ปะทะคารม ( 2 )

“หม่อมฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่าการรื้อค้นจวนให้เสียเวลามาเสนอให้ท่านอ๋องพิจารณา”

นางกล่าวขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดลง

“ว่ามา”

“แลกกับการที่ท่านอ๋องและทหารของท่านถอนกำลังออกไปจากจวนของบิดาหม่อมฉันในวันนี้ หม่อมฉันจะรักษาอาการป่วยเรื้อรังที่ทำให้ท่านอ๋องต้องเจ็บปวดทรมานทุกลมหายใจให้หายขาด”

คำพูดของนางราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางโถง ทุกคนต่างตกตะลึง นายท่านหลินอ้าปากค้าง.... ส่วนจ้าวหยางเจี้ยนนั้น ดวงตาสีนิลของเขาหรี่ลงจนกลายเป็นเส้นตรง เปล่งประกายอันตรายออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“เจ้าพูดเรื่องอะไร”

“ท่านอ๋องทราบดีแก่ใจ”  หลินเฟยหรงไม่หลบสายตา “บาดแผลเก่าที่ท่านได้รับจากสนามรบเมื่อสามปีก่อน แม้ภายนอกจะดูหายดีแล้ว แต่ภายในกลับเน่าเปื่อย ลุกลามกัดกินอวัยวะของท่านอย่างช้าๆ ใช่หรือไม่เพคะ”  

นางหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น

“พิษประหลาดที่อาบอยู่บนคมดาบนั้นยังคงตกค้างอยู่ในร่างกาย ทำให้พระองค์มีไข้ต่ำครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่ตลอดเวลาในยามค่ำคืน เจ็บแปลบบริเวณหน้าอกฝั่งซ้ายทุกครั้งที่หายใจเข้าลึก และที่สำคัญ แผลนั้นไม่เคยแห้งสนิท ยังคงมีของเหลวซึมออกมาเสมอ”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม จ้าวหยางเจี้ยนจ้องมองนางเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ สิ่งที่นางพูดมานั้นถูกต้องทุกประการ มันคือความลับที่แม้แต่หมอหลวงที่เก่งที่สุดในวังก็ยังตรวจไม่พบ พวกเขาลงความเห็นเพียงว่ามันเป็นแค่อาการอ่อนเพลียสะสมจากการทำศึกเท่านั้น

“เจ้า....รู้ได้อย่างไร”

เขากระซิบถาม เสียงแหบพร่าไปเล็กน้อย

“ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องรู้ว่าหม่อมฉันรู้ได้อย่างไร เพียงแค่ต้องตัดสินใจว่าจะรับข้อเสนอของหม่อมฉันหรือไม่”  หลินเฟยหรงยื่นคำขาด “ชีวิตของท่านอ๋อง แลกกับการละเว้นราวีคนในจวนตระกูลหลิน นับว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม”

จ้าวหยางเจี้ยนยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ราวกับรูปสลักหินที่ไร้ความรู้สึก ทว่าภายในใจของเขากำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจได้

“ทุกคนออกไปให้หมด”  เขาเอ่ยปากสั่งเสียงเรียบ ทหารทุกคนรวมถึงเสนาบดีหลิน ฮูหยินอนุภรรยา บุตรสาวคนรอง รวมถึงเสี่ยวถิงและบ่าวรับใช้ที่เหลือต่างมองหน้ากันอย่างลังเล  “ข้าสั่งให้ออกไป!”

เสียงตวาดกึกก้องทำให้ทุกคนสะดุ้งและรีบถอยออกไปจากโถงรับแขกอย่างรวดเร็ว ประตูบานใหญ่ถูกปิดลง เหลือเพียงหลินเฟยหรงและจ้าวหยางเจี้ยนยืนเผชิญหน้ากันตามลำพัง

“ถอดเสื้อเกราะของพระองค์ออก”  หลินเฟยหรงกล่าว

จ้าวหยางเจี้ยนไม่พูดอะไร เขาปลดสายรัดเกราะอกออกด้วยตนเองอย่างทุลักทุเล เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อแผ่นเกราะเหล็กหนักอึ้งถูกยกออก วางลงบนพื้นไม้เสียงดัง ‘โครม’ ก็เผยให้เห็นเสื้อตัวในที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและมีรอยคราบสีคล้ำเป็นดวงใหญ่อยู่บริเวณหน้าอกด้านซ้าย

เขายอมถอดเสื้อตัวในออก เผยให้เห็นแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมกับเป็นชายชาติทหาร ทว่า บนนั้นกลับมีบาดแผลน่าสยดสยองอยู่ แผลเป็นจากคมดาบที่พาดเฉียงจากไหปลาร้าลงมาเกือบถึงซี่โครงไม่ได้สมานกันสนิทอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกลางแผลกลับมีรอยปริแยก ขอบแผลบวมแดงช้ำและมีสีเขียวคล้ำ เนื้อรอบๆ ตายด้านกลายเป็นสีดำ ที่น่ากลัวที่สุดคือมันอยู่ห่างจากตำแหน่งของหัวใจเพียงไม่กี่ชุ่นเท่านั้น กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อตายลอยคละคลุ้งขึ้นมาทันทีที่แผลได้สัมผัสกับอากาศ

นี่ไม่ใช่แค่การติดเชื้อธรรมดา แต่มันคือการเน่าเปื่อยที่กำลังลุกลามอย่างช้าๆ หากปล่อยไว้ไม่เกินครึ่งปี พิษร้ายคงกัดกินไปจนถึงหัวใจ และถึงตอนนั้นต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงยื้อชีวิตเขาไว้ไม่ได้

หลินเฟยหรงมองบาดแผลนั้นด้วยสายตาของศัลยแพทย์ที่กำลังประเมินอาการคนไข้ ไม่มีความรังเกียจหรือตื่นกลัวฉายอยู่ในแววตาของนางเลยแม้แต่น้อย

นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งของจ้าวหยางเจี้ยนในยามนี้ กลับฉายแววแห่งความหวังริบหรี่ออกมาเป็นครั้งแรก

“แผลของท่านอ๋องรักษายาก แต่ไม่ใช่ว่ารักษาไม่ได้”  นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง  “แต่ท่านอ๋องต้องเชื่อใจหม่อมฉัน และทำตามที่หม่อมฉันบอกทุกอย่าง”

จ้าวหยางเจี้ยนพยักหน้ารับช้าๆ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าสตรีตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่อ่อนแอ แต่เป็นผู้กุมชะตาชีวิตของเขาเอาไว้

“เตรียมของของเจ้ามา”  เขาพูดเสียงเบา  “เริ่มการรักษาได้เลย”