บททั้งหมดของ เฟยหลงเจ้าจะทำเช่นนี้มิได้: บทที่ 21 - บทที่ 30

“อ๋อ… เป็นแบบนี้นี่เอง แม่นางคนนี้ช่างงดงามนัก… เอ่อ… แล้วสามีของนางล่ะ… ”หยู่ถงกระซิบกระซาบ ซักไซ้ไม่เลิก แสดงความสนใจในตัวของลี่หลินออกมาอย่างเปิดเผย“อ๋อ… แม่ยายข้านางเป็นม่ายมาหลายปีแล้ว”เฟยหลงกล่าวไปตามความจริง… ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่าดูท่าทางเจ้าของโรงเตี๊ยมคนนี้สนใจลี่หลินจนออกนอกหน้า“แล้วตอนนี้นางมีคนรักหรือเปล่า… ”หยู่ถงถามจริงจัง“เอ่อ… ไม่… ก็อย่างที่ข้าบอกว่านางเป็นม่าย”เฟยหลงรู้สึกว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมถามมากเกินไปแล้ว“งั้นเจ้าช่วยเป็นพ่อสื่อให้ข้าทีจะได้ไหม… ข้าสัญญาว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม”“เอ่อ… เรื่องนี้ข้าคงช่วยท่านไม่ได้”เฟยหลงรีบส่ายหน้า “ทำไมเจ้าพูดเช่นนี้… ”หยู่ถงทำหน้าผิดหวัง“ข้าเคยได้ยินนางพูดไว้ว่าไม่อยากมีสามีใหม่”เฟยหลงรีบตัดบท… ดูท่าทางเจ้าของโรงเตี๊ยมคนนี้คงหื่นกามไม่เบา เพียงแค่ได้เจอลี่หลินครั้งแรกก็แสดงความสนใจออกมาจนน่าเกลียด“เจ้าจะไม่ลองดูก่อนรึ… ลองทาบทามดูก่อน… ข้าอยากมีโอกาสได้คุยกับนางสักครั้ง… ”หยู่ถงยังไม่ละความพยายาม…“งั้นก็ได้… เดี๋ยวข้าจะบอกกับนางว่าท่านสนใจในตัวนาง… ”เฟยหลงแกล้งรับปากไปอย่างนั้นเอง“ขอบใจเจ้ามาก… ”ความหวังผุดวา

ทันทีที่พูดจบผ้าแพรที่รัดอกของนางเอาไว้ก็โดนมือใหญ่กระชากออกจากอก เผยให้เห็นสองเต้ามหึมาที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน“อู้ววว… น่าดูดเหลือเกิน… ”เฟยหลงร้องอุทาน… ตะลึงมองปทุมถันคู่งามที่ผุดออกมาตรงหน้า ก่อนจะปรี่เข้าหาทั้งกอดทั้งจูบ ดูดนมสองข้างสลับไปมาอย่างหื่นกระหาย“อ๊า… เจ้าบ้าไปแล้วหรือไรเฟยหลง”ร่างของแม่ยายอ่อนเปลี้ยราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน ความต้องการที่พยายามเก็บซ่อนเอาไว้ทำให้นางระทดระทวยอ่อนไหว สุดท้ายก็แพ้พ่ายไฟราคะ โดนอุ้มขึ้นมาบนเตียงนอนที่ตั้งอยู่กลางห้อง“งือออ… ก็ไหนว่าจะไม่ทำอีก… ”ลี่หลินทวงสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อกัน…พยายามกระถดกายหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับพนักหัวเตียง เสียงของนางสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ แม้จะมีอารมณ์หวามไหว แต่อีกใจของนางก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก“ข้าขอโทษท่านแม่… ข้าอดใจไม่ไหวจริงๆ ท่านแม่ช่างเย้ายวนใจข้าเหลือเกิน… ”คนผิดสัญญากระเสือกกายเข้าหาแม่ยายคนงามโดยไม่ฟังเสียงห้ามปราม หลังจากเอื้อมมือคว้าข้อเท้าสองข้างของนางเอาไว้ได้ก็จับยกขึ้นมาให้ง่ามขาแหกกว้างถ่างอ้าแล้วก้มลงปาดลิ้นเลียเข้าใส่กลีบสวาทปลิ้นอ้าเป็นร่องขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับโอบล้อมดอกไม้งามเอาไว้

น่าแปลกที่คำพูดดิบเถื่อนหยาบโลนของเขยหื่นที่เอ่ยออกมาในตอนที่ลำเอ็นกำลังขยับเข้าออก ยิ่งเร้าใจลี่หลิน ทำให้นางมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างประหลาดนางขยับเอวอัดกึ่งกลางกายเข้าสู้กับแท่งเอ็นของเฟยหลงอย่างไม่กลัวเกรง“โอ๊ววว… เสียวเหลือเกิน… ซี้ดดด… ” ลี่หลินบิดตัวตะแคง…สองมือเกาะพนักหัวเตียงเอาไว้แน่นเมื่อขาข้างหนึ่งโดนเฟยหลงยกขึ้นพาดเอาไว้บนบ่าพร้อมกับโก่งเอวทะลวงลำเนื้อเข้าหาเป้าหมายอย่างหน่วงหนักซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ…เสียงแท่งเอ็นของเขยหนุ่มทะลวงเข้าใส่รูสวาทของแม่ยายอยู่พักใหญ่ๆ น้ำเสียวทะลักไหลออกมาอาบชุ่มพุ่มขนรอบโคนตออวบหนา กระแทกเข้ามามิดสุดโคนไข่เสียงดังตั่บๆ ระงมไปทั้งห้อง“งืออออ… ขะ… ข้าไม่ไหวแล้ว… เอ็นเจ้าใหญ่เหลือเกิน… ”ลี่หลินรีบขยับเอวเพื่อเปลี่ยนท่าให้รูสวาทเป็นอิสระจากแท่งเนื้อที่เสียบคามาพักใหญ่ๆ.....“กระแทกให้น้ำแตกเถอะ… ข้าระบมหมดแล้ว”นางกล่าวพร้อมกับรีบคุกเข่า…สองมือเกาะพนักหัวเตียงเอาไว้แน่น แอ่นก้นอวบขาวออกมาหาลูกเขยที่ยืนยองๆ อยู่ทางด้านหลังพร้อมกับจับลำเนื้อเข้ามาจ่อระหว่างสองกลีบปลิ้นอ้าออกมาระหว่างง่ามก้นกลมกลึง ก่อนจะโก่งเอวกระเด้าเสียงดังตั่บ.

เฟยหลงใจร้อน รีบโอบเอวของนางด้วยสองมือ จับกดลงมาให้สองกลีบดูดรัดลำเอ็นทะลวงเสยขึ้นมารัวๆตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ…เสียงกระแทกหน่วงหนัก ดังคลอไปกับเสียงร้องครางของลี่หลิน นางสับง่ามก้น กดกลีบดูดกลืนแท่งเอ็นของเขยหื่นกระเด้ารัวเข้ามาอย่างไม่ปรานี“ซี้ดดด… เจ้ากระเด้าแรงเหลือเกิน… ขะ… ข้าไม่ไหวแล้ว… อ๊า… อ๊อย… อูย… อู้ววว… ”ลี่หลินร้องครางไม่เป็นภาษา แรงเสียดสีจากท่อนเอ็นร้อนผ่าวของเฟยหลงทำให้แม่ยายเกิดอาการร้อนวูบวาบ ความกระสันแล่นพล่านไปในทุกอณูเซลล์ของนาง“งือออ… ใจข้าจะขาดแล้ว… เฟยหลงได้โปรดอย่าทำให้ข้าทรมานมากไปกว่านี้… ได้โปรด… ”ลี่หลินเรียกร้องอย่างลืมอาย…เฟยหลงรีบเปลี่ยนท่า โอบเอวของนางสลับลงมานอนหงายอยู่ใต้ร่างกำยำทั้งที่อวัยวะเพศยังไม่หลุดจากกัน“ข้าไม่ไหวแล้วเหมือนกัน… รูของท่านแม่ขมิบแรงจนเอ็นข้าปวดหนึบไปหมดแล้ว… ”เฟยหลงรีบเอามือดันเข่าสองข้างของลี่หลินแบะอ้าแล้วโยกเอวเข้าหารัวๆ เสียงเนื้อกับเนื้ออัดเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่งอีกพักใหญ่ๆ จนกระทั่ง…“โอ๊วววว… อ๊า… อ๊า… ขะ… ข้าไม่ไหวแล้วเฟยหลง… ”มือทั้งสองข้างของสาวใหญ่ปะป่ายไขว่คว้า ก่อนจะผวากายขึ้นกอดร่างกำยำของเขยหนุ่ม

ยังเห็นแสงไฟสว่างไสวตลอดแนวถนนทอดยาวผ่านหน้าโรงเตี๊ยมเข้าไปถึงตลาดเมื่อลงมาที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยม… เฟยหลงเจอกับหยู่ถง ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะยาวตัวเดิมจึงเดินเข้ามาเป็นเพื่อนสนทนาและในระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ เฟยหลงก็ได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกของหญิงชายคู่หนึ่งกำลังพากันเดินเข้ามาที่โรงเตี๊ยม.....เฟยหลงตกใจ…เพราะจดจำได้ดีว่าเสียงที่ได้ยินนั้นคล้ายเสียงของลี่เซียนผู้เป็นภรรยาของตน แต่ด้วยความสงสัยจึงฉวยจังหวะหลบมาหลังเหลี่ยมเสา แอบมองอยู่ข้างหลังจนมั่นใจว่าเป็นภรรยาของตนจริงๆ เมื่อได้เห็นหน้า แต่ที่น่าตกใจก็คือนางมากับผู้ชายผิวเข้มรูปร่างสูงใหญ่ พากันหายเข้าไปในห้องพักที่อยู่ชั้นล่างเมื่อลี่เซียนกับชายแปลกหน้าเดินผ่านไปแล้ว เฟยหลงจึงรีบเข้ามาถามหยู่ถงผู้เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมด้วยความสงสัยและตกใจมาก“หยู่ถง… ข้ามีเรื่องสงสัยอยากจะถามท่าน…”ใบหน้าของเฟยหลงในยามนี้ดูซีดเซียวราวกับหน้ากระดาษที่ปราศจากตัวอักษร“เจ้าสงสัยอะไร… ”ตอนที่ 17หัวคิ้วที่เป็นสีขาวของหยู่ถงชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย ยกมือขึ้นมาลูบเครารอฟังว่าเฟยหลงจะถามสิ่งใด.....“ข้าอยากรู้ว่าผู้หญิงที่เพิ่งเดินผ่านไป