Alle Kapitel von 1975 เกิดใหม่มาเป็นมารดาปากร้าย พร้อมระบบราชินีบัญชาสรรพสัตว: Kapitel 41 – Kapitel 50

บทที่ 20 ตามหาจนเจอ (2) หากเป็นพวกอันธพาลคนอื่นโดนรีดไถแบบนี้ คงชักปืนออกมายิงสาดไปแล้ว ทว่ามู่กู้หลางกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างโง่งม ภรรยาของเขายอมพูดคุยด้วย แม้จะเป็นการด่าทอและรีดไถ แต่มันก็ดีกว่าการถูกเมินเฉยแทบไม่ต่างจากเป็นธาตุอากาศเหมือนตอนเจอกันที่ตลาดเมื่อไม่กี่วันก่อน"จ่ายครับ จ่ายแน่นอน" ชายหนุ่มรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตด้านใน หยิบปึกธนบัตรใบละสิบหยวนที่ห่อด้วยถุงพลาสติกกันน้ำอย่างดีออกมา เมื่อนับได้ครบสิบใบแล้ว เขาก็รีบยื่นให้ภรรยาด้วยสองมือที่สั่นเทาเล็กน้อย"ถ้าไม่พอ… พี่ยังมีคูปองเนื้อกับคูปองผ้าอีกนะ หลินหลินอยากได้เท่าไหร่เอาไปให้หมดเลย""ไอ้มนุษย์หน้าโง่นี่มันรวยใช้ได้เลยนี่นา! นายหญิง! รีดไถมันอีก! เอาให้หมดตัวไปเลย!" หงเซ่อ กระรอกหางแดงที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้เหนือปากถ้ำ ส่งเสียงเชียร์อย่างออกรสออกชาติฟางจิ่วหลินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ หล่อนรีบคว้าเงินมานับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยัดลงกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างรวดเร็ว "ถือว่านายยังมีสมองและมี

บทที่ 21 จะไม่ถอดใจง่าย ๆ (2) ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในช่วงที่เขาอาศัยอยู่กับจิ่วหลินคนเดิม เขาไม่เคยแสดงให้เห็นว่าเขามีเงินเท่าไหร่ ไม่เคยแสดงให้เห็นว่าเขาสามารถซื้อเนื้อให้เธอกับลูกกินได้ทุกวัน กลับกันคือ เขาปล่อยให้ลูกเมียต้องอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ อยู่ในกระท่อมดินหลังน้อย ทั้งที่เขารู้ดีแก่ใจว่าเขาสามารถมอบชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ให้ลูกเมียได้ แต่เขากลับเลือกไม่ทำอะไรเลยหนำซ้ำยังหนีออกจากบ้านไปดื้อ ๆ โดยไม่ทิ้งคำอธิบายอะไรไว้ให้เลย ปล่อยให้จิ่วหลินคนเดิมต้องทนอยู่กับสภาพแวดล้อมเป็นพิษ ที่คนโน้นทีคนนี้ทีต่างบอกว่าสามีของเธอแอบหนีไปกับหญิงอื่น บ้างก็บอกว่าสามีของเธออาจถูกอุ้มฆ่าในระหว่างเดินทางกับจากที่ทำงาน เพราะยุคสมัยนี้บ้านเมืองป่าเถื่อน การอุ้มฆ่า หรือการลักพาตัวเอาไปขายเป็นทาสแรงงานในเรือใหญ่ ถือเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยจนชาวบ้านในพื้นที่ต่างก็รู้สึกชินชาในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว ก็ไม่แปลกที่ฟางจิ่วหลินคนใหม่จะรู้สึกขัดเคืองใจอยู่บ้าง ดังนั้นหากจะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันดังเดิม สุนัขตัวโตแสนพยศอย่างเขาจะต้องถูกฝึกให้เชื่อง

บทที่ 22 หน้าแตกยับไม่เหลือชิ้นดี (2) "อยากจะเล่นบทละครน้ำเน่าอะไร ก็ช่วยไปเล่นที่อื่นเถอะ อย่ามาขวางทางคนทำมาหากิน" น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบฝังไปถึงแก่นกระดูกดำหลุดออกมาจากปากของฟางจิ่วหลินหญิงสาวก้าวเท้าออกมาจากแผ่นหลังของสามี สองมือไพล่หลังด้วยท่วงท่าสง่างามที่ขัดกับเสื้อผ้าที่ไม่หรูหราแต่ก็ยังดูใหม่เอี่ยม ริมฝีปากบางเฉียบแสยะยิ้มร้ายที่ทำให้ผู้มองจำต้องขนลุกซู่ไปตาม ๆ กันฟางจิ่วหลินไม่ได้บีบน้ำตาร้องไห้ ยิ่งไม่ได้โวยวาย หรือพุ่งตัวเข้าไปตบตีแย่งชิงสามีแบบที่ผู้หญิงไร้สมองพึงกระทำ เธอเพียงแค่กวาดสายตามองเศษซากสินค้าของตน สมองคำนวณมูลค่าความเสียหายทั้งหมดอย่างรวดเร็ว"เนื้อหมูป่าตากแห้ง 5 ชิ้น สมุนไพรป่าหายากสองตะกร้า… รวมมูลค่าทั้งหมด 800 หยวน" ฟางจิ่วหลินเอ่ยเสียงเรียบ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่ลี่เหมย "คุณหนูผู้สูงส่ง ออกอาละวาดคลุ้มคลั่ง ทุบทำลายข้าวของของชาวบ้านกลางวันแสก ๆ คงเตรียมเงินมาชดใช้พร้อมแล้วสินะ หรือว่าตระกูลหลี่ที่ยิ่งใหญ่… ถนัดแต่ทำตัวเป็นสุนัขบ้าเที่ยวไล่กัดคนไปทั่ว แต่ไม่มีปัญญา

บทที่ 23 ทำเกินกว่าเหตุ (2) ฟางจิ่วหลินลุกจากมุมกินข้าว เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หนังบุเนื้อกำมะหยี่ตัวเดิม นิ้วเรียวเคาะพนักวางแขนเป็นจังหวะพลางครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า"ไฟไหม้มันเอิกเกริกเกินไป ส่วนเรื่องขโมยเครื่องประดับของมีค่า อันนั้นตัดออกไปได้เลย ฉันไม่ใช่พวกผู้หญิงที่ชอบแต่งตัวประโคมเครื่องประดับไปวัน ๆ แล้วอีกอย่าง! ขนาดฉันไม่ได้แต่งตัวอะไรมากมาย เจ้าหมอนั่นยังตามรักตามเอาใจไม่ห่าง นี่ถ้าฉันลุกขึ้นมาแต่งตัวสวย ๆ เหมือนนังผู้หญิงคนนั้น ไอ้หมาใหญ่แซ่มู่คงได้คลั่งรักจนตายแน่ ๆ หรือถ้าเอาไปขายต่อ ก็เสี่ยงโดนกลุ่มสารวัตรทหารตามสืบ”ว่าไว้แล้วฟางจิ่วหลินก็ปรายตามองไปทางหน้าประตูถ้ำ ตอนนี้เห็นร่างใหญ่ของมู่กู้หลางกำลังนั่งคุกเข่าซักเสื้อผ้าให้ลูกสาวอย่างขะมักเขม้น ท่าทางของเขาดูเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่หลายขุม จะว่าไป… ดู ๆ ไปแล้ว เขาก็มีมุมที่น่าเอ็นดูอยู่เหมือนกัน“งั้น… จะทำยังไงดีล่ะนายหญิง” เจ้าหงเซ่อพูดเสียงอ่อนฟางจิ่วหลินไม่ได้ตอบอะไร เพียงตวัดปลายนิ้วเปิดหน้าต่างระบบสีรุ้งขึ้นมากลางอากาศ

บทที่ 24 ขายขี้หน้า (2) ในขณะที่ลานจัดเลี้ยงภายในคฤหาสน์ของนายพลหลี่เต็มไปด้วยความชุลมุนวุ่นวาย ที่ถ้ำหินปูนในป่าหมอกไท่ซานกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะหึหึในลำคอของฟางจิ่วหลินหญิงสาวนั่งจิบชาดอกหอมหมื่นลี้อย่างอารมณ์ดี หล่อนเงี่ยหูฟังรายงานสดจากกระแสจิตของหงเซ่อที่เกาะอยู่บนยอดไม้ หล่อนพึงพอใจต่อผลลัพธ์นี้มากจริง ๆ ฟางจิ่วหลินแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสาดประกายแห่งชัยชนะขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง"สมน้ำหน้ายัยคุณหนูดอกเหมยเน่าเฟะ" ฟางจิ่วหลินเอ่ยกับตัวเองเสียงแผ่วเบา รสชาติของการแก้เผ็ดในแบบฉบับของราชินีบัญชาสรรพสัตว์มันหอมหวานยิ่งกว่าชาดอกหอมหมื่นลี้ที่ฟางจิ่วหลินกำลังนั่งดื่มซะอีก...ความอลหม่านในคฤหาสน์หลังใหญ่ค่อย ๆ ซาลง เสียงหวีดร้องลั่นของเหล่าแขกเหรื่อที่ดังระงมอยู่ก่อนหน้า ตอนนี้เจือจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยเสียงล้อรถยนต์ที่บดเบียดกับพื้นถนนหินกรวดด้านนอกแรงเบรกกึกอย่างรุนแรงของล้อรถยนต์ ทำให้ฝุ่นผงบนพื้นดินลอยตีตลบอบอวลขึ้นมา คนที่ถูกประคองลงมาจากรถยนต์คันหรูอย่างทุลักทุเลคือนายพลหลี่