Alle Kapitel von ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: Kapitel 21 – Kapitel 30

สาม เดือนต่อมา วันศุกร์ เวลา 12.15 น. — หลังเลิกเรียน เณอ อาตี๋ มาร์ค และดาวตก กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารคณะวิศวกรรม ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยเรื่องโปรเจกต์ โทรศัพท์ของเณอก็ดังขึ้น 📞 โค้ด เณอรีบกดรับ “ครับ โค้ด” “อยู่ไหน” “โรงอาหารครับ” “ดีเลย” “อีกสิบห้านาที พี่จะเข้าไปรับ เณองง “มีอะไรครับ” “ประชุมงาน แบรนด์อยากเจอ แล้ว...” โค้ดเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อ “สิงโตก็ไป” เณอยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ครับ” … อาตี๋ยื่นหน้ามาทันที “โค้ดโทรมาใช่ปะ” “อือ” “งานคู่?” เณอพยักหน้า “น่าจะใช่” อาตี๋ยิ้มเจ้าเล่ห “เริ่มแล้ว” มาร์คหัวเราะ “จากนี้ไป... กูว่าพวกมึงเจอกันมากกว่าเจอพวกกูอีก” เณอส่ายหน้า “เว่อร์” เวลา 14.10 น. — สตูดิโอถ่ายโฆษณา ทีมงานกว่า 30 ชีวิตกำลังวิ่งวุ่นเตรียมไฟ กล้อง และฉา ผู้กำกับยืนอธิบายคอนเซ็ปต์อีกครั้ง “วันนี้ไม่ใช่โฆษณาที่ขายความรักนะครับ แต่ขายความรู้สึก...คนสองคนที่อยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ” เณอพยักหน้าตั้งใจฟัง ส่วนสิงโตพยักหน้าสั้น ๆ “ครับ … “ฉากแรกง่ายมาก ผู้กำกับพูดต่อ “เดินคุยกัน เหมือนเดินกลับมหาวิทยาลัย

สองสัปดาห์หลังงานอีเวนต์ ชื่อของ สิงโต × เณอ ยังคงติดเทรนด์เกือบทุกวัน เช้าวันอาทิตย์ ทั้งคู่มีคิวถ่ายแบบและขึ้นปกนิตยสารวัยรุ่นชื่อดัง บรรยากาศในสตูดิโอเป็นกันเอง ทีมงานเตรียมไฟและฉากกันคึกคัก หลังถ่ายปกเสร็จ ก็ถึงช่วงสัมภาษณ์ พิธีกรสาวยิ้ม "กระแสแรงมากเลยค่ะ วันนี้เลยมีคำถามจากแฟน ๆ เยอะมาก" "คำถามแรกเลยค่ะ... ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่คะ?" เณอยิ้มตอบ "วันรับน้องครับ ผมรู้จักพี่สิงตอนเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นพี่เขาเป็นพี่ว้าก แต่สุดท้ายก็ใจดีมาก" พิธีกรหันไปหาสิงโต "แล้วคุณสิงล่ะคะ จำครั้งแรกที่เจอน้องได้ไหม?" สิงโตยิ้มมุมปาก "จำได้ครับ... แต่น่าจะไม่ใช่วันรับน้อง" เณอหันขวับ "หือ?" "จริง ๆ ผมเจอน้องก่อนหน้านั้นประมาณสี่ห้าปี ตอนนั้นผมอยู่ ม.4 ส่วนน้อง... น่าจะ ม.3" เณอขมวดคิ้ว "ผมไม่เห็นจำได้เลย" "น้องจำไม่ได้หรอก" สิงโตเล่าต่อ "ตอนนั้นน้องมาหาญาติแถวบ้านผม บังเอิญญาติของน้องเป็นเพื่อนผม ช่วงนั้นผมไม่ค่อยสบาย เลยแอบมองลงมาจากหน้าต่าง เห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งเล่นทั้งวัน ซนมาก ขี่จักรยาน เตะบอล ไม่ยอมหยุดพัก" เณอชี้ตัวเอง "ผมเหรอ?" "อือ... มีวันหนึ่งเพื่อนลากผมลงไป บอกว่าเด

เช้าวันอังคาร เวลา 07.20 น. ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ เณอเดินเข้าตึกพร้อมกระเป๋าเป้ สิงโตถือกาแฟสองแก้ว ยื่นแก้วหนึ่งให้รุ่นน้อง "กินรองก่อนเข้าเรียน" "ขอบคุณครับ" "เมื่อคืนนอนกี่โมง" "ตีหนึ่งครับ ทำการบ้านเสร็จ แล้วก็ตอบข้อความสปอนเซอร์" สิงโตดีดหน้าผากเบา ๆ "คืนนี้ห้ามดึก" อาตี๋เดินตามมาแซว "โอ๊ย... กูมาเช้าเพราะมาเรียน ส่วนพวกมึงมาเติมน้ำตาล" เณอหัวเราะ "ตี๋!" เวลา 16.40 น. หลังเลิกเรียน รถตู้บริษัทมารอรอหน้าคณะ โค้ดเปิดประตู "รีบขึ้น วันนี้ต้องไปถ่ายโฆษณาอีกตัว" เย็นวันนั้นถ่ายงานเสื้อผ้าจนถึง 20.45 น. ขณะกำลังเก็บของ โทรศัพท์โค้ดดังขึ้น เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมายิ้มกว้าง "รีบเลย อีกสิบห้านาที มีงานสำคัญ รับเกียรติบัตร รางวัลครีเอเตอร์ดาวรุ่ง ขาดไม่ได้" เวลา 21.00 น. ที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงแฟลชสว่างวาบทันทีที่ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ นักข่าวกรูกันเข้ามา เสียงชัตเตอร์ดังไม่หยุด เณอกระซิบ "ผมเริ่มชินแล้ว" สิงโตหัวเราะ "เก่งขึ้นเยอะ... แต่จับชายเสื้อพี่ไว้ก็ได้" เณอเผลอจับชายสูทของสิงโตตามสัญชาตญาณ โดยไม่รู้ตัว ภาพนั้นถูกช่างภาพเก็บไว้ได้พอดี และกลายเป็นภาพที่แพร่ห

เวลา 16.10 น. ระหว่างทีมงานกำลังเซ็ตไฟในสตูดิโอ เณอนั่งดื่มน้ำอยู่มุมห้อง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เณอขมวดคิ้ว "ใครส่งอะไรมาขนาดนี้..." พอเปิดดู... เป็นแจ้งเตือนจากเพจมหาวิทยาลัย 🎓 เพจวิศวกรรมศาสตร์ Official เช้า "เฮดว้ากสิงโต : ร้องเพลงไม่พร้อม ร้องใหม่!" บ่าย "สิงโต : ขอนอนซุกคอเณอ 5 นาทีครับ" พร้อมแนบภาพสองภาพ ภาพแรก... สิงโตยืนถือไมโครโฟน สีหน้าเข้ม ดุจนปีหนึ่งไม่กล้าหายใจ ภาพที่สอง... สิงโตหลับคาซอกคอเณอบนรถตู้ ใต้ภาพเขียนตัวโต ๆ "โหมดเฮดว้าก ❌ โหมดแฟ... เอ่อ... โหมดพี่ชายครับ ✅" ยอดแชร์... ห้าแสนครั้ง ภายในครึ่งชั่วโมง เณอถึงกับเอามือกุมหน้า "โอ๊ย... เพจมหา'ลัยก็เอากับเขาด้วยเหรอ..." สิงโตหยิบโทรศัพท์มาดู ก่อนหลุดหัวเราะ "คนทำเพจเก่งนะ" โค้ดพยักหน้า "ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัยกำลังแซว" ขณะเดียวกัน ในกลุ่มไลน์ปีหนึ่ง ข้อความเด้งแทบทุกวินาที กลุ่ม : วิศวะปี 1 รุ่น 69 👨🏻🎓 น้องเอ: พวกแก... นี่คนเดียวกันจริงเหรอ 👩🏻 น้องบี: ตอนเช้าหนูจะร้องไห้ ตอนบ่ายหนูจะกรี๊ด 👨🏻 น้องซี: พี่สิงว้ากโหดมาก แต่หลับคาซอกคอ

ปัจจุบัน — 10 ปีต่อมา บ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านจัดสรรที่เงียบสงบ กลางวันแสงแดดส่องลงมาทักทายผ่านหน้าต่างบานใหญ่ กลิ่นขนมอบหอมฟุ้งกระจายทั่วทั้งหลัง เสียงหัวเราะและเสียงเด็กวิ่งเล่นดังก้องกังวานจากในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ กลายเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นที่สุดในโลกสำหรับคนในบ้านสองคนนี้ “ฮ่า ๆ แน่จริง! วิ่งให้ทันสิ สายรุ้ง!” เสียงเด็กชายวัยห้าขวบดังลั่น หน้าตาแกร่งกล้าหน่อย พลางวิ่งวนรอบโซฟาหนังขนาดใหญ่ มือเล็กๆ ถือตุ๊กตาผ้าตัวโปรดไว้อย่างแน่นหนา ก้าวขาเล็กๆ เต็มที่เพื่อหนีห่างจากน้องสาวที่ตามมาติดๆ “เอามานะ! ป๊าขาา พี่สายฟ้าแย่งของเล่นหนูไป!” สายรุ้ง เด็กหญิงวัยสี่ขวบร้องตอบแรง ดวงตากลมโตฉุนเฉียวพร้อมจะเอาของกลับคืน หน้าตาของทั้งคู่เหมือนกันอย่างกับแกะ ทั้งที่เกิดหัวปีท้ายปี แต่ใครเห็นก็ต้องทักว่าเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก “พอได้แล้วครับ ทั้งคู่เลย” คมในวัยสี่สิบเอ่ยปากเรียบเสียงนุ่ม ปล่อยหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งอ่านวางไว้ข้างโซฟา ก่อนจะกางแขนกว้างรับลูกทั้งสองที่วิ่งหนีกันมาจนแทบชนอก เขาดึงเด็กทั้งสองมานั่งข้างๆ กันอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ลูบศีรษะลูกคนละคน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูจนล้นออกมา