Alle Kapitel von 1975 เกิดใหม่มาเป็นมารดาปากร้าย พร้อมระบบราชินีบัญชาสรรพสัตว: Kapitel 11 – Kapitel 20

บทที่ 5 อย่ามาทำเป็นพูดดี (2) ป้าหนิงหวังหันหน้าหนีจากฟางจิ่วหลิน แล้วเดินนวยนาดเข้ามาใกล้เด็กน้อย หล่อนพยายามจะยื่นมือเหี่ยวย่นไปลูบหัวมู่เสี่ยวจูที่ตอนนี้ไม่ได้เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังพี่สาวคนโตอีกแล้วแต่ทว่าขณะนั้นเองก่อนที่มือเหี่ยวย่นของป้าหนิงหวังจะแตะโดนหัวของน้องสาวคนเล็ก มู่เสี่ยวเจินผู้เป็นพี่คนโตกลับก้าวพรวดขึ้นมาขวางหน้าเอาไว้ เสี่ยวเจินใช้มือน้อย ๆ ปัดมือสกปรกนั้นทิ้งอย่างแรง หนำซ้ำยังถลึงแววตาแข็งกร้าวส่งกลับไปหายายเฒ่าหนิงหวังอย่างหยาบคาย"เอ้!!! นังเด็กเวรนี่ เสียมารยาท ไร้การอบรมซะจริง!" ป้าหนิงหวังด่าเหน็บแนมเด็กน้อย หล่อนชักมือกลับ พลางถลึงตาใส่ ก่อนจะหันขวับไปปั้นหน้ายิ้ม ๆ ใส่ฟางจิ่วหลินต่อ"นังหนูเหอเอ๊ย ป้าว่านะ ผู้ชายสองคนเมื่อกี้น่ะ อาจจะเป็นคนที่กู้หลางส่งมารับเด็ก ๆ ไปเลี้ยงดูก็ได้นะ ใครจะไปรู้ล่ะ สามีหล่อนอาจจะไปได้ดิบได้ดีในเมืองหลวง แล้วส่งคนมารับสายเลือดของเขาก็ได้ หล่อนไม่น่าไล่พวกเขาไปเลยนะ"คำพูดเลื่อนลอยของป้าหนิงหวังเป็นเพียงการคาดเดาส่งเดช และมันก็ทำให้ฟางจิ่วหลินแทบอยากจะเค้นเสียงหัวเราะออก

บทที่ 6 คนใกล้ตัวคืองูพิษ (2) เพี๊ยะ!ฝ่ามือบางแต่หนักหน่วงของฟางจิ่วหลินตวัดตบเข้าที่ซีกหน้าเหี่ยวย่นของป้าหนิงหวังอย่างจัง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นกระท่อม หญิงชราหน้าหันไปตามแรงตบ รสคาวเลือดฝาดคลุ้งในปาก ฟันยางที่หลวมอยู่แล้ว แทบจะหลุดกระเด็นกระดอนออกมา"โอ๊ย! นังสารเลวนี่! แกกล้าตีฉัน! กล้าตีฉันได้ยังไง!!" ป้าหนิงหวังกรีดร้องลั่น แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เธอง้างมือสั่นเทาขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมจะพุ่งเข้ามาข่วนหน้าหญิงสาวเอาให้หน้าลายกันไปข้างแต่มีหรือที่ฟางจิ่วหลินจะยอมให้สุนัขแก่หนังเหนียวแว้งกัดได้ง่าย ๆ เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยกเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบขาด ๆ ขึ้นกระโดดถีบเข้าที่ยอดอกของหญิงชราอย่างสุดแรงเกิด!พลั่ก!ร่างท้วมของป้าหนิงหวังลอยหวือไปกระแทกเข้ากับโต๊ะไม้ผุพัง ก่อนจะล้มกลิ้งคลุกฝุ่นลงไปกองกับพื้นบ้านอย่างหมดสภาพ เสียงโอดครวญของหญิงแก่ดังระงมราวกับหมูถูกเชือดมู่เสี่ยวเจินที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแอบตกใจเล็กน้อย แต่วินาทีต่อมาก็เบิกตากว้างพร้อมกับคลี่ยิ้มมุมปากจ

บทที่ 7 หนีไปให้ไกล (2) รอบกายของฟางจิ่วหลินนอกจากต้นไม้ใหญ่ สุมทุมพุ่มไม้ และก้อนหิน ก็มีเงาร่างสามร่างที่ยืนและนั่งหอบหายใจเหนื่อยอ่อนไม่ได้ต่างจากเธอสักเท่าไหร่เมื่อเงี่ยหูฟังดี ๆ ก็ได้ยินแต่เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องแข่งกันกับแมลงท้องถิ่นในป่าใหญ่ ปราศจากเสียงของผู้หญิงคนเมื่อครู่นี้… งั้นก็เป็นไปได้ว่า… ฟางจิ่วหลินอาจเหนื่อยอ่อนจนหูแว่วและประสาทหลอนไปเองแต่ทว่าทันใดนั้นเอง… เสียงดังกล่าวดันดังก้องขึ้นมาอีกหน…[ติ๊ง!][โปรดรอสักครู่ ระบบกำลังโหลดดิ้ง…][ทำการเชื่อมโยงจิตวิญญาณสำเร็จ!][ตรวจสอบทรัพย์สินเดิมจากโลกก่อนของโฮสต์ พบเงินสดจำนวน 10,000,000 หยวน ระบบทำการแปลงสภาพเงินสดเป็นแต้มแห่งพันธะบัญชาอัตโนมัติ][ติ๊ง! ยอดคงเหลือปัจจุบัน คือ 10,000,000 แต้ม]ดวงตาของอดีตแม่ค้าปากแจ๋วเบิกกว้างคล้ายไข่ห่านคราวนี้ไม่ได้มีแค่เสียงที่ดังก้องในหัว แต่ตรงหน้าของเธอยังมีแผงหน้าต่างสีรุ้งโปร่งแสงปรากฏขึ้นอีกต่างหาก บนหน้าต่

บทที่ 8 นำทางไปสิ (2) ขวั่บ!มือน้อย ๆ หมายจะเอื้อมลงไปจับตัวเจ้าหงเซ่อ แต่ทว่าเจ้ากระรอกแสนซนก็กระโดดหลบอย่างว่องไว ทำมู่เสี่ยวจูแทบล้มหัวทิ่มลงดิน“เสี่ยวจู… ห้ามทำให้เจ้ากระรอกตกใจ เพราะแม่จะใช้งานมัน” ฟางจิ่วหลินหันมาเอ่ยกับลูกสาวเสียงเข้มแต่ไม่ถึงขั้นดุ เสี่ยวจูเบ้ปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ แต่ทว่าฝ่ามือเล็ก ๆ ของแฝดพี่รองดันคว้าหมับเอื้อมมือมาปิดปากน้องเล็กเอาไว้ซะก่อน“นี่ไม่ใช่เวลามาบีบน้ำตาทำตัวให้ดูน่าสงสาร เข้าใจไหม” มู่เสี่ยวจิ่นเอ่ยกับน้องสาว เมื่อเสี่ยวจูพยักหน้ารับ มือน้อย ๆ ที่อุดปากน้องสาวไว้จึงค่อย ๆ คลายออก“จะใช้งานฉันงั้นเหรอ?” เสียงของเจ้ากระรอกน้อยดังขึ้นในโสตสมองของฟางจิ่วหลิน“ไอ้หนูหางเพลิง ถ้าแกอยากกินของอร่อยอีก ก็ต้องหาถ้ำที่แห้งและปลอดภัยที่สุดในป่านี้ให้พวกเรา ถ้าที่พักถูกใจ ฉันจะให้แกกินอีก จะให้แกกินถั่วนี่จนพุงกางเลยล่ะ” ฟางจิ่วหลินเอ่ยกับเจ้ากระรอกน้อยอย่างเปิดเผย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับลูก ๆ ทั้งสามคน

บทที่ 9 ถ่ายทอดพลัง (2) “เช่าที่? เช่าที่งั้นเหรอ?” ฟางจิ่วหลินเอ่ยอย่างงุนงง ในความคิดของหล่อน ถ้ำแห่งนี้เป็นของสาธารณะ ใช่ของเจ้ากระรอกตัวจ้อยนี่ซะที่ไหน“ก็ใช่น่ะสิ ถ้ำนี้ฉันเป็นคนพามา ก็เหมือนฉันเป็นเจ้าของถ้ำนั่นแหละ เจ้าของถ้ำก็ต้องคิดค่าเช่าถ้ำ มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอไง” ฟางจิ่วหลินแสยะยิ้มมุมปาก เธอเหมือนเห็นตัวเองในคราบของแม่ค้าตลาดสดสุดเขี้ยวครั้งที่ยังอยู่ในโลกปี 2026“เจ้ากระรอกนี่เหลี่ยมจัดชะมัด” คำพูดนี้ของฟางจิ่วหลินไม่ใช่คำด่า หากแต่แฝงไปด้วยคำชม แต่ทว่าเจ้ากระรอกนั่นดันตีความไม่แตก เข้าใจไปเองว่าหล่อนกำลังต่อว่าให้มัน“ไม่ได้เหลี่ยมจัดซะหน่อย ฉันก็เป็นกระรอกที่หาเช้ากินค่ำตัวหนึ่ง เอาเป็นว่าถ้าอยากพักอยู่ที่นี่ต่อ ก็จ่ายค่าเช่าที่เป็นถั่วพวกนั้นให้ฉันทุกวันก็พอ”เสียงแหลมเล็กของเจ้ากระรอกหางแดงที่ไม่ได้สื่อสารกับฟางจิ่วหลินผ่านทางกระแสจิตเหมือนอย่างเคย ทำเด็กแฝดสามคนเพ่งมองมันจนดวงตาแทบหลุดถลนออกจากเบ้า คราวนี้มันรู้แล้วว่า คนที่ได้ยินเสียงพูดของมันคงไม่ได้มีแค่ม