บททั้งหมดของ ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: บทที่ 61 - บทที่ 70

ความเงียบสงัดภายในบ้านปลอดภัยชานเมืองถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึดอัด กลิ่นยาฆ่าเชื้อและคราบน้ำมันเครื่องยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คมนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวกลางห้องโถง ใบหน้าคมเข้มซีดลงเล็กน้อยจากการสูญเสียเลือด สายตาเรียบนิ่งจ้องมองไปยังประตูห้องนอนที่ปิดสนิท... ห้องที่ดาวตกเพิ่งเดินขังตัวเองเข้าไปพร้อมกับความรู้สึกพังทลาย ​"พี่คม..." เสียงทุ้มของสิงโตดังขึ้นข้างๆ เขาขยับเข้ามานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม พลางยกมือขึ้นกอดอก "หมอบอกว่าแผลยิงของพี่เย็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่อย่าเพิ่งขยับแขนขวามาก ไม่งั้นแผลจะฉีกเอาได้" ​"อืม... ขอบใจมากสิงโต" คมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตายังคงสบมองประตูห้องนอนนั้นอย่างไม่วางตา ​"เรื่องไอ้ดาว..." สิงโตถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มันไม่ได้โกรธพี่เรื่องที่พี่ไปช่วยมันหรอกนะ... แต่สิ่งที่มันจุกจนพูดไม่ออก คือมันรู้สึกเหมือนโดนคนใกล้ชิดหลอกมาตลอดชีวิต มันไว้ใจพี่มากนะพี่คม เวลาทำอะไร คนแรกที่มันนึกถึงก็คือพี่ตลอด" ​คำพูดของสิงโตตอกย้ำลงกลางอกของคมอย่างจัง ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดและว้าวุ่นใจทะลักทลายอยู่ภายใน เขาไม่ได้อยากหลอกลวงดาวตก และไม่เคยมองความ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศหมองครึ้ม แสงแดดอ่อนๆ แยงผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องโถงของบ้านปลอดภัย อาตี๋ที่อาการดีขึ้นมากแล้ว สามารถเดินออกมานั่งพักผ่อนตรงโซฟาโดยมีสายน้ำคอยเดินตามคุมเชิงและประคองอยู่ไม่ห่าง ขณะที่มาร์คกับเฌอกำลังช่วยกันจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างง่ายๆ อยู่ในครัว ​ดาวตกเดินออกมาจากห้องนอน ใบหน้าซูบเซียวและดวงตาบวมบอบช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เด็กหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตตัวบางกับกางเกงยีนส์ขาสั้น เดินตรงเข้ามาหาอาตี๋ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ​"อาตี๋..." ดาวตกเอ่ยเรียกเสียงเบา "มึง... มึงเป็นยังไงบ้างวะ? เจ็บหัวมากไหม?" ​อาตี๋ยิ้มออกมาบางๆ แม้ใบหน้าจะมีรอยบวมปูด "กูไม่เป็นไรมากแล้วไอ้ดาว หมอฉีดยาแก้ปวดให้แล้ว มึงไม่ต้องคิดมากหรอก กูไม่ได้เจ็บขนาดนั้น" ​"กูขอโทษนะมึง..." ดาวตกก้มหน้าลง น้ำตาทำท่าจะไหลลงมาอีกรอบ "ถ้ากูไม่พาพวกมึงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ มึงก็คงไม่ต้องมาโดนตีหัวถูกจับตัวไปแบบนี้" ​"พูดบ้าอะไรของมึงวะไอ้ดาว!" อาตี๋ขัดขึ้นเสียงเข้ม "พวกเราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย! มึงเดือดร้อน พวกกูก็ต้องช่วยดิ จะมาขอโทษห่าอะไรกัน! อีกอย่าง... กูเต็มใจไปดับไฟทางเดินเอง มึงไม่ไ

สายลมดึกพัดผ่านทิวไม้ใหญ่รอบบ้านปลอดภัยชานเมือง เสียงใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ สลับกับเสียงเร็อิ้งของแมลงยามค่ำคืน บรรยากาศด้านนอกดูเงียบสงบจนน่าประหลาด แต่มันกลับเป็นความเงียบสงบก่อนที่มรสุมลูกใหญ่จะโถมกระหน่ำเข้ามา ภายในบ้านปลอดภัย แสงไฟวอร์มไลท์สว่างสลัว บรรยากาศหลังจากการเผชิญหน้าระหว่างดาวตกและทิวทัดเริ่มผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย ทว่าความตึงเครียดเรื่องการล่าตัวของฝ่ายตรงข้ามยังคงอวลอยู่ในอากาศ ​ดาวตนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาตัวยาว นัยน์ตากลมโตบวมช้ำมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ หัวใจของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความสับสน ภาพพี่ชายที่ยอมลดศักดิ์ศรี ยอมรับเงินจ้างเพื่อส่งเสียเขาเรียนหนังสือ และภาพแผลโดนยิงของคม วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกผิดที่เคยต่อว่าพี่ชายและคนข้างบ้านบีบเค้นหัวใจเขาจนจุกแน่น ​"กินนมร้อนสักหน่อยไหม?" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ข้างกาย ​ดาวตกหันไปมอง เห็นคมเดินถือแก้วนมร้อนควันฉุยเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า แม้ไหล่ขวาของคมจะมีผ้าพันแผลพันทับไว้อย่างหนาแน่นและทำให้การเคลื่อนไหวติดขัด แต่นัยน์ตาคู่คมก็ยังคงทอดมองเด็กหนุ่มด้วยความอบอุ่นและห่วงใยเสมอ ​"ขอบคุณครับ..." ดาวตกเอ่ย

ปัง! ปัง! ปัง! ​เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วบ้านปลอดภัย ประกายไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบตัดกับความมืดมิด! พวกการ์ดของฝั่งศัตรูนับสิบคนพร้อมอาวุธครบมือพุ่งบุกเข้ามาทางประตูหน้าและหน้าต่างที่แตกกระจาย คมใช้โซฟาตัวใหญ่เป็นเกราะบดบังการโจมตี ยิงสวนกลับไปด้วยความแม่นยำและเด็ดขาด ลูกปืนจากกระบอกของคมเจาะเข้าที่ขาและไหล่ของการ์ดศัตรูร่วงลงไปทีละคน! ​"เหี้ยเอ๊ย! พวกมันมากันเป็นร้อยหรือไงวะ!" สายน้ำสถบเสียงดัง เขาส่งอาตี๋ให้สิงโตและเฌอพยุงลงประตูลับใต้ดิน ส่วนตัวเองก็ชักมีดสั้นและปืนพกออกมาช่วยคมยิงสกัดศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต ​"สายน้ำ! พาพวกดาวตกไป!" คมตะโกนสั่งเสียงเข้ม ขณะที่เลือดสดๆ เริ่มซึมออกมาจากผ้าพันแผลที่ไหล่ขวาเพราะแรงปะทะและการเคลื่อนไหวที่รุนแรง ​"ผมไม่ไปพี่! ผมจะสู้ด้วย!" ดาวตกตะโกนสู้ ไม่ยอมลงไปซ่อนใต้ดิน เด็กหนุ่มคว้าท่อนเหล็กจากขาโต๊ะที่หักขึ้นมากำแน่น นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "พี่คมเจ็บอยู่! จะให้ผมทิ้งพี่ไว้คนเดียวได้ยังไง!" ​"ดาวตก! มันอันตราย! ถอยไป!" คมตะคอกเสียงดัง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความห่วงใยขั้นสุด ทว่าในจังหวะที

​ณ อาคารสโมสรเก่าริมแม่น้ำนอกเมือง... บรรยากาศเงียบสงัดและเต็มไปด้วยความตึงเครียด รถยนต์หรูหลายคันของฝั่ง ทิวทัด จอดเรียงรายอยู่บริเวณด้านหน้าขบวน ขณะที่ด้านในอาคาร ชายฉกรรจ์ในชุดสูทของฝั่งศัตรูและพวกรัฐมนตรีเทาๆ ยืนคุมเชิงอยู่พร้อมอาวุธครบมือ ​ทิวทัดเดินก้าวเข้ามาภายในห้องโถงกว้างของสโมสรด้วยท่วงท่าทรงอำนาจและสง่างาม โดยมี คม และ สายน้ำ เดินตามคุ้มกันอยู่ข้างหลังไม่ห่าง ศัตรูฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียคู่แข่งยิ้มเยาะเย้ยด้วยความอหังการ ​"มาตามนัดจริงๆ สินะทิวทัด..." หัวหน้าแก๊งศัตรูเอ่ยเสียงเย้ยหยัน "คิดว่าจะมาเจรจาแบ่งเค้กธุรกิจกันหรือไง?" ​"ฉันไม่ได้มาเจรจา..." ทิวทัดตอบเสียงเรียบเย็น นัยน์ตาคู่คมฉายความเหี้ยมเกรียมที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที "...แต่ฉันมาเพื่อ ปิดบัญชี พวกนายทุกคน" ​"หนอย! คิดว่าพวกมึงมีปัญญาเหรอวะ!" หัวหน้าแก๊งศัตรูตะโกนสั่งการ "จัดการมันซะ!" ​ทว่า ยังไม่ทันที่พวกการ์ดของศัตรูจะทันยกปืนขึ้นยิง! เสียงไซเรนรถตำรวจและกำลังเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ทิวทัดประสานงานไว้ล่วงหน้าก็ดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ