระ เห็นว่ามีนัดคุยงาน” คำตอบจากเติมตระกูลทำให้หัวใจดวงน้อยของชิดจันทร์เหี่ยวเฉาลง เมื่อรู้ว่าวันนี้จะไม่ได้เจอหน้าใครบางคนที่แสนคิดถึง“ที่บริษัทงานยุ่งมากเลยหรือ ปกติเจ้าต่อไม่รับนัดวันหยุดนี่” ประมุข ผู้สูงวัยของบ้านถามขึ้นด้วยความสงสัย“ครับคุณแม่” คนเป็นบุตรชายตอบเสียงราบเรียบ คุณยายนิลยาจึงหันมาถามชิดจัน

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?แม้จะบอกว่าห้ามทำเป็นรู้จักกัน แต่พนักงานทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ต่างก็ได้รับรอยยิ้มจากท่านประธานทั้งนั้นไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีเพียงเธอคนเดียวที่เขาไม่สนใจดูยังไงก็รู้ว่าต่อตระการตั้งใจเมินกันชัด ๆ!“มาเร็ว เคลมเร็ว ไปเร็วจริง” อริสาบ่นปอดแปดอย่างคนเสียดาย เมื่อเห็นร่างสูงสง่าเดินหายเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว “พรุ่งนี้เรารีบมาแต่เช้ากันอีกดีไหมจันทร์ เผื่อจะได้เจอท่านประธานอีก”เจออาการหมางเมินที่อีกฝ่ายแสดงออกมาชิดจันทร์ถึงกับยิ้มไม่ออก ดวงตาคู่สวยได้แค่มองตามไปทางลิฟต์ส่วนตัว อยากตามไปถามเหลือเกินว่าเขายังเคืองเธอเรื่องวันก่อนอยู่อีกหรือ ควรเป็นเธอต่างหากที่ต้องโกรธและเคืองเขา ได้แค่คิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงก้มหน้าเดินตามอริสาเข้าไปในลิฟต์เงียบ ๆร่างสูงสง่าไม่ต่ำกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรก้าวเข้ามาใน ห้องทำงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม จากนั้นก็เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้แล้ว ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ภาพที่ชิดจันทร์ส่งยิ้มสดใสให้กับรุ่นพี่ผู้ชายตรงหน้าลิฟต์ยังวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวเตือนอะไรไปเจ้าหล่อนไม่คิดจะเชื่อฟังกันบ้างเลยหรือไง บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอยู่ที่บริษัทให้ทำตัวส

“ฉันแค่เตือนด้วยความหวังดี ไม่อยากให้น้องเขามีปัญหาระหว่างฝึกงานก็เท่านั้น” อีกฝ่ายว่าก่อนจะเดินกลับไปทำงานต่อ บอกให้รู้ว่า หากชิดจันทร์คิดจะสานต่อความสัมพันธ์กับชายหนุ่มรุ่นพี่ร่วมแผนก คง ไม่แคล้วได้มีเรื่องต้องหมางใจกัน“ฉันล่ะเหลือจะเชื่อกับยัยคนนี้จริง ๆ มาหาเรื่องกันหน้าด้าน ๆ” อริสาว่าอย่างเหลืออด ก่อนจะหันไปเอ่ยกับชิดจันทร์“อย่าคิดมากนะจันทร์ คนบ้ามันอยากพูดอะไรก็พูดไปเรื่อย ถ้ายัยนั่นมาหาเรื่องอะไรจันทร์อีกรีบบอกพวกพี่นะ เดี๋ยวพี่สองคนจัดการให้”“จันทร์ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ตอบด้วยน้ำเสียงสดใสทั้งที่ในใจไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด เธอไม่ได้เครียดเรื่องที่สาวรุ่นพี่คนนั้นพูดหรอก แต่เรื่องของต่อตระการและเกลวลินต่างหากที่ทำให้จิตใจร้อนรน“ชิดจันทร์”“คะ ?” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก จึงเห็นคนเป็นหัวหน้าแผนกเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเธอ เพราะความใจลอยทำให้ไม่รู้ว่านีรญาเดินมาตั้งแต่เมื่อไร“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่นี?”“ช่วยเอาเอกสารด่วนขึ้นไปให้ท่านประธานที” นีรญายื่นส่งแฟ้มเอกสารสีดำให้พร้อมกับบอกหมายเลขชั้นอันเป็นที่ตั้งของห้องทำงานเจ้านายใหญ่ ร่างบางจึงรับแฟ้มเอกสารมาถือไว้

‘เลิกงานแล้วอย่าเพิ่งกลับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง’ สายตาของชิดจันทร์มองนิ่งอยู่บนข้อความที่ต่อตระการส่งมาให้ ไม่บอกก็รู้ว่าเขาส่งมาทำไม คงต้องการคุยกับเธอถึงเรื่องที่เกิดขึ้นใน ห้องทำงานเป็นแน่ ไม่พ้นว่าเธอคงโดนตำหนิอีก เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความน้อยใจ ภาพที่เขาเป็นห่วงเป็นใยเกลวลินฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมอง ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ เธอกลัวเหลือเกินว่าพี่ต่อจะรักผู้หญิงคนนั้น... “จันทร์ดูไม่ค่อยโอเคเลยนะ” ปาลิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง สังเกตได้ว่าตั้งแต่เพื่อนร่วมแผนกเดินมาคุยด้วย ชิดจันทร์ดูซึมลงผิดหูผิดตา “จันทร์ไม่สบายใจเรื่องที่ยัยอรพูดใช่ไหม” “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องพี่ตั้มไง” “......” “หรือว่าจันทร์ชอบพี่ตั้ม พอเจอยัยอรขู่เรื่องความประพฤติของนักศึกษาฝึกงานก็เลยเครียด” “ไม่ใช่ค่ะ จันทร์ไม่ได้คิดอะไรกับพี่ตั้ม จันทร์มีคนที่ชอบอยู่แล้วค่ะ” คงเพราะความตกใจกลัวว่าปาลิดาจะเข้าใจผิดจึงได้พูดออกไปแบบนั้น อีกทางหนึ่งก็เพื่อตัดปัญหาที่อาจเกิดขึ้นกับรุ่นพี่ชื่ออรอุมา เธอไม่อยากมีปัญหากับใครในแผนก “จันทร์เคยบอกพี่ว่าไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ” “ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ถึงขั้นน

ท่าทีของน้องสาวที่เดินเข้าบ้านอย่างคนหมดแรงทำให้ผู้เป็นพี่ชายอย่างก้องภพมองด้วยความเป็นห่วง จนอดไม่ได้ที่จะถาม“ไปฝึกงานหรือออกรบมากันแน่ สภาพดูไม่ได้เลย”“บางทีการตายในสนามรบอาจดีกว่าไปฝึกงานที่เอสเคไลฟ์ก็ได้ค่ะ” มองไปทางต้นเสียงก็เห็นว่าพี่ชายนั่งอยู่ตรงโซฟารับแขก ดูจากการแต่งกายของอีกฝ่ายที่ยังอยู่ในชุดทำงานก็เดาได้ไม่ยากว่าน่าจะเพิ่งเข้าบ้านมาเหมือนกันก้องภพหัวเราะไหล่กระเพื่อม น้องสาวของตนวันนี้ช่างต่างจากวันที่รบเร้าอยากจะไปฝึกงานเสียจริง คงเริ่มได้เรียนรู้แล้วกระมังว่าชีวิตใน รั้วมหาลัยกับการทำงานนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง“ทำไมนั่งแท็กซี่กลับเองล่ะ ลุงปานบอกจันทร์กลับพร้อมไอ้ต่อไม่ใช่เหรอ?”“พี่ต่อติดงานด่วนค่ะ จันทร์เลยกลับเอง”“อืม ช่วงนี้งานมันเยอะจริงนั่นแหละ” ก็ขนาดคนเป็นเพื่อนสนิทอย่างเขาพักนี้ยังแทบไม่ได้เจอหน้ามันเลย“พ่อกับแม่ไปไหนคะ” ถามออกไปเมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านแล้วไม่เจอใคร“ไปงานแต่งลูกสาวท่านรัฐมนตรี”ชิดจันทร์พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ถึงแม้บิดาจะวางมือให้พี่ชายของเธอขึ้นมาบริหารงานแทน ทว่าตัวท่านยังมักออกงานสังคมเพื่อพบปะพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารในแว