Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ชิดจันทร์ไม่เข้าใจว่าระหว่างเธอและต่อตระการมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก่อนมาฝึกงานที่เอสเคไลฟ์เธอดีใจที่จะได้รู้จักตัวตนของเขาใน อีกมุมหนึ่ง ไม่ได้วาดหวังว่าจะได้เห็นหน้าหรือได้ใกล้ชิดตอนอยู่บริษัท แค่อยากรู้ว่าเขตพื้นที่ส่วนตัวของเขาแห่งนี้มันเป็นอย่างไรทว่าผ่านไปยังไม่ถึงเดือนทุกอย่างกลับดูแย่ไปหมด มันแย่กว่าตอนที่เธอยังไม่เข้ามาฝึกงานที่นี่เสียอีก ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าพี่ต่อคนเดิมที่เคย ใจดีหายไปไหน“ไปจันทร์ กลับบ้านกันได้แล้ว”เสียงบอกกล่าวของปาลิดาทำให้รู้ว่าถึงเวลาเลิกงานแล้ว หญิงสาวเก็บข้าวของส่วนตัวบนโต๊ะทำงานใส่กระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากแผนกเหมือนพนักงานคนอื่น ๆเดินมาถึงหน้าบริษัทจึงยกมือไหว้ลาปาลิดาและอริสาเพราะบ้าน อยู่กันคนละทาง ขณะที่กำลังจะเดินไปหาลุงปานซึ่งมาจอดรถรอรับ สายตาก็พลันปะทะเข้ากับรถยุโรปคันหรูของต่อตระการขับผ่านไป เบาะด้านข้างที่เธอมักนั่งประจำมีเงาของใครบางคนแทนที่อยู่ แม้จะมองเห็นไม่ชัดแต่ก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงความสงสัยทำให้ร่างบางรีบวิ่งไปเรียกรถแท็กซี่ ขึ้นไปนั่งบนเบาะได้ ก็รีบเอ่ยรัวเร็ว “ขับตามคันนั้นไปเลยค่ะ”ให้รถแท็กซี่ขับตามต่อตระการไปแล้วก็ไม่ลืมโทรหา

‘คุณพ่อขา ทำไมเวลาคนเราเสียใจต้องดื่มเหล้าด้วยคะ’เด็กหญิงชิดจันทร์ในวัยหกขวบถามขึ้น เมื่อภาพที่ฉายอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ในขณะที่นั่งดูกับบิดาเป็นตัวละครที่กำลังนั่งดื่มไปด้วยร้องไห้ ไปด้วย‘มันคงทำให้เขาลืมความเสียใจไปได้เป็นบางช่วงเวลา’‘งั้นเวลาพี่ต่อทำให้จันทร์เสียใจ จันทร์ก็ดื่มเหล้าได้ใช่ไหมคะ’‘ไม่ได้ลูก! เป็นเด็กเป็นเล็กดื่มไม่ได้ แล้วพี่ต่อเขาดุหนูเรื่องอะไรล่ะ’‘จันทร์บอกว่าโตมาเราต้องแต่งงานกัน พี่ต่อก็ดุจันทร์หาว่าเพ้อเจ้อ’‘หนูก็เลยเสียใจงั้นสิ’‘ใช่ค่ะ’ ใบหน้ากลมเล็กพยักขึ้นลง ดวงตากลมโตดูหมองเศร้า‘ถ้าเสียใจก็กินนมเยอะ ๆ หนูจะได้โตไว ๆ พี่เขาจะได้เลิกว่าหนู เพ้อเจ้อเสียที’คนเป็นบิดาว่าติดตลก แต่ใครจะรู้ว่าเด็กหญิงจะเก็บเอามาเป็นเรื่องจริงจัง หากเธอเสียใจเพราะคำพูดของต่อตระการเมื่อไร เป็นอันได้ให้คนหานมมาให้ดื่มย้อมใจทุกครั้งหญิงสาวยิ้มหยันกับตัวเองเมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต วันนี้เธอโตพอที่จะให้แอลกอฮอล์เข้ามาช่วยจัดการความรู้สึก อยากลืมความเสียใจ ในช่วงเวลานี้ จะดื่มให้ลืมไปเลยว่าต่อตระการใจร้ายแค่ไหน ทำให้เธอเสียใจมาตั้งแต่เล็กจนโตสำหรับเธอแล้วต่อตระการคือคนสำคัญ

เพื่อนสนิทของเธอทั้งสองต่างฝึกงานกันคนละที่ หากทว่าก็อยู่ละแวกเดียวกัน อันที่จริงก็นัดเจอกันหลังเลิกงานอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็มักล่มเพราะมีใครคนใดคนหนึ่งไม่สะดวกเสมอ“พ่อว่าจันทร์ออกไปเจอเพื่อนบ้างก็ดีเหมือนกัน ตั้งแต่ฝึกงานยังไม่ได้เจอเพื่อนเลยไม่ใช่หรือ” บอกด้วยความเข้าใจเพราะรู้จักเพื่อนสนิทของบุตรสาวอยู่แล้วรู้ว่ายามนี้ชิดจันทร์กำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ ถึงแม้จะเป็นบิดาและเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทว่าบุตรสาวก็ยังต้องการพื้นที่ส่วนตัว บางเรื่องเจ้าหล่อนก็คงไม่พร้อมที่จะเล่าให้บิดามารดาฟัง ดังนั้นหากได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนมันอาจทำให้สบายใจขึ้น“ค่ะ คุณพ่อ” ชิดจันทร์ส่งข้อความไปหาเพื่อนเพื่อตอบตกลงตาม นัดหมาย หลากหลายเรื่องราวที่เจออยู่ตอนนี้ทำให้เธออยากเจอแพรวาและชะเอมเหมือนกันสถานที่ที่ชิดจันทร์นัดเพื่อนสนิทเอาไว้คือห้างสรรพสินค้าหรูย่านใจกลางเมือง เมื่อถึงจุดหมายก็พบว่าชะเอมและแพรวารออยู่ก่อนแล้ว เมื่อทั้งคู่เห็นเธอก็รีบตรงดิ่งเข้ามาหาทันที“วันนี้ไม่ไปฝึกงานเหรอ” แพรวาเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่า เพื่อนสาวคนสวยอยู่ในชุดเดรสผ้าพลิ้วกระโปรงสั้น ซึ่งมันไม่น่าจะใช่ชุดที่ชิดจันทร์ใส

“จันทร์เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทผมครับ”“แล้วทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักกันด้วยคะ”“จันทร์ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาเป็นใคร”“ถ้าเธอไม่ห้ามไว้ คุณจะทำยังไงคะ ตอนอยู่บริษัทคุณจะทำเป็น ไม่รู้จักเธอไหม?”“ไม่ครับ ผมคงทำตัวปกติ เจอกันก็คงทักทาย ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องทำเหมือนไม่รู้จักกัน” เขาตอบด้วยความมั่นใจ วินาทีนั้นเกลวลินจึงได้รู้ว่าต่อตระการไม่ได้คิดจะหมางเมินชิดจันทร์จริง ๆชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปหาคนที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แล้วเอ่ยปลุก “จันทร์ตื่นก่อน”“.....”“พี่จะทำยังไงกับเราดี?”“พี่ก้อง ?” คนเมาปรือตาขึ้นมองคล้ายดูให้แน่ใจว่าตัวเองคุยกับใครอยู่ “ไม่ต้องทำยังไงค่ะ แค่พาจันทร์กลับบ้านก็พอ อยากกลับบ้านแล้ว”ต่อตระการถอนหายใจแรง ๆ พร้อมกับล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน จากนั้นก็กรอกเสียงลงไป“มึงไม่ต้องมารับจันทร์ เดี๋ยวกูไปส่งเอง” หลังกดวางสายก็หันมาเอ่ยกับคนที่ออกมาทานข้าวด้วยกัน “คุณเกลครับ...”“คุณต่อรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเกลเรียกแท็กซี่กลับเอง” หญิงสาวรีบบอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรออกมา ซึ่งแน่นอนว่าเธอต้อง สร้างภาพทำเป็นว่าเข้าใจ“ผมต้องขอโทษ

คำพูดที่ว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอยังใช้ได้เสมอ เพราะเพียงแค่เดิน เข้ามาในบริษัท ชิดจันทร์ก็เจอเข้ากับเกลวลินตรงโถงทางเดิน คงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากว่าหญิงสาวจะมารอพบต่อตระการ และเมื่อฝ่ายนั้นมองเห็นเธอก็เดินตรงเข้ามาหาทันที“สวัสดีค่ะคุณชิดจันทร์ เจอกันอีกแล้วนะคะ” เกลวลินเป็นฝ่ายทักทายขึ้นก่อน ใบหน้าสวยภายใต้เครื่องสำอางราคาแพงฉาบเคลือบด้วยรอยยิ้ม หากทว่าชิดจันทร์กลับสัมผัสไม่ได้ถึงความเป็นมิตรในสายตา“คุณรู้จักฉันเหรอคะ” ถามออกไปเพื่อประเมินสถานการณ์“คุณต่อเล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังหมดแล้วค่ะ”“....” ร่างบางยืนนิ่งโดยไม่คิดจะปริปากเอ่ยอะไรออกมา เพราะสถานการณ์ตอนนี้เธอเสียเปรียบอีกฝ่ายเห็น ๆ สถานะเด็กฝึกงานไม่อาจเทียบได้กับคู่ค้าคนสำคัญของประธานบริษัทและไม่แน่ว่าตอนนี้เจ้าหล่อนอาจจะมีสถานะเป็นคนในใจของ ท่านประธานอีกด้วย“ไปดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วไหมคะ ข้าง ๆ บริษัทมีคาเฟเปิดอยู่”“ดิฉันต้องรีบเข้างานค่ะ เกรงว่าจะไม่สะดวก”“เสียเวลาไม่มากหรอกค่ะ เพราะฉันคงคุยด้วยไม่นาน” ว่าจบก็เดินนำออกไปทันที ปิดทางหนีทีไล่ไม่ให้คนที่มีสถานะเด็กฝึกงานได้เอ่ย คำปฏิเสธชิดจันทร์มองร่างเพรียวระหงที