Alle Kapitel von ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: Kapitel 51 – Kapitel 60

คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบหลายวันที่คมไม่ได้อยู่ข้างดาวตก ก่อนจะออกไปตามหาเบาะแสเรื่องแก้วใจที่หายตัวไปอย่างลึกลับ ชายหนุ่มยืนมองใบหน้าของคนที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องอยู่นาน ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนเอาไว้ “คืนนี้อย่าออกจากห้องนะ ไม่ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ไม่ว่าใครมาหา รอผมกลับมา” ดาวตกนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา มองคนตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง “พี่จะไปไหนครับ ตอนนี้ก็สี่ทุ่มแล้ว” “ไปจัดการเรื่องที่ค้างไว้ เรื่องที่ต้องรีบทำให้จบ” “ธุระอะไรต้องออกไปกลางดึกขนาดนี้ล่ะ” คมเงียบไปครู่หนึ่ง มือใหญ่เอื้อมมาแตะไหล่เขาเบา ๆ “เชื่อพี่นะ” “ผมเชื่อพี่เสมอแหละ” ดาวตกหลุบตาลง “แต่ผมไม่อยากให้พี่ปิดบังเรื่องสำคัญจากผม” “ไม่ได้ปิดบัง” “ก็ไม่เคยบอกความจริงซะที” คมถอนหายใจยาว “เดี๋ยวทุกอย่างจะกลับมาปกติ พี่สัญญา” เขาลูบผมของเด็กหนุ่มครั้งสุดท้าย ก่อนเดินออกไป “ล็อกประตูด้วยนะ เปิดให้ใครไม่ได้เด็ดขาด ถ้าไม่ใช่พี่มาเอง” “รู้แล้วครับ” ประตูปิดลง เสียงกลอนดังเบา ดาวตกมองตามแล้วถอนหายใจ “ช่วงนี้เป็นอะไรกันหมดเนี่ย ทุกคนลึกลับไปหมดเลย” ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากคมจากไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ใครค

คมเหยียบคันเร่งจนสุดเท่าที่ถนนในยามค่ำคืนจะเอื้ออำนวย แสงไฟหน้ารถส่องทะลุความมืดไปข้างหน้า ภาพข้อความที่ได้รับยังติดอยู่ในหัวชัดเจนราวกับเพิ่งเห็นเมื่อวินาทีก่อน “ถ้าต้องการได้แก้วใจคืน…เอาดาวตกมาแลก” มือใหญ่กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดขึ้นตามหลังมือ หัวใจเต้นแรงเร็วกว่าความเร็วรถเสียอีก เขาเคยคิดว่าพวกมันต้องการแก้แค้น เคยคิดว่าการตามหาแก้วใจเป็นเพียงการบีบให้เขาออกมาเปิดเผยตัว หรือใช้เด็กคนนั้นเป็นเหยื่อล่อให้ทุกคนตกใจ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาคิดผิดตลอดเวลา — คนที่พวกมันต้องการจริง ๆ คือดาวตก และทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดมานาน อาจถูกวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ต้นโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวเลยเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คมกดรับผ่านระบบในรถทันที “ว่าไง”เสียงเฌอดังมาตามสายพร้อมความร้อนรน “พี่คม ผมเช็กกล้องวงจรปิดรอบหอทั้งหมดแล้ว ชายคนนั้นไม่ได้เข้ามาทางประตูหน้าครับ เขาอยู่ตรงนั้น…ก่อนที่พวกเราจะเห็นเขาอีกอย่างน้อยยี่สิบนาที”ความเงียบปกคลุมทั้งสองฝั่งสายไปชั่วครู่ ยี่สิบนาที — นั่นหมายความว่าตลอดช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้อง ถกเถียงกัน ห่วงกัน และคิดว่าปลอดภัย มีคนแปลกหน้ายืนมองพว

​บรรยากาศภายในห้องพักชั้นเจ็ดของคอนโดเก่าตกอยู่ในความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากหลอดนีออนกลางห้องส่งเสียงหึ่งๆ สลับกะพริบเป็นระยะ ราวกับจะตอกย้ำความไม่มั่นคงของสถานการณ์ที่ทุกคนกำลังเผชิญ กลุ่มวัยรุ่นสี่คนยืนล้อมวงกันด้วยสีหน้าร้อนรน ความเครียดและความสับสนฉายชัดในดวงตาของทุกคน​ติ่ง!​เสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของเฌอดังแหวกความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสี่คนสะดุ้งและหันไปมองเป็นตาเดียว เฌอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นชื่อของผู้ส่งข้อความ​"มึง... พี่คมทักมาว่ะ" เฌอยกโทรศัพท์ขึ้นให้เพื่อนๆ ดู พลางหันไปมองสิงโต คนรักของตนเองที่ยืนกอดอกขนาบข้างอยู่ด้วยสายตาพึ่งพิง​"มึงรีบเปิดอ่านดิ! พี่คมทักมาว่าไงบ้างวะ?" เสียงเร่งรัดของมาร์คทำให้เฌอต้องตั้งสติ แล้วแตะเปิดอ่านข้อความทันที​[พี่คม]: เฌอ บอกทุกคนว่าให้ลงไปรอที่ลานจอดรถ... แล้วถือซองจดหมายลงมาด้วย​ข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้คนทั้งสี่ต้องหน้าซีดและเหงื่อตกไปตามๆ กัน ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความตระหนก เพราะซองจดหมายปริศน

​ณ บริเวณถนนสายเก่าที่มุ่งหน้าสู่นอกเมือง เงาร่างของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำสนิทบิดเร่งเครื่องด้วยความเร็วสูง เสียงท่อไอเสียดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มร่างสูงบนรถคือ สายน้ำ นัยน์ตาภายใต้หมวกกันน็อกเต็มใบฉายแวววูบวาบด้วยความโกรธและความกระวนกระวายใจขั้นสุด ​สายน้ำเพิ่งได้รับข่าวจากสายในพื้นที่ว่า อาตี๋ เด็กหนุ่มซื่อๆ ที่เขานึกเอ็นดูและมีความรู้สึกพิเศษให้มาตลอด ถูกกลุ่มคนแปลกหน้าลอบทำร้ายและลักพาตัวไปจากหอพัก! ​"แม่งเอ๊ย! ถ้ามึงทำอะไรอาตี๋แม้แต่นิ้วเดียว... กูไม่เอาพวกมึงไว้แน่!" สายน้ำพึมพำเสียงลอดไรฟัน พลางบิดคันเร่งส่งพลังแรงบิดของเครื่องยนต์พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้ความกลัว ​ภายในเวลาไม่นาน ขบวนรถของคมและพวกดาวตกก็มาถึงบริเวณป่ากระถินข้างโกดังร้าง ทุกคนดับเครื่องยนต์และซ่อนรถไว้ในเงามืด คมและสิงโตย่องออกมารวมตัวกันที่แนวพุ่มไม้เพื่อประเมินสถานการณ์ ​โกดังร้างตรงหน้ามีลักษณะเป็นอาคารปูนเก่าทรงสูง หลังคาสังกะสีมีรอยรั่วและขึ้นสนิม ไฟด้านนอกถูกเปิดไว้เพียงดวงเดียวให้แสงสว่างริบหรี่ แต่สายตาอันแหลมคมของคมกลับสังเกตเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสีเข้มสามถึงสี่คนเดินตรวจตราอยู่รอบอาคาร พ

ความมืดมิดของค่ำคืนคืบคลานผ่านกระจกรถยนต์ที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่เซฟเฮาส์ลับชานเมือง เสียงลมปะทะตัวถังรถดังพัดหวิวแผ่วเบา สลับกับเสียงสถบของมาร์คที่กำลังตั้งสติขับรถแหวกความมืด ​ภายในห้องโดยสารด้านหลัง อากาศหนักอึดอัดและชวนจุกอก กลิ่นคาวเลือดสดๆ จากไหล่ขวาของคมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ดาวตกใช้สองมือที่สั่นเทากดผ้าสะอาดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ของคมไว้แน่น หยดเลือดสีแดงเข้มเปรอะซึมตามข้อ finger ของเด็กหนุ่มจนเปรอะเปื้อนไปหมด ​"พี่คม... กดไว้แน่นๆ นะพี่ อย่าเพิ่งหลับนะ!" ดาวตกร้องบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาอุ่นๆ หยดลงบนหลังมือของคมดวงแล้วดวงเล่า ​คมมองใบหน้าที่เปรอะไปด้วยรอยน้ำตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า แม้ไหล่ขวาจะระบมและเจ็บปวดจนชาไปทั้งแถบ แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายประกายความอ่อนโยนออกมาอย่างเปิดเผย คมใช้มือซ้ายที่ยังคงมีกำลัง ยื่นขึ้นไปแตะข้างแก้มของดาวตกเบาๆ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ​"ฉันไม่หลับหรอก..." คมตอบเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบา "แค่แผลถลอก... ไม่เป็นไรจริงๆ" ​"ถลอกบ้านพี่ดิ! เลือดออกขนาดนี้ยังจะมาปากดีอีก!" ดาวตกตะคอกกลับทั้งน้ำตา แต่ก็ค่อยๆ ผ่อนแรงกดผ้าลงเล็กน