Alle Kapitel von 1975 เกิดใหม่มาเป็นมารดาปากร้าย พร้อมระบบราชินีบัญชาสรรพสัตว: Kapitel 71 – Kapitel 80

บทที่ 35 หมวดหมู่ใหม่ (2) มู่กู้หลางที่เพิ่งแบกฟืนกลับมาจากหลังเขาพลันเบิกตากว้างเมื่อเห็นหมูตัวโตสองตัวปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ชายหนุ่มรีบวางฟืนลงและเดินฉับ ๆ เข้ามาหาภรรยา สีหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่นปนฉงนใจ แต่ทว่าแววตาของเขากลับยังเต็มไปด้วยความเทิดทูนถวายหัว "หลินหลิน… หมูพวกนี้...""อย่าถามให้มาก เอาเป็นว่า... เอาไปชำแหละหนึ่งตัว เนื้อสด ๆ ที่ได้ให้แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเอาไว้ขาย ส่วนที่สองแบ่งเอาไว้ทำหมูตุ๋นให้เด็ก ๆ กินเย็นนี้ ส่วนอีกตัวจับใส่กรงไม้แล้วเอาขึ้นท้ายรถลากเข็น เราจะเข้าเมืองหวยเฉิงกัน วันนี้แม่ค้าคนนี้จะไปกอบโกยเงินจากกระเป๋าพวกเศรษฐีหน้าโง่ซะหน่อย!" ฟางจิ่วหลินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด แววตาของเธอเป็นประกายพราวระยับราชาแห่งตลาดมืดที่ตอนนี้สวมบทบาทเป็นลูกมือ และเป็นสามีผู้ซื่อสัตย์ว่าง่ายไม่ต่างจากหมาตัวโตตัวหนึ่ง ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้าหงึก ๆ รับคำอย่างแข็งขัน โดยไม่กล้าตั้งคำถามอะไรขึ้นมาอีก...ณ ย่านตลาดสดของท่าเรือเมืองหวยเฉิงลมหนาวพัดกระโชกแรง ทว่าบรรยาก

บทที่ 36 กัดไม่ปล่อย (2) ฟางจิ่วหลินยืนกอดอกมองภาพความสำเร็จตรงหน้า นัยน์ตาสาดประกายแห่งชัยชนะ หญิงสาวปรายตามองสามีที่กำลังสับเนื้อหมูอย่างแข็งขัน เหงื่อไคลที่เกาะตามกรอบหน้า ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย"ขยันทำงานดีมาก แบบนี้สิค่อยน่าคบหาด้วย" ฟางจิ่วหลินเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว“เพื่อลูกเมีย งานหนักกว่านี้พี่ก็ไม่กลัว” มู่กู้หลางหันมาส่งยิ้มให้ภรรยาคนสวย ทั้งสองมองสบตากันอย่างหวานเชื่อมโดยไม่รู้ตัว วินาทีนี้ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ"อะแอ้ม!” เมื่อดึงสติกลับมาได้ ฟางจิ่วหลินก็แสร้งหมาดคอกระแอมไอ แล้วพูดต่อไปว่า “เพื่อตอบแทนความขยันของนาย งั้นคืนนี้ฉันจะยอมแบ่งเนื้อหมูตุ๋นให้นายกินชิ้นนึงก็แล้วกัน""ขอบคุณนะหลินหลิน… ต่อให้เธอไม่ได้ให้อะไรตอบแทนพี่เลยสักอย่าง พี่ก็ยินดีทำเพื่อเธอ" มู่กู้หลางตอบกลับด้วยรอยยิ้มโง่งม โหมดไอ้โบ้คลั่งรักทำงานอย่างซื่อตรง แม้จะถูกกดขี่ข่มเหงขนาดไหน แต่มาเฟียหนุ่มก็ยินดีสยบอยู่ที่ปลายแทบเท้าของภรรยาคนนี้ตลอดไป.

บทที่ 37 เสนอหน้า (2) มู่เสี่ยวจูที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่มัวอยู่เฉย หล่อนรีบวิ่งปรูดเข้าไปกอดขามารดาไว้แน่น ร่างกายของเด็กน้อยสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ มู่เสี่ยวจูบีบน้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้ทักษะบีบน้ำตาของลูกสาวคนนี้มันยอดเยี่ยมชวนได้โล่จริง ๆ"แงงงง! แม่จ๋า… แม่จ๋าหนูกลัว คุณป้าหน้าขาวคนนี้จะมารังแกพวกเราอีกแล้ว! คราวที่แล้วก็จ้างคนมาบอกว่าเนื้อหมูเราติดโรค พอหลอกคนไม่สำเร็จ คราวนี้ก็พาพวกนักเลงมาหาเรื่องใส่ร้ายแม่อีกแล้ว!”หลี่ลี่เหมยที่ทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงเค้นเสียงตวาดลั่นออกไปทั้งอย่างนั้น “หุบปากเดี๋ยวนี้นะนังเด็กเวร!” แต่ดูเหมือนว่าการตวาดลั่นของหลี่ลี่เหมยจะยิ่งทำให้เด็กน้อยคนนั้นได้เปรียบ“งะ งะแง้งงงงง!!!” มู่เสี่ยวจูแหกปากร้องไห้เสียงดังขึ้นอีกหลายระดับ ร้อนให้ผู้คนทั้งตลาดสดจำต้องหันมามอง และร้อนให้ผู้คนบางกลุ่มที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้าน จำต้องเดินหลัด ๆ เข้ามามุงดู“ฮึก… ฮือ ๆ พวกเราแค่มาขายหมูหาเงินประทังชีวิต ทำไมคุณป้าใจร้ายต้องตามมารังแกคนจน ๆ

บทที่ 38 พลิกผัน (2) เซี่ยต้าเหล่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เหงื่อกาฬแตกพลั่กแม้ในฤดูหนาว มันรู้ดีว่าวันนี้มันได้ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูปรโลกไปแล้วครึ่งตัว! สุนัขลอบกัดอย่างมัน ไม่มีทางต่อกรกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังโกรธเกรี้ยวได้เลยหากไอ้กู้หลางมันมาคนเดียวเหมือนทุกครั้งก็คงจัดการเด็ดหัวมันได้ง่ายดายเหมือนปอกกล้วย แต่นี่มันพาลูกน้องแห่มามากถึงห้าสิบคนเชียว แม้ไม่อยากยอมรับ ก็คงต้องยอมรับแล้วสินะ ว่าแผนซ้อนแผนที่เซี่ยต้าเหล่าวางไว้อย่างดี มันดันพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าในสภาวะบรรยากาศที่ตึงเครียดจนใครหลายคนในที่นี้แทบหายใจไม่ออก ในทางกลับกันฟางจิ่วหลินหญิงแกร่งจากโลกอนาคต กลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสายหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจหัวใจของฟางจิ่วหลินเต้นแรงขึ้นหลายจังหวะ ดวงตาคู่สวยของหล่อนจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างไม่วางตา หล่อนรู้ชัดเจนแล้วว่า หล่อนไม่เพียงแค่หวั่นไหวให้เขา แต่หล่อนนั้นหลงรักเขาเข้าแล้วเต็มเปา กำแพงน้ำแข็งที่แข็งแกร่งและสูงลิ่วในใจเกิดรอยร้าวจนยากจะประสานคืนดังเดิม‘มู่กู้หลาง… ในเมื่อหัวใจของฉันมันเร

บทที่ 39 ความแตก (2) ‘จบกัน!!! ความลับที่อุตส่าห์ปกปิดมาได้ตั้งนาน’ -...-'มู่กู้หลางหน้าซีดเผือด ไม้กวาดในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง 'แกรก' เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลังกว้างและกรอบหน้า มือหนาที่เคยจับปืนสาดกระสุนอย่างไม่สั่นไหว ในตอนนี้กลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มือเท้าของชายฉกรรจ์ร่างสูงคล้ายว่าอ่อนเปลี้ยเสียแรง อากัปกิริยาที่แสดงออกมา ดู ๆ ไปแล้วก็เหมือนเด็กเล็กที่ถูกจับได้ว่าแอบขโมยเงินแม่ไปซื้อขนมยังไงอย่างงั้น“นี่นาย… ได้ยินเสียงพูดของหงเซ่อด้วยงั้นเหรอ?”น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดุจท้องฟ้าในยามก่อนพายุจะตั้งเค้า หลุดออกจากริมฝีปากบางของฟางจิ่วหลิน หญิงสาวค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แผ่นหลังเหยียดตรงแด่วเหมือนทวนเหล็กกล้า เธอก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปหาเขา รังสีนางพญาแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเธอมู่กู้หลางที่เห็นอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ขาทั้งสองข้างพลันอ่อนแรงยวบยาบจนแทบจะทรุดตัวลงไปนอนกองอยู่กับพื้น"ละหลิน&hel