บททั้งหมดของ ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: บทที่ 1 - บทที่ 8

บทที่ 1 เส้นชัยไม่มีคำว่าฟลุก"สนามแข่ง...ไม่เคยโกหกใคร"ต่อให้คุณเป็นนักแข่งที่มีชื่อเสียงต่อให้บิ๊กไบค์ของคุณแรงกว่าคันอื่น หรือแม้แต่เสียงเชียร์ทั้งสนามจะตะโกนเรียกชื่อคุณดังแค่ไหน...สุดท้ายแล้ว คนที่ยืนอยู่บนโพเดียมจะมีเพียงคนเดียวเพราะบนเส้นทางสายนี้...เส้นชัยไม่มีคำว่าฟลุก ... เวลาสี่ทุ่มห้าสิบแปดนาที ลานคอนเทนเนอร์ร้างริมแม่น้ำที่กลางวันเงียบเหงาไร้ผู้คน บัดนี้กลับสว่างไสวด้วยแสงไฟฟลัดไลต์หลายดวงที่ถูกตั้งเรียงรายอยู่สองฝั่งของสนามแข่งชั่วคราว พื้นแอสฟัลต์สีดำสนิททอดตัวยาวไปเบื้องหน้า รอยยางที่ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ บอกเล่าเรื่องราวของการแข่งขันนับครั้งไม่ถ้วน บางรอยยังใหม่...บางรอยซีดจางไปตามกาลเวลาแต่ทุกเส้นล้วนเกิดจากความเร็วที่ถูกแลกมาด้วยความกล้า เสียงลมพัดผ่านโกดังเหล็กเก่าดังครางเบา ๆ ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มคำรามจากอีกฟากของสนาม บรื้น... เสียงแรกดังทุ้ม หนักแน่นตามมาติด ๆ ด้วยอีกหลายเสียงที่ประสานกันจนกลายเป็นจังหวะอันคุ้นเคยของเหล่านักบิด คนที่ไม่เคยสัมผัสโลกใบนี้ อาจคิดว่ามันเป็นเพียงเสียงเครื่องยนต์ธรรมดา แต่สำหรับคนที่รักความเร็ว...เสียงเหล่านี้ไม

ทางตรงยาวทอดตัวอยู่เบื้องหน้าบิ๊กไบค์สีดำยังคงนำอยู่ปลายจมูก เจ้าของรถหมอบต่ำจนแผ่นหลังแทบแนบแฟริ่ง ลมที่ปะทะหมวกกันน็อกส่งเสียงหวีดหวิว เข็มวัดรอบกวาดขึ้นเกือบสุดหน้าปัด ก่อนนิ้วเท้าจะงัดคันเกียร์ขึ้น แชะ! เกียร์หกเสียงเครื่องยนต์เปลี่ยนเป็นคำรามแหลมสูงความเร็วทะยานขึ้นอีกครั้ง สองร้อย... สองร้อยยี่สิบ... สองร้อยสี่สิบ... ผู้ชมหลายคนกลั้นหายใจแต่บิ๊กไบค์สีขาว...ยังไม่เร่งแซง มันยังคงเกาะท้ายนิ่ง...นิ่งเสียจนหลายคนเริ่มสงสัย "หรือหมดแรงแล้ว..." "คงไม่มีจังหวะแล้วมั้ง" ชายคนหนึ่งส่ายหน้า "ไม่..." "เขากำลังรอ" รออะไร...ไม่มีใครตอบได้ ... เหลืออีกเพียงสองโค้งสุดท้ายโค้งซ้ายแคบ...ต่อด้วยทางตรงเข้าเส้นชัย หากใครออกจากโค้งสุดท้ายได้ดีกว่าคนนั้นจะชนะทันที รถสีดำเลือกเข้าไลน์ด้านนอก เป็นไลน์มาตรฐาน เร็ว... ปลอดภัยแต่ในจังหวะเดียวกันรถสีขาวกลับขยับเข้าด้านใน แคบกว่า เสี่ยงกว่าและเร็วกว่า...เสียงฮือฮาดังสนั่น "เฮ้ย!" "จะมุดเหรอ!" "ช่องนั้นไม่มีทาง!" ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เมตรหากคำนวณผิด...ทั้งสองคันอาจเกี่ยวกันจนล้มแต่เจ้าของรถสีขาวไม่ลังเล กำเบรกหน้า ถ่ายน้ำหนักตั

กิจกรรมละลายพฤติกรรมเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน แต่ละกลุ่มต้องแนะนำตัว บอกเหตุผลที่เลือกเรียนวิศวะ และช่วยกันทำภารกิจเล็ก ๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคย เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะความเกร็งในตอนเช้าค่อย ๆ จางหาย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...หลังจากกิจกรรมนี้จบลง รุ่นพี่ปีสามกำลังจะเรียก "รุ่นพี่ปีสอง" ออกมาทั้งคณะและนั่น... จะเป็นครั้งแรกที่เณอและสิงโตได้เห็นหน้ากันอย่างชัดเจน รวมถึงเป็นวินาทีที่... อาตี๋จะได้เจอคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตั้งแต่วันแรกของการเปิดเทอมกิจกรรมละลายพฤติกรรมผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงหัวเราะของเด็กปีหนึ่งเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เคยเกร็งในตอนเช้า บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงมาก เณอ ดาวตก อาตี๋ และมาร์คนั่งรวมกลุ่มอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าอาคาร อาตี๋ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนถอนหายใจ "นึกว่าจะโดนว้ากตั้งแต่เช้า" ดาวตกหัวเราะ "กูเหมือนกัน" "แต่รุ่นพี่ใจดีว่ะ" มาร์คพยักหน้า "ผิดกับที่คิดไว้เยอะ" เณอไม่ได้พูดอะไร เพียงมองบรรยากาศรอบตัวเงียบ ๆทันใดนั้น... ปี๊ดดดดด!! เสียงนกหวีดดังลั่นไปทั่วลานกิจกรรมนักศึกษาปีหนึ่งทุกคนรีบลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติรุ่นพี่ปีสามหลายคนเดินออกมายืนเรียงหน้ากร

โอ้โห!" อาตี๋เดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น "ดีกว่าที่คิดอีก" เณอเดินไปเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมอ่อน ๆ พัดเข้ามา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง "น่าอยู่" "งั้นพวกน้องจัดของก่อน" สิงโตพูดพลางถอยออกมายืนหน้าห้อง "อีกหนึ่งชั่วโมง ลงมาประชุมชั้นล่างพี่จะแนะนำกฎการอยู่หอเพิ่มเติม" "ครับ" ทั้งคู่รับคำพร้อมกันก่อนสิงโตจะเดินไปยังห้องถัดไป อาตี๋รีบเดินมาปิดประตู แล้วหันมากระซิบกับเณอทันที "เณอ..." "ว่า" "พี่ดูแลหอ..." "หล่อว่ะ" เณอหัวเราะเบา ๆ "เมื่อกี้มึงยังจะจีบพี่สายน้ำอยู่เลย" อาตี๋ยกนิ้วขึ้นนับ "คนนี้หล่อแบบอบอุ่น" "พี่สายน้ำหล่อแบบเย็นชา" "คนละฟีล" เณอถึงกับหัวเราะออกมา "มึงเลือกไม่ได้สักคน" "กูเลือกได้!" อาตี๋ตอบหน้าตาย "กูเลือกพี่สายน้ำ" เณอส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ "โล่งอก...อย่างน้อยพี่สิงโตก็รอด" ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน โดยไม่รู้เลยว่าฃห้อง B-313 ที่อยู่ปลายทางเดิน ประตูยังแง้มไว้เล็กน้อย และสิงโต...ได้ยินเสียงคุยของสองรูมเมตแทบทั้งหมดชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมหัวเราะในลำคอ "ปีหนึ่งปีนี้..." "คงไม่เหงาแล้วล่ะ"เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ห้อง B-308 เต็มไปด้วยเสียงเปิดกร