Alle Kapitel von 1975 เกิดใหม่มาเป็นมารดาปากร้าย พร้อมระบบราชินีบัญชาสรรพสัตว: Kapitel 51 – Kapitel 60

บทที่ 25 สันดานหยาบคาย (2) “หุบปากเดี๋ยวนี้นะลี่เหมย!” นายพลหลี่ตะคอกลูกสาวเสียงดังลั่น พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมหน้าอก เขาหายใจหอบถี่แรงขึ้นเรื่อย ๆ จนดูเหมือนจะเป็นลมล้มพับไป แต่ถึงอย่างนั้นหลี่เหม่าถิงก็ยังกัดฟันพูดต่อไปอีกว่า“แกจะพูดเรื่องฆ่าแกงคนอื่นเหมือนผักปลาแบบนี้ไม่ได้ แล้วที่สำคัญทหารมีไว้รับใช้ชาติ ไม่ใช่เครื่องมือส่วนตัวของแก และทหารใต้บัญชาของฉันต่างก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี แกจะเที่ยวไปเรียกคนเขาว่าเป็นทหารขี้เรื้อนไม่ได้!” คำสอนของผู้เป็นพ่อแทนที่จะทำให้ลูกสาวรู้สำนึก แต่ทว่ามันกลับทำให้หลี่ลี่เหมยโกรธขึ้งจนกลับมากรีดร้องโวยวายอีกยก“อร๊ายยยย! นี่พ่อกำลังต่อว่าฉันอยู่งั้นเหรอ พ่อรู้บ้างหรือเปล่า ว่าพ่อกำลังทำให้ฉันอับอายอยู่นะ ฉันเป็นลูกสาวของพ่อนะ ทำไมพ่อถึงพูดแบบนี้ ทำไมพ่อถึงไม่ตามใจฉันเหมือนที่ผ่าน ๆ มา”ในแววตาของหลี่ลี่เหมยไม่มีความห่วงใย ไม่มีความเห็นอกเห็นใจพ่อเลยสักนิด“คะแค่ก แค้ก!!” นายพลหลี่โก่งคอไอโครกต่อเนื่อง ข้างขมับของเขามีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นอย

บทที่ 26 เกินเยียวยา (2) นายพลหลี่ยกมือขึ้นห้ามปรามไม่ให้ทุกคนตื่นตระหนกตกใจ อาการป่วยของเขา ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา แต่เป็นอาการป่วยที่เกิดจากการถูกวางยาพิษมายาวนาน เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมีพิษร้ายแฝงอยู่ในตัวมากขนาดนี้ก็ตอนที่ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลนั่นแหละแต่มารู้ตัวเอาป่านนี้จะรักษาให้หายขาดก็คงไม่ทันแล้ว สั่งให้ลูกน้องไปตามสืบว่าใครเป็นคนวางยาเขากันแน่ แต่ก็ดูเหมือนทุกอย่างจะช้าเกินไป เขารู้ตัวดีว่าวาระสุดท้ายของชีวิตใกล้เดินทางมาถึงเต็มทีแล้ว ดังนั้นไม่ต้องเหนื่อยวิ่งเต้นตามหาหมอมารักษาให้เสียเวลาหรอก“เร่งมือสืบให้รู้ชัดเจน ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการวางยาฉัน หากรู้ตัวคนผิดแล้ว ก็ให้รีบฆ่ามันซะ ก่อนที่มันจะหันมาวางยาลูกสาวของฉันด้วยอีกคน ส่วนถ้าฉันตายไปแล้ว ก็หวังว่าพวกนายจะยังภักดีกับลูกสาวของฉันเหมือนที่เคยภักดีกับฉัน”นายพลหลี่พูดออกมาเป็นประโยคยาวเหยียดพร้อมกับกระอักกระไอออกมาเป็นเลือดไม่หยุด ท้ายที่สุดแล้วนายพลหลี่ก็หมดสติไป และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอีกหน...ณ ถ้ำหินปูนในป่า

บทที่ 27 อดีตที่ฝังอยู่ในใจ (2) ใช่แล้ว! เธอไม่ได้เข้ามาเพื่อแสวงหาความสำราญ แต่เธอร้อนเงิน จนตรอก และต้องการขายเรือนร่างของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่พยายามหลีกหนีและเกลียดชังการหาเงินด้วยวิธีนี้มากที่สุดสาเหตุที่ทำให้เธอต้องถ่อสังขารมายืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงนี้ก็เพราะพ่อบุญธรรมของเธอติดหนี้พนันก้อนโต ทุกวันพ่อบุญธรรมบ้าอำนาจคนนั้นจะกลับบ้านมาขูดรีดเงินจากแม่ของเธอ พอไม่ได้เงินก็จะทุบตีแม่ของเธออย่างหนัก เหอจิ่วหลินถูกด่าทอว่าเป็นลูกเลี้ยงที่ไร้ประโยชน์ ร่างกายอ่อนแอขี้โรค ป่วยง่าย และเป็นเหมือนตัวภาระตัวหนึ่งก็เท่านั้นลำพังเงินค่าขายผักที่เธอหามาได้ ก็เพียงพอแค่ซื้อข้าวได้แค่สองอุ้งมือเท่านั้น ด้วยไม่อยากให้แม่แท้ ๆ ถูกทุบตี และไม่อยากถูกด่าทอด้อยค่าว่าเป็นตัวภาระไร้ประโยชน์ เหอจิ่วหลินผู้โง่เขลาจึงพาตัวเองมาเยือนในสถานที่อโคจรแห่งนี้"ฉะฉัน...ฉันมาขายตัว..." อีกฝ่ายยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวก็ชิงพูดเสนอตัวขึ้นมาซะก่อน น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าฟังดูน่าสงสารมู่กู้หลางไม่คิดจะทำอะไรเธอแม้แต่ปลายเล็บ เพ

บทที่ 28 ความผิดของมู่กู้หลาง (2) ‘หลินหลิน… พี่ผิดเอง… เธอกับลูกโกรธเกลียดและเย็นชากับพี่ขนาดนี้มันก็สมควรแล้ว…’ มู่กู้หลางนั่งก้มหน้าครุ่นคิดในใจเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเหงาหงอยเหมือนหมาป่วย เขาตามง้อเมียกับลูกมาก็พักใหญ่ ๆ แล้ว แต่พวกเขากลับไม่มีท่าทีว่าจะใจอ่อนให้เขาเลยเขาไม่ได้ท้อ หรือไม่ได้เกียจคร้านที่จะตามง้อลูกกับเมียหรอก แต่ว่าบางที… เขาก็อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะรู้สึกน้อยใจต่อโชคชะตาและต่อสิ่งที่กำลังเป็นอยู่แต่ก็อย่างว่าแหละ… คนผิดอย่างเขาจะเรียกร้องอะไรได้…"นายหญิง! ไอ้หน้าหนานั่นมันเป็นบ้าอะไรของมัน นั่งหน้าดำคร่ำเครียดและดูเซื่องซึมหม่นหมองเหมือนคนใกล้ตายยังไงอย่างงั้น!" หงเซ่อกลับมาจากออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง มันกระโดดโหยงลงมาจากกิ่งไม้อย่างคล่องตัว และวิ่งพรวดพราดเข้ามาในถ้ำหินปูนพร้อมกับส่งเสียงบ่นกระปอดกระแปดให้นายหญิงได้ยินฟางจิ่วหลินที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่เงียบ ๆ มาพักใหญ่ ปรายตามองอดีตสามีของร่างเดิมที่ตอนนี้กำลังจมปล

บทที่ 29 ปกป้อง (2) ด้วยความตื่นเต้นที่อยากรีบเอาเจ้าของสิ่งนี้ไปอวดมารดา สองเท้าเล็ก ๆ ที่สวมรองเท้าผ้าใบเลยไม่ได้ระวังตะไคร่น้ำสีเขียวเข้มที่เกาะอยู่บนแผ่นหินเรียบลื่นบริเวณทางลาดชันสวบ! พลั่ก!"อ๊ะ!"ปลายเท้าของเสี่ยวจูลื่นไถล ร่างเล็กจ้อยสูญเสียการทรงตัวลอยถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เบื้องล่างคือชะง่อนหินแหลมคมที่โผล่พ้นดินขึ้นมาดุจใบมีดคมกริบ หากตกลงไปกระแทกย่อมต้องเลือดตกยางออกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!"เสี่ยวจู!!!!" ฟางจิ่วหลินเบิกตากว้าง อ้าปากร้องลั่น หัวใจของคนเป็นแม่หล่นวูบไปอยู่ที่ปลายนิ้วเท้า หญิงสาวทิ้งมีดพร้าในมือ ดีดตัวลุกขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด หมายจะพุ่งทะยานเข้าไปหาลูกสาว หากแต่ระยะทางไกลเกินกว่าที่เธอจะคว้าตัวลูกสาวไว้ได้ทันแต่เร็วกว่าสัญชาตญาณของมนุษย์แม่ ก็คือสัญชาตญาณการป้องกันภัยของมนุษย์พ่อนี่แหละ มู่กู้หลางที่เฝ้าจับตามองอยู่ตลอดเวลา พลันทิ้งขวานในมืออย่างไม่ไยดี แล้วพุ่งทะยานร่างใหญ่ของตนเข้ามาปกป้องลูกสาวด้วยการพุ่งหลาวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเด็กน้อยกับชะง่อนหินแหลมอย่างไม่ลังเล