Alle Kapitel von ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: Kapitel 31 – Kapitel 40

โทรศัพท์แนบชิดกับหู เสียงพูดคุ้นเคยดังแผ่วออกมาจากอีกฝั่งสาย เป็นเสียงของพี่ชายคนเดียวที่ดาวตกมี เสียงที่คุ้นเคยจนแทบจะนึกออกหน้าตาท่าทางเวลาพูดได้ทันที แม้จะไม่ได้กลับมาบ้านนานหลายเดือน แต่เสียงพี่ยังเหมือนเดิมทุกประการ[ พี่อยู่ไหนอะ ][ พี่อยู่ที่ทำงาน มาทำงานที่ทะเลอะ ][ หู้ยย เริ่ดอะ! ไปทำงานที่ทะเลต้องมีหาดทราย น้ำทะเลสีฟ้าแน่ๆ เลยเนอะ ] ดาวตกพูดแทรกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น จินตนาการภาพทะเลสวยๆ ผุดขึ้นในใจทันที ทั้งที่ตัวเองไม่เคยไปไกลจากบ้านเท่าไหร่นัก[ ไม่หรอก ว่าแต่อยู่บ้านคนเดียวได้ใช่มั้ย กลัวว่าดาวจะอยู่ไม่เป็น ] พี่ชายถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ความเป็นห่วงยังล้นออกมาผ่านสายโทรศัพท์ได้ชัดเจน[ ได้สิ ดาวโตแล้วนะ! อยู่คนเดียวได้สบายเลย ไม่ต้องห่วงหรอก ] ดาวตกตอบกลับทันที ด้วยความอยากแสดงความรับผิดชอบ แม้ในใจก็ยังแอบเหงาเล็กน้อยที่ต้องอยู่บ้านว่างเปล่าตามลำพัง[ อาหารหัดทำบ้างนะ เข้าใจมั้ย อย่ากินแต่ของสำเร็จรูปหรือข้าวแกงข้างบ้านตลอดเวลา สุขภาพจะแย่ ][ รับทราบครับ สั่งอย่างเดียว ขี้เกียจทำ ] ดาวตกพูดติดตลก แม้ใจก็รู้ว่าพี่พูดถูก แต่การเข้าครัวก็ยังไม่

หลังจากที่คมช่วยซ่อมก๊อกน้ำให้ดาวตกจนกลับมาใช้งานได้ตามปกติ ดาวตกก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาไม่น้อย เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ เขายังไม่ได้ตอบแทนอะไรเพื่อนบ้านคนใหม่เลยสักอย่าง แถมยังรบกวนให้เขามาช่วยแก้ปัญหาเรื่องก๊อกน้ำไปอีก เด็กหนุ่มยืนคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพอทำอาหารได้อยู่บ้าง ถึงจะไม่ได้เก่งกาจระดับเชฟ แต่ถ้าทำเมนูง่ายๆ สักสองสามอย่าง ก็น่าจะพอเป็นการขอบคุณที่เหมาะสม "พี่คม!" ดาวตกเรียกคนที่กำลังเก็บเครื่องมืออยู่ที่รั้ว คมหันมอง "ว่าไง" "เย็นนี้... พี่กินข้าวบ้านผมนะ ผมทำอาหารให้" คมชะงักมือที่กำลังจับประแจ ก่อนจะหันกลับมองด้วยสีหน้าสงสัยเล็กน้อย "ทำเป็นด้วย?" "เป็นสิ!" ดาวตกตอบอย่างมั่นใจเต็มร้อย ทั้งที่ความจริงฝีมือการทำอาหารของเขาอยู่ในระดับที่เรียกว่า 'พอกินได้ไม่เบื่อ' เท่านั้น "งั้นก็เอาสิ" คมตอบง่ายๆ ก่อนจะเดินกลับบ้านตัวเองไป ส่วนดาวตกก็หันหลังกลับเข้าบ้านด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม วันนี้ต้องทำให้ได้ เด็กหนุ่มเปิดตู้เย็นด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเต็มที่ แต่ความมุ่งมั่นนั้นอยู่ได้ไม่ถึงห้าวินาที "..." ภายในตู้เย็นมีเพียงขวดน้ำเปล่าขวดหนึ่ง วางนิ่งอยู่คน

เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบก์คำรามก้องไปทั่วถนนสายเล็กที่ทอดยาวเข้าไปในพื้นที่รกร้าง รอบข้างแทบไม่มีบ้านเรือน ไม่มีร้านค้า และที่สำคัญไม่มีรถสัญจรผ่านไปมาแม้แต่คันเดียว ถนนเส้นนี้ถูกทิ้งร้างมานาน จึงกลายเป็นสถานที่ที่คนในพื้นที่รู้กันดีว่า หากคืนไหนมีเสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นจนได้ยินไปไกลหลายกิโลเมตร นั่นหมายความว่า... คืนนี้มีการแข่งรถเถื่อน แสงไฟจากหน้ารถบิ๊กไบก์หลายสิบคันส่องเรียงกันเป็นแนวยาว ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน รถแต่ละคันถูกตกแต่งแตกต่างกันออกไป บางคันมีสีฉูดฉาด บางคันดำสนิทจนแทบกลืนไปกับความมืด แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือเสียงเครื่องยนต์ที่กระหึ่มราวกับกำลังประกาศอำนาจของเจ้าของรถ กลิ่นน้ำมันและควันจากท่อไอเสียลอยปะปนอยู่ในอากาศ สองข้างทางเต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นและนักพนันที่ยืนจับกลุ่มกัน บางคนถือเงินในมือ บางคนกำลังตะโกนเรียกลูกค้าพนัน ขณะที่อีกหลายคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป ตรงกลางถนนถูกกั้นเป็นเส้นทางแข่งขันอย่างง่าย ๆ — ไม่มีสนามมาตรฐาน ไม่มีกรรมการ ไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มีเพียงคนของกลุ่มที่จัดการแข่งขันคอยยืนดูอยู่ตามจุดต่าง ๆ และถ้าเกิดอะไรขึ้น... ทุกคนต

รถแล่นออกจากสถานีตำรวจไปตามถนนที่เงียบสงบ แสงไฟจากเสาไฟข้างทางส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นระยะ ก่อนจะเลือนหายไปด้านหลัง ดาวตกนั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับ มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะมุมปากตัวเองเบา ๆ “โอ๊ย...” เสียงร้องเบา ๆ ทำให้คมหันมอง “เจ็บ?” “นิดหน่อยครับ” “แล้วจะจับทำไม?” “ผมแค่เช็กว่ามันยังอยู่ไหม” คมเลิกคิ้ว “ปากมึงจะหายไปไหน?” ดาวตกหัวเราะเบา ๆ “ก็ไม่รู้สิครับ เห็นพี่ถามตั้งหลายรอบ” คมหันกลับไปมองถนน แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “ยังมีแรงกวนประสาท แสดงว่าไม่เป็นอะไรมาก” “เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าไม่หนัก” “กูไม่ได้บอกว่าไม่หนัก” ดาวตกเงียบลงทันที เขาหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของคมก็ดังขึ้น “หิวไหม?” ดาวตกหันกลับมาอย่างแปลกใจ “ครับ?” “ถามว่าหิวไหม” “นิดหน่อยครับ” คมพยักหน้า “เดี๋ยวแวะหาอะไรกิน” “ไม่เป็นไรครับ กลับบ้านเลยก็ได้” “กูถามว่าหิวไหม” “ครับ” “งั้นก็แวะ” ดาวตกยิ้มออกมา “พี่นี่แปลกนะ” “แปลกยังไง?” “เมื่อกี้ยังดุผมอยู่เลย ตอนนี้ถามว่าจะกินอะไร” “คนเราก็ต้องกินข้าว” “ผมนึกว่าพี่จะพากลับไปแล้วเทศน์ต่อที่บ้าน” คมเหล

เช้าวันเปิดเรียนวันแรก แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาทั่วพื้นที่ภายในรั้วมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาเดินขวักไขว่กันไปทั่ว ทั้งคนที่รีบไปเรียนและกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งได้พบกันอีกครั้ง เสียงพูดคุยหัวเราะดังก้องสลับกับเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่าน เป็นภาพที่สดใสและเต็มไปด้วยพลังของคนรุ่นใหม่ ดาวตกนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นผสมกับความกังวลเล็กน้อย วันนี้ไม่ใช่เพียงแค่วันเปิดเทอมธรรมดา แต่เป็นวันที่เขาต้องกลับมาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอีกครั้ง หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมากมายจนแทบคิดว่าอาจจะไม่ได้กลับมาอีก รถของคมเคลื่อนตัวเข้ามาจอดช้าๆ บริเวณหน้าตึกเรียนของคณะ เสียงเครื่องยนต์ดังต่ำก่อนจะเงียบลง “ถึงแล้ว” เสียงทุ้มของคมดังขึ้น ทำลายภวังค์ของดาวตก เขาหันกลับมามองคนขับ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นกอดไว้แน่น “ขอบคุณนะพี่คมที่มาส่ง” “อืม” คมตอบสั้นๆ ตามนิสัยที่ไม่ค่อยพูดจาเยอะ แต่สายตากลับมองเขาอยู่นานกว่าปกติ ดาวตกจับมือเปิดประตู แต่ก่อนจะก้าวลง เขากลับหยุดชะงัก หันกลับมามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงเรียบนิ่ง เขาไม่รู้ว่าทำไมใจถึงส