Alle Kapitel von 1975 เกิดใหม่มาเป็นมารดาปากร้าย พร้อมระบบราชินีบัญชาสรรพสัตว: Kapitel 21 – Kapitel 30

บทที่ 11 คำสอนของแม่ (1)"โอ๊ย ๆ หนวกหูโว้ย! พวกมนุษย์เด็กอมมือนี่ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าฝูงค้างคาวตัวเหม็นซะอีก!"เจ้ากระรอกหางแดงหงเซ่อกระโดดโหยงลงมาจากเถาไม้เลื้อยตรงปากถ้ำ ขนหางสีเพลิงของมันฟูฟ่องเหมือนไม้ขัดส้วมอีกแล้ว มันรีบยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นปิดหูเล็ก ๆ ของตัวเอง จากนั้นกระโดดเหยง ๆ ไปมาด้วยความร้อนรน"นี่! หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะ! รำคาญจนหูจะแตกอยู่แล้ว ฉัน… ฉันยอมแบ่งถั่วให้เม็ดนึงก็ได้ เอ้า! เอาไป แล้วเงียบปากซะ" หงเซ่อพยายามทำใจดีสู้เสือ คายเศษถั่วลิสงครึ่งเม็ดที่มันแอบซ่อนไว้ในกระพุ้งแก้มออกมาวางตรงหน้าเด็ก ๆ แต่เสียงร้องไห้นั่นกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เมื่อเด็ก ๆ เห็นเศษของกินเปื้อนน้ำลายสัตว์ ดูน่าขยะแขยงมากกว่าดูน่ากินซะอีกฟางจิ่วหลินยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาราบเรียบ เธอไม่ได้พุ่งเข้าไปกอดปลอบประโลม หรือร่วมร้องไห้ฟูมฟายตามแบบฉบับของมารดาผู้แสนดีในอุดมคติ แต่หญิงสาวกลับเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กทั้งสาม แผ่นหลังเหยียดตรงคล้ายทวนเหล็กกล้า แววตาสะท้อนความเด็ดขาดของสตรีที่ผ่านการฟาดฟันในโลกธุรก

บทที่ 12 มีอะไรตกถึงท้องซะที (1)2 ชั่วโมงต่อมา...แสงแดดยามสายลอดผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบของป่าหมอกไท่ซาน ทอดเป็นลำแสงสีทองกระจ่างตกกระทบลงบนผืนมอสสีเขียวขจีด้านล่างทั่วทั้งผืนป่า ถึงจะเป็นบรรยากาศตอนเช้าที่ท้องฟ้าโปร่งมีดวงอาทิตย์ขึ้น แต่ความอึมครึมของควันหมอกขาวยังคงลอยต่ำเรี่ยพื้นดินไม่จางหาย ให้ความรู้สึกราวกับว่าพื้นที่แห่งนี้คือดินแดนแห่งมนต์อาถรรพ์แต่ทว่าสำหรับฟางจิ่วหลินและเด็กแฝดทั้งสาม ที่นี่ไม่ใช่ป่ามนต์อาถรรพ์ที่น่ากลัว แต่คือละแวกบ้านและคือสนามเด็กเล่นแห่งใหม่ที่ปราศจากสายตาเหยียดหยามของชาวบ้านขี้นินทา"ค่อย ๆ เดินตามมาดี ๆ ล่ะ แถวนี้มีกับดักของพวกพรานป่าซ่อนอยู่เยอะแยะเต็มไปหมด ถ้าก้าวพลาดไปก้าวเดียว ขาอาจขาดเป็นสองท่อนก็ได้!" หงเซ่อ เจ้ากระรอกหางแดงที่เพิ่งสถาปนาตัวเองเป็นมัคคุเทศก์ประจำป่า กระโดดเหยง ๆ อยู่บนขอนไม้ผุเก่าพลางบ่นกระปอดกระแปด พวงหางสีเพลิงไม่ได้ชี้ฟูเหมือนอย่างเก่า แต่กลับแกว่งไกวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติและดูอารมณ์ดีทีเดียวที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะฟางจิ่วหลินมอบถั่วลิสงวิญญาณให

บทที่ 13 เปลี่ยนใจกระทันหัน (1)เมื่อกินจนอิ่มท้องแล้ว ก็ได้เวลาออกเดินทางต่อ...คราวนี้หงเซ่อไม่ได้นำทางเพียงลำพัง แต่ยังมีหนูนาอีกหกตัวที่คอยเป็นเพื่อนร่วมทาง สัตว์ทั้งเจ็ดพาเจ้านายมนุษย์ทั้งสี่เดินลัดเลาะฝ่าดงไผ่ไปยังแหล่งน้ำน้ำอมฤต ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือลำธารน้ำใสแจ๋วเทียบได้กับกระจกแก้วมรกต ก้นลำธารปูลาดด้วยกรวดหินสีขาวสะอาดตา แสงแดดรำไรที่ทอดทับผิวน้ำสร้างประกายระยิบระยับแทบจะเหมือนเกล็ดปลาสเตอร์เจียนมู่เสี่ยวเจิน มู่เสี่ยวจิ่น และมู่เสี่ยวจูรีบวิ่งไปวักน้ำขึ้นล้างหน้าและดื่มกินด้วยความโหยกระหาย ความฉ่ำเย็นของน้ำแร่บริสุทธิ์ทำเอาความเหนื่อยล้าหายขาดเป็นปลิดทิ้ง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กแฝดสามคนดังกังวานไปทั่วผืนน้ำ "ป่านี้สมบูรณ์ขนาดนี้ ทำไมพวกคนจากสหกรณ์หมู่บ้านถึงไม่เข้ามาหาของป่าล่ะแม่?" เสี่ยวจิ่นเอียงคอถามอย่างสงสัย สมองน้อย ๆ คิดแต่เรื่องหาเงิน และคิดคำนวณแต่เรื่องผลประโยชน์"ก็เพราะว่ามนุษย์พวกนั้นขี้ขลาดเกินไปยังไงล่ะนายหญิงน้อย” พ่อหนูนาหิมะหรือเจ้าหลิวหลิวเป็นฝ่ายเอ่ยอธิบายไขข้อสงสัยให้กับมู่เ

บทที่ 14 กลยุทธ์ต่อรอง (1)ฟึบ!ฟางจิ่วหลินไม่ไสหัวไป และไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น เธอวางห่อผ้าลงบนโต๊ะไม้อย่างเบามือ จากนั้นคลี่ผืนผ้าเก่า ๆ ออก เผยให้เห็นโสมภูเขาและเห็ดหลินจือสีแดงเข้มสายพันธุ์สีทองที่แผ่กลิ่นอายบริสุทธิ์ออกมาของสองสิ่งนี้ทำชายร่างท้วมถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงว่าเจ้าหนูขอทานนี่จะมีของดีขนาดนี้อยู่ในครอบครอง“เห็ดหลินจือพันธุ์สีทอง 3 ดอก กับโสมภูเขาอายุสิบปี 4 ต้น เถ้าแก่ให้ราคาเท่าไหร่?” ฟางจิ่วหลินดัดเสียงให้แหบพร่าและทุ้มต่ำเข้าไว้ เถ้าแก่นี่จะได้เข้าใจว่าเธอเป็นเด็กชายวัยกำลังโตที่เสียงกำลังแตกหนุ่มเถ้าแก่ซ่งหานทำทีกอดอกหลวม ๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นดุนปลายคาง แสร้งทำท่าครุ่นคิด แต่ทว่าแววตากลับหลุกหลิกไปมาดูมีเลศนัยไม่ใช่น้อย"ของพวกนี้คุณภาพงั้น ๆ มีขายอยู่ทั่วไป แถมยังเปื้อนดินอีก คงไม่ได้ราคาสักเท่าไหร่หรอกนะไอ้หนู” เถ้าแก่ซ่งกะจะตุ๋นไอ้หนูนี่จนเปื่อย แต่หารู้ไม่ว่า ไอ้หนูหน้าโง่คนนี้นี่แหละ คือเจ๊ใหญ่ที่เป็นเจ้าของกิจการในตลาดนับสิบแห่ง คิดจะหลอกตุ๋นอดีตแม่ค้าเขี

บทที่ 14 กลยุทธ์ต่อรอง (3) หากเถ้าแก่ซ่งไม่ได้ซุกซ่อนคูปองเนื้อเถื่อน ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง ไม่เห็นต้องกลัว และไม่เห็นต้องเป็นเดือดเป็นร้อนกับคำพูดไม่ได้ความของไอ้หมอนั่น แต่ทว่าเขาทำผิดจริง ดังนั้นจะมองข้ามคำพูดลอย ๆ เหล่านั้นไม่ได้เด็ดขาดหากมันไปฟ้องพวกสารวัตรทหารจริง ๆ เขาไม่เพียงถูกปิดกิจการถาวร ไม่เพียงถูกลากไปสอบสวนในห้องทรมานนักโทษ แต่คนในครอบครัวของเขายังจะต้องถูกบังคับให้ไปใช้แรงงานในชนบททุรกันดารอีกด้วยอีกทั้งตอนนี้คนที่อยู่ละแวกนี้ ทั้งคนที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็กำลังหันมองมาที่ร้านของเขา หลายคู่สายตาล้วนจับจ้องมาที่ใบหน้าอวบอ้วนของเขาราวกับเห็นเขาเป็นตัวประหลาดท้ายที่สุดแล้วคนที่ยอมจำนนก็กลายเป็นเถ้าแก่ซ่งคนนี้เสียเอง"ดะ… เดี๋ยวสิน้องชาย! ใจเย็น ๆ ก่อน มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันไม่ได้หรือไง" เถ้าแก่ซ่งคนที่เกรี้ยวกราดคนเมื่อครู่หายไปไหนแล้วล่ะ ทำไมถึงลอกคราบได้เร็วขนาดนี้ ลอกคราบเปลี่ยนสีได้เร็วซะกว่ากิ้งก่าซะอีก“มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน?” ฟางจิ่วหลินดุนลิ้นเล่นในโพรง