ปะทะคารม

สิบวันให้หลังเหตุการณ์ข้างกำแพงจวนคืนนั้น เมื่อได้หญ้าสมุนไพรน้ำค้างช่วยบรรเทาความปวดแสบปวดร้อนในทรวงอก อาการของหลินเฟยหรงก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้นร่างกายจะยังไม่กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์เต็มร้อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องนอนติดเตียงตลอดวันอีกต่อไป

กลิ่นไม้จันทน์หอมลอยอบอวลอยู่ในห้อง ปลายนิ้วเรียวของหลินเฟยหรงกำลังบรรจงปักเข็มเงินลงบนหุ่นผ้าที่ยัดนุ่นไว้แน่น ตรงตำแหน่งจุดฝังเข็มสำคัญต่างๆ ที่นางทำเครื่องหมายไว้ด้วยตนเอง ความรู้และความทรงจำด้านกายวิภาคศาสตร์จากชาติก่อนผสานเข้ากับตำราหมอเทวดาซึ่งติดตัวมากับร่างนี้อย่างน่าอัศจรรย์ นางขยับเข็มด้วยความเร็วและความแม่นยำที่เสี่ยวถิงซึ่งยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง

“คุณหนู.... นี่ท่านไปเรียนรู้วิชาฝังเข็มมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ”

สาวใช้เอ่ยถามด้วยความทึ่ง หลังจากเห็นคุณหนูของตนนั่งทำเช่นนี้มาหลายวันแล้ว

หลินเฟยหรงชะงักมือเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

“ก็อ่านจากตำราในห้องหนังสือของท่านพ่ออย่างไรเล่า”

นางตอบปัดไปโดยไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา ความจริงแล้วนี่คือการฝึกฟื้นฟูความรู้สึกของปลายนิ้วให้กลับมาเฉียบคมเหมือนตอนที่นางยังเป็นศัลยแพทย์

ทันใดนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังขึ้นจากทางหน้าจวน เสียงฝีเท้าหนักอึ้งกระทืบย่ำพร้อมกับเสียงเกราะกระทบกันดังเกรียวกราวดังสะท้อนเข้ามาถึงในเรือนพัก หลินเฟยหรงขมวดคิ้วมุ่น นางวางเข็มเงินในมือลงก่อนจะลุกขึ้นยืน

“เกิดอะไรขึ้นข้างนอกน่ะ เสี่ยวถิง”

ยังไม่ทันที่เสี่ยวถิงจะได้ออกไปดู ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของสาวใช้อีกคนที่หน้าตาตื่นตระหนก

“คุณหนู! แย่แล้วเจ้าค่ะ! แย่แล้ว!”

“ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูด”

หลินเฟยหรงจับบ่าของสาวใช้ที่กำลังตัวสั่นเทาไว้

“ทหาร! ทหารบุกเข้ามาในจวนเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ! พวกเขากำลังจะ....จะรื้อค้นจวนของเรา!”

แววตาของหลินเฟยหรงวาวโรจน์ขึ้นมาทันที นางสะบัดชายแขนเสื้อแล้วก้าวเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังคำทัดทานของเสี่ยวถิงแม้แต่น้อย

เมื่อเดินมาถึงโถงรับแขก ภาพที่เห็นก็ทำให้นางต้องหยุดชะงัก ทหารในชุดเกราะสีดำทะมึนยืนเรียงรายอยู่เต็มโถง กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาราวกับคลื่นความหนาวเหน็บ เสนาบดีหลินผู้เป็นบิดากำลังยืนเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงในชุดเกราะเต็มยศ ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ

และบุรุษผู้นั้น.... โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน คู่หมั้นตามราชโองการ ชายผู้ที่กดนางลงกับพื้นหญ้าเมื่อสิบคืนก่อน

“ท่านอ๋อง! นี่มันหมายความว่าอย่างไร! สกุลหลินของเรารับใช้ราชสำนักมาหลายชั่วอายุคน จงรักภักดีต่อฮ่องเต้และราชวงศ์มาโดยตลอด เหตุใดท่านจึงนำทหารบุกเข้ามาโดยพลการเยี่ยงนี้!”

นายท่านหลินเอ่ยถามเสียงสั่น

จ้าวหยางเจี้ยนปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี

“ข้าได้รับรายงานว่ามีผู้สมคบคิดก่อการกบฏซุกซ่อนหลักฐานไว้ในจวนแห่งนี้ ตามราชโองการ ข้ามีอำนาจเข้าตรวจค้นได้ทุกที่โดยมิต้องแจ้งล่วงหน้า”  น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนผู้ฟังรู้สึกกดดัน  “หากเสนาบดีหลินบริสุทธิ์ใจ ก็ควรให้ความร่วมมือแต่โดยดี”

“ท่านอ๋องกล่าวหาข้าหรือ!”

“ข้าเพียงทำตามหน้าที่”  จ้าวหยางเจี้ยนตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปสั่งการทหาร  “ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม อย่าให้มีสิ่งใดรอดพ้นสายตาไปได้!”

“ช้าก่อน!”

เสียงใสดังกังวานขึ้น หยุดทหารทุกคนที่กำลังจะเคลื่อนไหวให้ชะงักงัน ทุกสายตาหันไปมองยังต้นเสียง หลินเฟยหรงก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของโถง แววตาของนางสงบนิ่งไม่แสดงความหวั่นเกรงใดๆ

จ้าวหยางเจี้ยนหรี่นัยน์ตามองนาง ร่องรอยความประหลาดใจฉายวาบขึ้นในดวงตาสีนิลก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูใหญ่หลิน”

“ท่านอ๋องให้เกียรติมาเยือนถึงจวน เหตุใดไม่แจ้งล่วงหน้าให้หม่อมฉันและบิดาได้เตรียมการต้อนรับ”

หลินเฟยหรงยอบกายคารวะอย่างงดงามตามธรรมเนียม แต่คำพูดกลับแฝงนัยท้าทายอย่างไม่ปิดบัง

“เปิ่นหวางมาเพื่อปฏิบัติภารกิจสำคัญ ไม่ได้มาเพื่อดื่มชา”

“ภารกิจที่ท่านอ๋องว่า คือการใส่ร้ายขุนนางภักดีและสร้างความวุ่นวายให้บ้านเมืองอย่างนั้นหรือเพคะ”

นางย้อนถามกลับอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาดูเหมือนจะไม่มีผลต่อนางเลยแม้แต่น้อย

“บังอาจ!”

นายทหารคนสนิทของโซ่วอ๋องตวาดลั่นพร้อมกับชักกระบี่ออกมาครึ่งฝัก แต่ถูกสายตาคมกริบของผู้เป็นนายปรามไว้เสียก่อน

จ้าวหยางเจี้ยนก้าวเข้ามาหานางช้าๆ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าในระยะที่ห่างกันไม่ถึงสามก้าว

“ปากคอเราะรายเช่นนี้ ไม่เหมือนคุณหนูใหญ่หลินที่ข้ารู้จัก” เขากล่าวเสียงเย็น “หรือว่าหญ้าสมุนไพรน้ำค้างที่เจ้าถอนไปจะไม่ใช่เพื่อช่วยรักษาพิษ แต่กลับทำให้สติปัญญาเฉียบแหลมขึ้น”

“ท่านอ๋องกล่าวชมเกินไปแล้ว”  หลินเฟยหรงยังคงยิ้มบาง  “การจะค้นจวนเสนาบดีไม่ใช่เรื่องเล็ก หากท่านอ๋องไม่มีหลักฐานแน่ชัด เกรงว่าเรื่องนี้คงถึงพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาทได้โดยง่าย ท่านอ๋องผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทพสงครามผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบ คงไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงกระมังเพคะ”

“เจ้ากำลังข่มขู่ข้า?”

“หม่อมฉันเพียงแค่กำลังต่อรอง”  

แววตาของหลินเฟยหรงยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของเขา นางสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ.... ริมฝีปากของโซ่วอ๋องแห้งผากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย และใต้ตาก็มีรอยคล้ำประหลาดที่แม้จะพยายามกลบเกลื่อนก็ยังมองเห็นได้ นอกจากนี้ ตอนที่เขาก้าวเดินเข้ามา นางได้กลิ่นสมุนไพรบางอย่างปนกับกลิ่นอับชื้นคล้ายหนองที่โชยออกมาจากใต้ชุดเกราะหนาหนักนั่น

ในฐานะศัลยแพทย์ มันคือกลิ่นของการติดเชื้อที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี