Alle Kapitel von ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: Kapitel 41 – Kapitel 50

“พ่อครับ… แล้วตอนที่ป๊าคมไม่ได้รักพ่อจริง ๆ ล่ะครับ?”คำถามใสซื่อของลูกชายทำให้ดาวตกที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันไปมองคมทันที คมถือแก้วกาแฟค้างไว้กลางอากาศ มือที่กำแก้วแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางลงบนโต๊ะช้า ๆ แล้วมองหน้าลูกทั้งสองคน“ใครบอกว่าป๊าไม่ได้รักพ่อล่ะ?” คมถามกลับเสียงเรียบ“ก็ป๊าเคยเล่าให้ฟังนี่ครับ” ลูกคนโตก้มหน้าเล็กน้อย “ว่าตอนแรกที่อยู่กับพ่อ… ก็เพราะเป็นหน้าที่”“อ๋อ… เรื่องนั้นเหรอ” คมเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วมือเคาะขอบแก้วเบา ๆดาวตกหัวเราะออกมาเบา ๆ เอื้อมมือไปจับมือของเขา “อยากรู้จริง ๆ เหรอ?” เด็กทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน “ครับ!” “งั้นให้ป๊าเล่าเองสิ” ดาวตกหันมายิ้มกวน ๆ “เรื่องของป๊า ป๊าเล่าเองถูกที่สุด”“มึงเล่าเองไม่ได้หรือไง?” คมมองคนข้างตัวด้วยแววตาอ่อนโยน “เรื่องของมึงแท้ ๆ” “ไม่เอา” ดาวตกส่ายหน้า “ถ้าพ่อเล่า ป๊าจะโกหก” “กูจะโกหกทำไม” “ก็รู้อยู่แล้วว่าจะพูดให้ตัวเองดูดี”คมถอนหายใจยาว แต่ยิ้มตามมุมปาก “ได้ ๆ ป๊าเล่าเอง” เด็กคนเล็กหันไปจับแขนเขา “ป๊าเล่าเร็ว ๆ ครับ”“ตอนแรกนั้น… จริงอยู่ที่ป๊าเข้ามาเพราะหน้าที่” คมเริ่มเล่าเสียงนุ่ม “ดูแล รับผิดชอบ คอยอยู่ข้าง ๆ ไม่เคยคิดว่า

คมนิ่งไปพักใหญ่ หลังจากได้ยินคำพูดของดาวตก ภายนอกเขายังคงทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง ไม่ให้รอยสงสัยหรือความลำบากใจรั่วไหลออกมาให้อีกฝ่ายเห็น แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดมากมายที่ไม่อาจพูดออกมาได้ ไม่กล้าบอก ไม่อาจเปิดเผย เพราะรู้ว่าถ้าดาวตกรู้ความจริง ชีวิตที่สงบสุขตรงนี้อาจพังทลายลงทันที สุดท้ายคมก็ลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าดังเบา ๆ “นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ” “พี่จะไปไหนครับ?” ดาวตกเงยหน้ามองตาม “เก็บของ” ตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนเดินเข้าไปในครัว คมเก็บจานและแก้วที่ใช้แล้วลงอ่าง เปิดน้ำไหลล้างทีละชิ้น ท่าทางภายนอกดูปกติเหมือนทุกครั้ง แต่จิตใจของเขาไม่ได้อยู่กับสิ่งที่กำลังทำเลยแม้แต่น้อย น้ำไหลลงมือโดยไม่รู้สึกถึงความเย็น เขาคิดวนไปถึงภารกิจที่ยังไม่จบ และอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หลายวันที่ผ่านมา มีคนพยายามลอบทำร้ายแก้วใจ เพื่อนสนิทของน่านฟ้า — และน่านฟ้าคือภรรยาของเจ้านายเขา คมได้รับคำสั่งให้ตามหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดคือ ห้ามให้ใครรู้ว่าเขากำลังสืบเรื่องนี้ โดยเฉพาะ… ดาวตก หลังจากล้างจานเสร็จ คมเช็ดมือให้แห้ง แล้วเ

คมไม่ได้ขับรถกลับร้านทันที หลังจากสังเกตเห็นรถสีดำคันเดิมตามออกมาจากหน้าหอพัก เขาจึงขับรถไปตามเส้นทางหลวงอย่างใจเย็น ไม่เร่งความเร็ว ไม่แสดงท่าทีรู้ตัว ให้ภูมิทัศน์ภายนอกไหลผ่านไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระจกมองหลังสะท้อนรถคันนั้นอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร จอดอยู่ในระยะที่เห็นได้แต่ไม่ใกล้จนสงสัย คมขมวดคิ้วเล็กน้อย — มันตามเขาจริง ๆ ไม่ได้เลี้ยวแยก ไม่ได้แวะจอดที่ไหน คอยรักษาระยะห่างอย่างเป็นระบบ ชายหนุ่มตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน เลี้ยวเข้าถนนสายรองที่รถพลุกพล่านน้อยกว่า ก่อนขับวนเข้าไปในซอยแคบที่มุมตึกดับไฟหน้ารถชั่วครู่ รถสีดำที่ตามมาชะลอตัวลงอย่างสงสัย ขับผ่านปากซอยไปช้า ๆ แล้วตรงต่อ คมรออยู่เงียบ ๆ จนเสียงเครื่องยนต์จางหาย ก่อนสตาร์ตรถตามออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ซ่อนตัวอีกแล้ว ต้องรู้ให้ได้ว่าคนขับคือใคร และพวกเขาต้องการอะไร การไล่ตามดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วโมง รถสีดำไม่ขับหนีเหมือนรู้ว่าถูกติดตาม แต่ก็ไม่หยุด จนกระทั่งเลี้ยวเข้าไปจอดบริเวณลานจอดรถร้างด้านหลังอาคารเก่า ชายหนุ่มจอดรถห่างออกมาพอสมควร ปิดเครื่องแล้วลงจากรถอย่างเงียบ ๆ เสียงรองเท้าสัมผัสพื้นคอนกรีตดังเบาแทบไม่ได้

ตลอดทั้งวัน ดาวตกสังเกตเห็นความผิดปกติของคมมากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่เช้าที่มารับเขาไปมหาวิทยาลัย คมก็คอยมองกระจกหลังแทบทุกนาที แววตาเคร่งเครียดกว่าปกติ แถมยังถามย้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าวันนี้เลิกเรียนกี่โมง จะไปไหนต่อ และอยู่กับใคร แม้แต่ตอนพักกลางวัน คมก็โทรมาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน กินข้าวหรือยัง จะกลับเมื่อไหร่ มันมากเกินไปสำหรับคนที่เคยให้อิสระเสมอ ก่อนหน้านี้คมไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยถามละเอียดขนาดนี้ ไม่เคยตามดูแลจนรู้สึกอึดอัด หลังเลิกเรียน ดาวตกเดินออกมาหน้าประตูมหาวิทยาลัย ก็เห็นคมยืนพิงรถรออยู่เหมือนทุกวัน แต่สีหน้าของเขาไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน “พี่คม” “ขึ้นรถกันเถอะ” ดาวตกไม่ขยับ “วันนี้พี่จะถามผมอีกไหมครับ?” คมเลิกคิ้ว “ถามอะไร” “ว่าผมจะไปไหน อยู่กับใคร กลับกี่โมง” “ก็ต้องถาม” “ทำไมล่ะ” คมเงียบ ดาวตกมองหน้าเขาตรง ๆ “พี่เป็นอะไร เปลี่ยนไปทำไม” “ไม่ได้เป็นอะไร” “โกหก” คำตอบสั้น ๆ ทำให้คมชะงัก ดาวตกสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ “ตั้งแต่สองสามวันก่อน พี่เริ่มเปลี่ยนไป ตอนเช้าตื่นมาพี่ก็ไม่ค่อยพูด มองทุกอย่างราวกับมีภัยซ่อนอยู่” “พี่ก็ยังเป็นพี่เหมือนเดิม” “ไม่เหมือน!” ดาวตกส่ายหน้า “เ

คมยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างรถของแก้วใจ หลังจากอ่านข้อความล่าสุดจากหมายเลขปริศนาที่ยังค้างอยู่ในความคิด “ถ้าหาไม่เจอ… คนต่อไปอาจเป็นดาวตก” มือของเขากำโทรศัพท์แน่นจนฝ่ามือลั่นเหงื่อ ตอนแรกเขาคิดว่าการหายตัวไปของแก้วใจน่าจะเป็นการลักพาเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์บางอย่าง แต่ยิ่งพิจารณาถึงหลักฐานทุกอย่างที่ปรากฏ ความคิดนั้นกลับยิ่งดูไม่เข้าท่า ถ้าพวกเขาต้องการตัวแก้วใจจริง… ทำไมต้องทิ้งเบาะแสเอาไว้? ทำไมต้องเอ่ยถึงดาวตก? และทำไมข้อมูลทุกอย่างของดาวตกถึงปรากฏอยู่ในโทรศัพท์ของคนร้ายตั้งแต่ต้น? คมรีบเปิดภาพข้อมูลทั้งหมดที่ถ่ายเก็บเอาไว้ ย้อนดูทีละรายการ เรียงตามลำดับเวลาที่บันทึกไว้ ในช่วงแรกสุดเป็นภาพของแก้วใจจำนวนมาก ถ่ายจากระยะไกล เหมือนเพิ่งเริ่มเฝ้าติดตาม ไม่นานภาพของคนรอบข้างเธอก็เริ่มปรากฏขึ้น — น่านฟ้า สมาชิกครอบครัว เพื่อนสนิท และท้ายที่สุด… ดาวตก เขาขยายภาพหนึ่งที่ถ่ายหน้าร้านกาแฟ แก้วใจยืนคุยกับใครบางคน ส่วนดาวตกเดินผ่านอยู่ด้านหลังไม่ไกลนัก อีกภาพหนึ่งดาวตกอยู่ในมหาวิทยาลัย อีกภาพหน้าหอพัก อีกร้านอาหารที่เขาไปบ่อย มันไม่ใช่การสุ่มถ่ายหรือบังเอิญ — ทุกภาพชี้ให้เห็นว่าพวกเขากำลังใช้แก้วใจเ